บทที่ 435 ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของเจ้าทำใจไม่ได้ที่ปล่อยเจ้าไว้

ในช่วงบ่ายที่องค์จักรพรรดิอยู่ในห้องตำราหลวง สนมเอกจากวังหลังก็สั่งให้ห้องเครื่องทำบัวลอยมาถวาย

วันนี้เป็นวันเหมายัน ทุกคนในวังต้องได้รับประทานบัวลอย

บัวลอยถูกวางไว้อีกฝั่งหนึ่งโดยไม่ได้แตะต้อง เมื่อรอให้องค์จักรพรรดิว่าง ก็เย็นลงจนกินไม่ได้เสียแล้ว

เดิมทีคนใกล้ชิดในวังจะต้องนำบัวลอยไปเททิ้ง แต่องค์จักรพรรดิกล่าว "ตั้งไว้อย่างนั้นแหละ"

หลังจากที่องค์จักรพรรดิออกมาจากห้องตำราหลวง ก็เสด็จไปยังคุกที่กรมอาญา คนใกล้ชิดในมือถือถาด ๆ หนึ่ง ในถาดน่าจะเป็นบัวลอยถ้วยนั้น

เฮ่อฟังที่อยู่ในคุก กำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ เมื่อได้ยินว่าองค์จักรพรรดิเสด็จ ก็รีบคุกเข่าก้มลงไปแสดงความเคารพ

องค์จักรพรรดิกล่าวว่าวันนี้เป็นวันเหมายัน เลยทรงให้รางวัลพิเศษแก่เขา เป็นบัวลอยหนึ่งถ้วยให้เขารับประทาน

ถึงแม้ว่าบัวลอยจะเย็นชืดไปแล้ว แต่เฮ่อฟังก็กินเข้าไปอย่างหิวโหย หลังจากที่กินเสร็จก็คุกเข่าก้มลงขอบพระทัยในความเมตตาขององค์จักรพรรดิ "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ยังทรงไว้ชีวิตหม่อมฉัน ขอบพระทัยฝ่าบาทสำหรับรางวัลพิเศษนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

องค์จักรพรรดิตรัส "หากต้องการขอบคุณข้า เจ้าก็ควรแสดงความจริงใจของเจ้าออกมา"

"ขอเพียงแค่องค์จักรพรรดิมีคำสั่ง หม่อมฉันยอมบุกน้ำลุยไฟโดยไม่เกรงกลัวอันตรายใด ๆ! ฝ่าบาททรงโปรดให้โอกาสขุนนางที่เคยทำผิดให้ได้กลับมารับใช้พระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

องค์จักรพรรดิตรัสอย่างลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก "งั้นเจ้าลองคิดดู คิดว่าตอนนี้ข้าต้องก่ารทำอะไร?"

เฮ่อฟังชะงักและกล่าวว่า "สิ่งที่องค์จักรพรรดิต้องการทำมากที่สุดตอนนี้คือการตัดหญ้าและเอารากออก แต่เนื่องจากรากไม่สามารถขจัดออกได้ ไม่งั้นจึงควรเก็บไว้ในกำแพงเรือนในระยะตารางนิ้ว เพื่อที่มันไม่สามารถแพร่กระจายได้อีกต่อไป"

องค์จักรพรรดิครุ่นคิดอยู่นานและตรัสว่า "นี่ก็เป็นวิธีที่ดีอีกวิธีหนึ่ง"

งานเลี้ยงเฉลิมฉลองค่ำในวัง สมเด็จพระราชชนนีและนางสนมที่เป็นที่โปรดปรานของแต่ละพระตำหนักก็ได้เข้าร่วม เฉินเสียนและฉินหรูเหลียงนั่งด้วยกัน และการเสียดสีของผู้หญิงเหล่านี้เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ในอดีตฉินหรูเหลียงเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ แต่ตอนนี้เทียบไม่ได้กับอะไรเลย สองมือที่สูญเสียไปเทียบกับคนธรรมดาไม่ได้แม้แต่น้อย ตอนนี้ที่สามารถเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองได้นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะยศท่านราชบุตรเขย

