บทที่ 386 ทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงเล่น ๆ

เขาเหลือบมองเฉินเสียนและกล่าวว่า "ในเมื่อแสร้งป่วยเหมือนจักจั่นเพื่อหลบหนีไม่ใช่วิธีการที่ดี งั้นข้าก็จะเข้าวังไปเพื่อสารภาพผิด ท่านไม่ต้องเป็นกังวลแทนข้า ร้ายแรงที่สุดก็เข้าคุก หากองค์จักรพรรดิต้องการชีวิตของข้า ก็ควรจะมีเหตุผลมาโน้มน้าว"

แต่ก่อนที่ฉินหรูเหลียงชนะศึกสงคราม เขากลับมาเมืองหลวงก็ไม่ได้ประพฤติผิดใด ๆ จักรพรรดิต้องการให้เขาลอบสังหารเฉินเสียนอย่างลับ ๆ ตอนนี้จักรพรรดิยังไม่มีเหตุผลที่เหมาะสมจะตัดศีรษะเขาทิ้ง

เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "ภายในจวนไม่ใช่ว่ามีผู้สอดแนมหรอกเหรอ รอวันพรุ่งนี้ กระจายข่าวคราวออกไป บอกว่าท่านป้อนซุปไก่ให้ข้า และข้าได้พบสิ่งแปลกปลอมในซุป ข้าเลยโมโหท่าน ในเมื่อซุปนี้มีพิษ ข้าก็ไม่ต้องดื่ม และท่านก็ไม่ต้องรับผิดในครั้งนี้"

ด้วยวิธีนี้ เฉินเสียนก็สามารถนำเรื่องทั้งหมดเข้าสู่ตัวเธอเอง ฉินหรูเหลียงไปพบองค์จักรพรรดิต่อหน้า อย่างมากก็แค่ถูกองค์จักรพรรดิตำหนิไม่กี่คำ เพราะวางยาพิษไม่สำเร็จแต่ถูกจับได้เสียก่อน

"ไม่ได้!" เฉินหรูเหลียงปฏิเสธในทันที "ต่อให้ครั้งนี้จักรพรรดิจัดการเจ้าไม่สำเร็จ ครั้งหน้าเขายังคงสามารถใช้วิธีการอื่น! ถึงตอนนั้นแล้วจะป้องกันยาก"

เฉินเสียนสงบลงพร้อมกล่าวว่า "ป้องกันยาก งั้นข้าจะป้องกันให้ดีที่สุด ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ท่านตกระกำลำบากเพราะข้า"

ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม "เฉินเสียน เจ้าอย่าทำอะไรโดยพลการ"

เฉินเสียนหัวเราะและกล่าวว่า "ฉินหรูเหลียง ท่านเป็นหัวหน้าครอบครัว ท่านคิดให้ละเอียดรอบคอบ หรือจะให้พวกเขาทั้งครอบครัวต้องจากไป ไม่มีแม้ที่อยู่อาศัยงั้นหรือ?"

ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว ไม่รอเขาตอบ จู่ ๆ เฉินเสียนก็เปลี่ยนสีหน้า นำถ้วยซุปไก่โยนลงไปและตะโกนว่า "อวี้เยี่ยน เอ้อร์เหนียง ไล่เขาออกไป!"

จู่ ๆ ก็เปลี่ยนแปลงอารมณ์เป็นแบบนี้ ทำให้ฉินหรูเหลียงไม่ทันได้ตั้งตัว ป้องกันยาก

ขณะที่ฉินหรูเหลียงถูกไล่ออกจากสวนสระวสันตฤดูนั้น เขามองไปที่เฉินเสียนด้วยแววตาหึงหวง กัดฟันและพูดอย่างเบา ๆ "เจ้าไม่ได้บอกเองว่าพรุ่งนี้จะปล่อยข่าวหรอกหรือ แล้วตอนนี้เจ้าจะอาละวาดโวยวายทำไม!"

