บทที่ 379 ริมฝีปากองค์หญิงเป็นอันใดเพคะ?

ผลก็คือยังไม่ทันถึงหน้าประตูจวนแม่ทัพใหญ่พลันได้ยินเสียงร้องไห้ที่แหลมและเศร้ารันทดก่อน

พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆก็พบว่า ด้านหน้าประตูใหญ่ที่ปิดมิดชิดมีสตรีคลานอยู่หนึ่งราย โดยนางเคาะประตูไม่หยุดหย่อน ซึ่งนิ้วมืออ่อนนุ่มที่ปกติบำรุงรักษาเป็นอย่างดี บัดนี้ผิวถลอกอยู่บนบานประตูเสียแล้ว โดยแม้กระทั่งเล็บมือก็พลันขาดเป็นชิ้นๆ ทิ้งคราบเลือดไว้อย่างเลือนราง

เฉินเสียนยืนอยู่หน้าประตูสักพัก อดนึกถึงภาพสองปีก่อนที่ตนถูกขับไสไล่ส่งออกจากประตูแห่งนี้

ซึ่งลำบากถึงขั้นเรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกดินดินไม่ขานเลยทีเดียว

บัดนี้ถึงตาหลิ่วเหมยอู่แล้ว

ไม่ว่านางจะร้องไห้ยอมรับผิดเพียงใด คนด้านในก็ไม่ขานตอบนางสักคำ

เฉินเสียนกล่าวอย่างไม่มีเหตุใดเกิดขึ้น "หากท่านร้องตะโกนเช่นนี้ ไม่นานผู้คนละแวกนี้ก็จะได้ยิน เชื่อว่าไม่นานคนทั้งเมืองก็จะรู้เรื่องท่านถูกไล่ออกจากจวน"

หลิ่วเหมยอู่ไม่อยากโวยวายจนสุดท้ายตัวเองไม่เหลือสิ่งใด อีกทั้งชื่อเสียงยังป่นปี้อีกต่างหาก พลางหยุดร้อง หากแต่น้ำตายังไหลรินไม่ขาดสาย

เฉินเสียนยกเท้าเดินขึ้นขั้นบันได ยื่นมือไปยังที่จับประตูลักษณะวงกลมที่ทำมาจากทองแดง แล้วเคาะประตู ทหารคุ้มกันที่อยู่ด้านในพลันเปิดประตูบานเล็กออก เมื่อเห็นเฉินเสียนกลับมาก็รีบเชื้อเชิญเธอเข้าไป

เฉินเสียนค่อยๆเดินผ่านหลิ่วเหมยอู่แล้วถูกนางดึงปลายกระโปรงไว้

หลิ่วเหมยอู่แหงนหน้ามองเฉินเสียน พลางกล่าวว่า "ขอร้องท่านละ……"

"ขอร้องข้าอันใด?"

"ขอร้องท่านให้ข้าเข้าไปด้วย……"

เฉินเสียนตอบเสียงเรียบ "นี่เหมือนไม่ใช่ธุระของข้า ให้นึกถึงยามที่ท่านไล่ข้าออกไปสิ เช่นนั้นท่านก็จะไม่โดดเดี่ยวเหงาหงอยแล้ว"

สิ้นเสียงเธอคิดจะสาวเท้าเข้าจวน เสียดายที่หลิ่วเหมยอู่ดึงปลายกระโปรงเธอไม่ยอมปล่อย

สีหน้าเฉินเสียนเย็นเยียบ ยกเท้าเหยียบมือหลิ่วเหมยอู่

หลิ่วเหมยอู่รู้สึกเจ็บแปลบจำต้องคลายมือออก เฉินเสียนจึงเข้าไปภายในจวนอย่างสบายกายสบายใจ

ซึ่งเวลานี้พ่อบ้านกำลังทำงานในบริเวณลานบ้านพอดี เมื่อเห็นเฉินเสียนกลับมาก็รีบเข้าไปกล่าว "องค์หญิงปลอดภัยกลับมาได้ในที่สุดนะขอรับ ท่านแม่ทัพไม่เห็นองค์หญิงกลับมาหลังจากที่ท่านกลับมาถึง จึงออกไปตามหาท่านแล้วขอรับ"

เฉินเสียนชะงัก พลางกล่าวว่า "เขาออกไปตามหาข้า? ออกไปเมื่อใด?"

พ่อบ้านกล่าวว่า "ออกไปได้สักพักแล้วขอรับ ท่านขี่ม้าไปขอรับ"

เฉินเสียนไม่ได้เจอหน้าฉินหรูเหลียงระหว่างทางเลย

เฉินเสียนกล่าว "งั้นท่านสั่งให้ข้ารับใช้ไปดูที่ถนนสองคน หากเห็นท่านแม่ทัพก็เรียกให้เขากลับมาได้"

"ขอรับ"

พ่อบ้านเตรียมจะไปถ่ายทอดคำสั่ง เฉินเสียนกล่าวเสริมว่า "ช้าก่อน คนที่ร้องอยู่นอกประตู ท่านใช้คนไล่ไปด้วย"

พ่อบ้านรู้สึกลำบากใจ กล่าวว่า "แต่ว่า……ท่านแม่ทัพแค่บอกให้ไล่นางออกไป แต่ไม่ได้บอกให้จัดการอย่างไร บ่าวไม่รู้ว่าควรไล่นางไปอยู่ที่ไหน"

เฉินเสียนกล่าว "ด้านนอกเสียงดัง หากมีผู้คนพบเห็นก็จะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านได้ อีกอย่างยามนี้อากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก หากปล่อยให้นางหนาวตายอยู่ด้านนอก คงจะยิ่งยุ่งกันใหญ่ เจ้าไปเช่นเรือนหลังเล็กๆให้ท่านอาศัยเป็นพอ ต่อจากนี้นางจะทำเยี่ยงไรก็สุดแล้วแต่นางปรารถนา จวนแม่ทัพก็ไม่แทรกแซงอีกต่อไป"

พ่อบ้านตอบ "ขอรับ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ"

เฉินเสียนเดินผ่านลานบ้านเบื้องหน้ามาถึงตรงกลางเรือน ซึ่งยังไม่ถึงสวนสระวสันตฤดูพลันเห็นอวี้เยี่ยนวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นเฉินเสียนนางก็ทั้งดีใจทั้งอุทาน กล่าวว่า "องค์หญิงไปไหนมา เหตุใดเพิ่งกลับมายามนี้"

เที่ยงนี้หลังจากดูหลิ่วเฉียนเฮ้อรับโทษตามอาญาเสร็จ เฉินเสียนก็หนีไปโดยทิ้งพวกนางไว้ตรงนั้น โดยไม่รุ้ว่าควรไปตามหาที่ไหนดี ยามนั้นอวี้เยี่ยนเป็นห่วงจะเป็นจะตาย

อวี้เยี่ยนดึงเฉินเสียนพลางเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ "ผู้คนในท้องถนนมากมาย หากองค์หญิงไปแล้วเกิดอันตรายขึ้นจะทำเยี่ยงใด โชคดีที่กลับมาแล้ว"

มือนางที่ดึงเฉินเสียนรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล พลางกล่าวว่า "องค์หญิง เสื้อคลุมท่านล่ะเพคะ? เหตุใดจึงสวมอาภรณ์บางๆกลับมาเช่นนี้เพคะ?"

เฉินเสียนกล่าว "ระหว่างทางพบเจอแม่นางคนหนึ่ง รู้สึกถูกชะตาจึงมอบให้นาง"