บทที่ 41 เธอปูทางไว้ตั้งแต่แรก

ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ดูเหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่งไป

อวี้เยี่ยนหันกลับไปมองผู้พูดและพบว่าคนผู้นั้นคือสาวใช้ที่มีอายุมากกว่านางเล็กน้อย และนางคือคนที่พาอวี้เยี่ยนไปที่ห้องยาก่อนหน้านี้นั่นเอง

สาวใช้สองคนแค่แอบกระซิบกระซาบกันเป็นการส่วนตัว ไหนเล่าจะคิดว่าจะมีคนมาได้ยิน ไม่เพียงแต่ได้ยินเท่านั้น แต่ยังรายงานให้ท่านแม่ทัพทราบทันทีด้วย!

ฉินหรูเหลียงหันไปขึงตาใส่เฉินเสียนก่อนจะเอ่ยว่า “ให้พวกนางเข้ามาเล่าความ!"

เฉินเสียนหยุดชะงัก หลังจากเหลือบมองสาวใช้ที่รายงานเรื่องนี้ เธอก็หมุนตัวกลับและยืนอยู่อย่างสง่างามอยู่ในโถงบุปผาตามเดิม

สาวใช้สองคนที่ถูกพาเข้ามานั่งคุกเข่าลงกับพื้น พวกนางไม่กล้าโกหกปิดบังจึงทำได้เพียงเล่าตามข้อเท็จจริง

หนึ่งในนั้นพูดอย่างสั่นเครือว่า “ตอนเที่ยงพวกบ่าวกำลังทำความสะอาดสวนดอกไม้ด้านหลัง และดูเหมือนจะเห็นองค์หญิงเสด็จผ่านป่าตรงนั้นไป”

“เป็นทางไปสระน้ำที่สวนด้านหลังรึ”

อีกคนรีบพยักหน้า “เจ้าค่ะ”

ฉินหรูเหลียงขึ้นเสียง “เฉินเสียน นี่คือพยาน ท่านมีอะไรจะอธิบายอีกไหม!"

เซียงซั่นยิ้มทั้งน้ำตา นางไม่คิดว่าอยู่ๆ เรื่องจะพลิกผันจนเป็นเช่นนี้ พระเจ้าเข้าข้างข้าแล้ว!

นางมองเฉินเสียนและกล่าวว่า “ใช่ ในเมื่อตอนนี้มีคนออกมาชี้ตัวพระองค์แล้ว พระองค์ยังจะแก้ตัวอย่างไรอีก!"

เฉินเสียนก้มลงมองสาวใช้ทั้งสองและพูดว่า “ก็ดี งั้นข้าขอถามพวกเจ้าหน่อย ตอนนั้นข้าอยู่คนเดียวหรือมีใครอยู่ด้วย”

สาวใช้นิ่งนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ตอนนั้นองค์หญิงไม่ได้อยู่คนเดียวเพคะ แต่มีสาวใช้คนหนึ่งตามไปด้วย”

เฉินเสียนเหยียดยิ้มและพูดว่า “หลังจากอวี้เยี่ยนกลับมาจากไปทำธุระให้ข้า อยู่ๆ นางก็หายไปไม่มีใครพบเห็น แม่นมจ้าวจึงไปสอบถามจากพ่อบ้าน หลังจากนั้นจึงพบว่านางถูกใครบางคนพาไปที่ห้องยาและขังนางไว้ในนั้น เรื่องนี้พ่อบ้านเป็นพยานได้... ส่วนแม่นมจ้าวก็ไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารเที่ยงให้ข้า เรื่องนี้คนครัวเป็นพยานได้ ในสวนสระวสันตฤดูมีสาวใช้เพียงแค่สองคนคอยดูแล ลองบอกมาสิว่าสาวใช้ที่พวกเจ้าพูดถึงคือใคร”

สาวใช้ทั้งสองส่ายศีรษะ

หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ตอนนั้นนางก้มหน้าอยู่ บ่าวจึงเห็นหน้านางไม่ชัด แต่นางสวมชุดสีเหลืองอ่อนและมวยผมสองข้าง พวกบ่าวมองเห็นแค่ด้านหลังเท่านั้นเพคะ”

“ชุดสีเหลืองอ่อนและมวยผมไว้สองข้างใช่ไหม” เฉินเสียนหรี่ตาและค่อยๆ คลี่ยิ้ม ชี้ไปที่เซียงซั่นและพูดว่า “พวกเจ้าลองดูสิว่ารูปร่างหน้าตาเหมือนนางไหม”

เซียงซั่นเบิกตากว้างอย่างงงงัน

สาวใช้เพียงแค่พูดไปตามสิ่งที่เห็น แต่เฉินเสียนกลับโน้มนำพวกนางอย่างมีแบบแผนโดยมีจุดประสงค์เพื่อชี้ตัวเซียงซั่น

บังเอิญวันนี้นางแต่งตัวเช่นนี้พอดี แม้ว่าเนื้อตัวจะเปื้อนดินโคลนจากน้ำในสระ แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลต่อการแยกแยะสีชุดและผมที่มวยไว้ทั้งสองข้างของนาง

จนถึงตอนนี้นางยังไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สกปรกออกไป

สาวใช้เงยหน้ามองเซียงซั่น เพียงครู่เดียวก็ก้มศีรษะลงอีกครั้ง ไม่กล้ายืนยันและไม่กล้าปฏิเสธ “บางทีพวกบ่าวอาจจะจำคนผิดเพคะ เซียงซั่นเป็นบ่าวข้างกายนายหญิงหลิ่ว นางจะไปอยู่กับองค์หญิงได้อย่างไร”

เฉินเสียนยิ้มและพูดว่า “ใช่นะสิ ถ้าตอนนั้นนางเป็นคนนำข้าไปที่สระด้านหลัง ทิ้งเหมยอู่ไว้คนเดียวอย่างประมาทเลินเล่อจนทำให้เหมยอู่ตกลงไปในสระ ถือเป็นความผิดร้ายแรงเลยนะนั่น”

เซียงซั่นมึนงงจนพูดไม่ออก เหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นมาที่หน้าผาก “ไม่ใช่... ไม่ใช่แบบนั้น... เห็นๆ กันอยู่ว่าพระองค์เป็นคนพานายหญิงไปที่สระ...”