ส่วนองค์หญิงจิ้งเสียนนั้นก็ยิ่งแทบไม่ต้องใส่ใจ คนที่สมควรจะตายจากไป หากไม่ใช่เพราะเป่ยเซียเข้าไปแทรกแซง เธอจะได้รับอนุญาตให้มานั่งอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ทุกคนมองไปที่ทั้งสองคนด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายและเยาะเย้ย

องค์จักรพรรดิตรัสด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "จากนี้ไปทุกคนคือคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องช่วยกันดูแลองค์หญิงจิ้งหญิงและพระโอรสของพระองค์"

ถ้าไม่นับเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงที่ทั้งสองดูไม่เข้ากันกับงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง งานเลี้ยงในวังครั้งนี้ก็นับว่ามีความสุขรื่นเริงดี

คนในวังนำอาหารอันโอชะที่มิอาจหาที่ใดเปรียบขึ้นมาถวาย นางสนมเหล่านี้แอบเปรียบเทียบชุดและเครื่องประดับหยก เพื่อดูว่าใครแต่งกายได้วิจิตรงดงามและประณีตกว่ากัน

และการแต่งหน้าที่จืดชืดของเฉินเสียนก็เสมือนราวกับคนบ้านนอกคอกนา

หลังจากที่ต้าฉู่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงก็ประสบกับภัยพิบัติมาอย่างต่อเนื่อง ประชาชนทุกหนทุกแห่งมีปัญหาเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ไม่มีพืชผลเก็บเกี่ยว คนจำนวนมากจึงไม่สามารถอยู่รอดได้ในฤดูหนาวที่ยาวนานเช่นนี้

ผู้หญิงเหล่านี้ไม่รู้ไปเอาความรู้สึกว่าตนเหนือกว่านี้มาจากไหน ไม่เข้าใจปัญหาที่เกิดขึ้นก็ยังพอเข้าใจได้ แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่เข้าใจด้วยงั้นหรือ?

ทรัพย์สินในท้องพระคลังว่างเปล่า แต่ในวังหลวงก็ยังอยู่ดีกินดี ใช้ชีวิตหรูหรา แต่ประชาชนอัตคัดขัดสนไม่มีอาหาร ยุ้งฉางของราชสำนักก็ไม่เคยเปิดออกเพื่อบรรเทาทุกข์ยากของประชาชนเลย

ปัญหาทั้งหมดนี้ถ้าไม่มีใครมาเตือนองค์จักรพรรดิ หรือหลังจากเตือนแล้วแต่ไม่พบวิธีแก้ไขปัญหา แน่นอนว่าเฉินเสียนก็คงไม่กล้าจะพูดอะไรมากเรื่องนี้

จะมีใครบ้างที่สามารถเพลิดเพลินกับความมั่งคั่งและความรุ่งโรจน์ในช่วงเวลาที่ปั่นป่วน? วันเวลาแบบนั้น ไม่ช้าก็จะค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ

ดังนั้นผู้ที่ควรจะร้องเพลงเต้นรำก็จะร้องเพลงและเต้นรำต่อไป นี่คือสิ่งที่ราชวงศ์ของเขาควรจะเป็น

ภายนอกพระตำหนักไท่เหอนั้น ยามพลบค่ำราวกับม่านสีดำที่ปกคลุมวัง

ครั้นเมื่อเวลาค่ำมาถึงที่นี่ กลับกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่ายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อมองจากชายฝั่ง แสงไฟใต้ชายคาจะมองเห็นได้เลือน ๆ แสงไฟสลัวเป็นระยะ ๆ

ทันใดนั้นลมที่ใสสะอาดก็พัดผ่านทะเลสาบอย่างเงียบ ๆ มีเพียงระลอกคลื่นน้ำตื้นเท่านั้น

จระเข้ในน้ำสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว และพวกมันก็ว่ายไปรอบ ๆ กัน แต่ไม่พบเหยื่อของมัน และหางของพวกมันก็ส่งเสียงใส ๆ ของน้ำ