เฉินเสียนถีบไปที่ฉินหรูเหลียงก่อนที่เขาจะออกจากประตูไป ยักคิ้วขึ้นและยิ้ม "ก็ต้องให้เหมือนตอนนี้ที่ท่านยังไม่ทันตั้งตัว ดูแล้วสมจริงสมจังยิ่งนัก"

หลังจากนั้นเฉินเสียนก็ร้องไห้อย่างหนักอยู่ที่สวนสระวสันตฤดู และตะโกนด่าฉินหรูเหลียง คนเนรคุณ จิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่า อกตัญญู และอีกมากมาย จะด่าออกมายังไงก็รู้สึกคล่องปาก

ฉินหรูเหลียงที่อยู่ข้างนอกได้ยินจนเส้นเลือดแทบกระโดด

ผู้หญิงคนนี้จะด่าจนสะใจสินะ ด่าจนเขาแทบกระอักเลือด ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า เธอกำลังแก้แค้นเขาเป็นการส่วนตัวแน่ ๆ

ทำให้คนในจวนแม่ทัพทั้งหลายต่างพากันสับสน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ กันอยู่เลย ความสัมพันธ์ของท่านแม่ทัพและองค์หญิงช่างแนบแน่น องค์หญิงยังรอท่านแม่ทัพกลับมาทานอาหารเย็น และท่านแม่ทัพก็ยังเป็นคนไปส่งซุปไก่ให้องค์หญิงด้วยตัวเอง ทุกคนต่างพากันดีใจ

ตอนนี้ไม่มีแล้วนางหญิงรอง บรรดาคนใช้ต่างก็เอาอกเอาใจช่วยอยากจะให้ท่านแม่ทัพและองค์หญิงคืนดีกันไว ๆ จนถึงขั้นอยากจะให้ทั้งสองย้ายไปอยู่ในเรือนเดียวกันเร็ว ๆ

แต่นี่เพิ่งจะผ่านมาได้สองวัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะทะเลาะกันรุนแรงเช่นนี้

ในช่วงเช้า ข่าวได้ถูกแพร่กระจายไปทั่วทั้งจวนแม่ทัพ จนแทบทำให้เกิดความโกลาหล

ใครจะไปคาดคิด นายหญิงรองถึงแม้จะถูกขับไล่ออกจากจวนแม่ทัพไปแล้วนั้น แต่ในใจของท่านแม่ทัพยังคงคิดถึงเธออยู่! ว่ากันว่าท่านแม่ทัพโกรธแค้นที่องค์หญิงขับไล่นายหญิงรองออกไปจากบ้าน เลยวางยาพิษในซุปไก่ไปส่งให้องค์หญิง! เพราะอยากให้องค์หญิงกินยาพิษตายไป!

ถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงไม่ระวังตัว ทำให้มีแมวป่าจากที่ไหนไม่รู้มาแอบขโมยกินซุปไก่เข้าไป องค์หญิงก็คงไม่รู้ว่าในซุปมียาพิษ

สรุปว่าแมวตัวนั้นยังไม่ทันออกจากสวนสระวสันตฤดู ก็ถูกยาพิษตายไป

ใครก็ไม่เคยเห็นแมวตัวนั้น ว่ากันว่าถูกนำไปโยนทิ้งแล้ว

ทุกคนต่างถอนหายใจ

ที่แท้แล้ว ท่านแม่ทัพยังคงคิดถึงนายหญิงรองอยู่ โทษองค์หญิงที่ขับไล่นายหญิงรองออกไป?

วันนั้นฉินหรูเหลียงออกมาจากสวนสระวสันตฤดูด้วยสีหน้าที่แข็งกระด้าง ปากก็เอาแต่พูด "บ้าไร้เหตุผล" "อิจฉาตาร้อน" คำพวกนี้

เห็นได้ว่าเขาและองค์หญิงทะเลาะกันอย่างรุนแรง