บทที่ 4 การล่มงานแต่งเป็นสิ่งที่ไร้คุณธรรม

เด็กสาวผู้นั้นบอกว่ารอยแผลบนใบหน้าของเธอลึกเกินไป ถึงแม้จะหายเป็นปกติแต่ก็จะทิ้งรอยแผลเป็นที่เด่นชัดเอาไว้

เช้าตรู่วันนั้นที่ถนนด้านนอกเต็มไปด้วยความคึกคัก มีเสียงฆ้องเสียงกล้องดังขึ้นไม่ขาดสาย

เด็กสาววิ่งออกไปดูภาพแห่งความรื่นเริงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่ง ถอนหายใจและพูดว่า “ไม่รู้ว่าบ้านไหนจัดงานฉลองมงคลสมรส จัดเสียใหญ่โตหรูหราเชียว!”

เด็กสาวยังกล่าวอีกว่า “ชาวบ้านบนถนนเดินตามขบวนกลองไปดูเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันใหญ่!"

ฮึๆ จะเป็นใครไปได้ ต้องเป็นการแต่งงานครั้งที่สองของฉินหรูเหลียงแน่นอน เธอแค่นับวันดูก็รู้

ในเวลานี้มีเสียงพูดคุยดังขึ้นอยู่ด้านนอก หลังจากพูดคุยกับหมอที่อยู่ที่โถงด้านหน้าแล้ว เสียงนั้นก็ดังขึ้นที่ลานหลังบ้าน

เด็กสาวซึ่งกำลังเขี่ยถ่านในเตาลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง หลังจากนั้นก็หันมายิ้มและบอกว่า “พี่สาว คุณชายที่มาส่งท่านกลับมาแล้ว”

เฉินเสียนเงยหน้าและต้องหรี่มองเพราะมีแสงส่องผ่านประตูเข้ามา

ร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาช้าๆ

คนผู้นี้สวมชุดผ้าไหมที่ดูมีราคา ผมยาวถูกรวบสูง ดูแล้วรู้สึกมีชีวิตชีวา ใบหน้างดงามราวกับมงกุฎหยก หล่อเหลาและดูดี

เฉินเสียนอดคิดไม่ได้ นางยอมแขวนคอตายบนลำคอที่บิดเบี้ยวของฉินหรูเหลียง สละคาน สละแผ่นไม้และวัสดุดีๆ ชิ้นนี้! สมองของนางมีแต่หนองหรือเปล่านะ?

เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและให้เกียรติ พร้อมกันนั้นก็ประสานมือคารวะเฉินเสียน “อาการบาดเจ็บขององค์หญิงดีขึ้นบ้างแล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านรู้ว่าข้าเป็นองค์หญิง?” เฉินเสียนถาม “ท่านเป็นใคร”

“กระหม่อมเหลียนชิงโจว เคยรู้จักกับองค์หญิงตอนที่ยังทรงพระเยาว์พ่ะย่ะค่ะ”

แค่เพียงประโยคนี้ก็อธิบายได้แล้วว่าทำไมเหลียนชิงโจวถึงต้องการช่วยเธอ

เขายังเอ่ยอย่างคล่องแคล่วต่อว่าทำไมเขาจึงมาที่นี่วันนี้

หลังจากเด็กสาวออกไป เฉินเสียนก็เริ่มแกะผ้าพันแผลออกราวกับไม่มีใครอยู่ที่นั่นด้วย เหลียนชิงโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ รวบมืออย่างสุภาพและเอ่ยว่า “วันนี้แม่ทัพฉินมีความสุขมาก กระหม่อมมาเพื่อพาองค์หญิงไปดื่มฉลองในงานแต่ง”

เหลียนชิงโจวแสดงออกอย่างเคารพ เฉินเสียนคุ้นเคยกับการเป็นคนโดดเด่นและพอใจกับท่าทีของเขามาก

เฉินเสียนม้วนผ้าพันแผลไว้รอบๆ มือจนมือของเธอแทบจะกลมเหมือนบ๊ะจ่าง เธอยิ้มและกล่าวว่า “ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง การล่มงานแต่งของผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไร้คุณธรรม ข้าละชอบทำที่สุด”

หลังจากแกะผ้าพันแผลออกจนหมด ในที่สุดเฉินเสียนก็มองเห็นใบหน้าที่เสียโฉม

อาการบวมบนใบหน้าหายไปแล้ว แต่รอยแผลที่ลากยาวจากหางตาไปจนถึงมุมปากแทบจะเจาะทะลุใบหน้าของเธอ ดูน่าสยองขวัญอย่างร้ายกาจ

เธอสะดุ้งตกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะเอื้อมมือไปปิดประจกหรือปิดหน้าตัวเองดี จากนั้นจึงกระทืบเท้าแล้วสบถออกมา “บ้าเอ๊ย นี่มันทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่สุด!”

ภาพลักษณ์ที่เคยสวยสดงดงามของเธอหายไปไหน แม้แต่กล้องที่ถ่ายออกมาแล้วดูดียังช่วยอะไรใบหน้านี้ไม่ได้