บทที่ 455 เจ้าต้องเชื่อฟังเขา รู้ไหม?

องค์จักรพรรดิไม่เคยพบเห็นเด็กอายุหนึ่งขวบสองขวบที่ทำเรื่องช่างน่าปวดหัวเช่นนี้มาก่อน ขนาดสถานที่อันเป็นฝันร้ายสำหรับเด็กคนอื่น ๆ อย่างพระตำหนักไท่เหอ ยังทำให้เจ้าน่องน้อยเล่นได้อย่างราบรื่นสนุกสนาน

หากปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไป เกรงว่าจระเข้เหล่านั้นคงฟังคำพูดของเขาทั้งหมด

องค์จักรพรรดิยังคิดอีกว่า หากไม่สั่งสอนควบคุมความประพฤติเจ้าน่องน้อย ต่อไปเมื่อโตขึ้นจะขนาดไหน? แน่นอนว่า เขาจะสามารถเติบโตขึ้นได้อย่างราบรื่นไหมนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้ไม่สามารถปล่อยให้เขาเป็นอิสระและทำตามอำเภอใจได้ต่อไปแล้ว

องค์จักรพรรดินึกวิธีที่จะจัดการได้สองวิธี ฆ่าจระเข้ที่พระตำหนักไท่เหอทิ้งทั้งหมด หรือส่งเจ้าน่องน้อยไปเข้าเรียนที่โรงเรียนไท่เพื่อฝึกระเบียบวินัย

ตอนแรกที่เลี้ยงจระเข้เหล่านี้ไว้องค์จักรพรรดิก็ลำบากเหลือ หากจะต้องฆ่าทั้งหมดก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย อีกทั้งหากยังเลี้ยงพวกมันต่อ ก็ยังมีประโยชน์เหมือนคราวที่มีนักฆ่าลอบเข้ามา

เมื่อเฮ่อฟังไม่ได้อยู่รับใช้เคียงข้างองค์จักรพรรดิ แต่ก็ยังมีเฮ่อโยวอยู่รับใช้ข้างกาย

หลังจากที่เฮ่อโยววางยาพิษเพื่อจะทำร้ายเฉินเสียนคราวก่อน องค์จักรพรรดิก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาอีกเลย

เมื่อพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ องค์จักรพรรดิมักจะตรัสถามผู้คนรอบตัว และตั้งใจเงยหน้าขึ้นมองไปยังเฮ่อโยว

เฮ่อโยวก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า "จระเข้ที่พระตำหนักไท่เหอและบริเวณโดยรอบทะเลสาบ ทำให้สถานที่อย่างพระตำหนักไท่เหอดูอันตราย หม่อมฉันคิดว่าถึงแม้จะอันตรายไปบ้าง แต่เป็นสิ่งจำเป็นมากในการควบคุมและเฝ้าติดตามองค์หญิงจิ้งเสียนและพระโอรส"

เฮ่อโยวกล่าว "หม่อมฉันคิดว่าควรที่จะส่งเด็กคนนั้นไปที่โรงเรียนไท่"

องค์จักรพรรดิสงสัย "โอ้? เจ้ามีเหตุผลอย่างไร?"

เฮ่อโยวกล่าว "นี่ไม่เพียงแค่ได้ควบคุมฝึกระเบียบวินัยให้เขา แต่ยังทำให้เขาหมกมุ่นอยู่กับตำราเรียนจนไม่มีเวลาไปสัมผัสเล่นกับสิ่งที่อยู่ในน้ำ และข้อสององค์จักรพรรดิเป็นกังวลว่าองค์หญิงจิ้งเสียนและบัณฑิตมีความลับอะไรต่อกัน แต่ก็ไม่มีหลักฐาน นี่เลยเป็นโอกาสที่ดี"

องค์จักรพรรดิไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้มาก่อน

เฮ่อโยวกล่าวอีกว่า "หากว่าพวกเขาทั้งสองคนเกี่ยวข้องกันจริง จะต้องใช้เด็กคนนี้ในการส่งข่าวไปมาหากันแน่นอน องค์จักรพรรดิเพียงแต่ส่งคนไปติดตามอย่างใกล้ชิด หากพบว่าความผิดปกติสงสัย ก็สามารถมีหลักฐานเอาผิดได้"

องค์จักรพรรดิครุ่นคิดครู่หนึ่งด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและตรัสว่า "เฮ่ออ้ายชิงช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก"

ดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงทรงโปรดอนุญาต นับตั้งแต่วันนี้ไปเจ้าน่องน้อยสามารถไปเรียนที่โรงเรียนไท่เหมือนกับองค์หญิงและองค์ชาย แต่จะต้องปฏิบัติตนตามกฏระเบียบของโรงเรียนไท่อย่างเคร่งครัด มิเช่นนั้นจะต้องถูกลงโทษตามกฏระเบียบ

เท่ากับว่าความพยายามในหลายวันมานี้ไม่สูญเปล่า ตอนนี้องค์จักรพรรดิไม่ส่งเจ้าน่องน้อยไปโรงเรียนไท่ไม่ได้แล้ว

ให้เจ้าน่องน้อยไปเรียนที่โรงเรียนเพื่อให้ซูเจ๋อสั่งสอนและให้ความกระจ่างในภูมิปัญญาของเขา หรือจะยอมให้องค์หญิงองค์ชายในวังทั้งหลายไม่มีความสงบสุขในการเรียน

หลังจากขันทีประกาศราชโองการจบก็เดินออกไป เฉินเสียงยิ้มหัวเราะและมองไปยังเจ้าน่องน้อย และก้มไปข้าง ๆ หูของเขาพร้อมกับกระซิบว่า "ลูกแม่ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนไท่ต้องเชื่อฟังหน่อยนะ ราชครูแก่ชรา พวกที่คำพูดเต็มไปด้วยวลีวรรณกรรมยังไงเจ้าก็ฟังไม่รู้เรื่อง เจ้าเฝ้าติดตามอาจารย์คนที่เด็กที่สุดหน้าตาดีที่สุดในโรงเรียนไท่ก็พอ เจ้าต้องเชื่อฟังเขา รู้ไหม?"

เจ้าน่องน้อยพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ ใบหน้าเล็ก ๆ ดูเหมือนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข และพูดออกมา "ข้ารู้แล้ว"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้น และจับไปที่คาง จ้องมองไปที่เจ้าน่องน้อยและพึมพำ "นี่ขนาดไม่ได้เป็นพ่อลูกกัน ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนั้นขึ้นมา..."

เฉินเสียนคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่ก็ทำให้มีพ่อและลูก ต่อไปพ่อเลี้ยงและลูกเลี้ยงอาจจะเข้ากันได้ดีในอนาคต

วันต่อมาเฉินเสียนจัดเตรียมชุดให้เจ้าน่องน้อยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และให้เสี่ยวเฮอไปส่งที่โรงเรียนไท่

พระตำหนักไท่เหอในวันที่ไม่มีเจ้าน่องน้อยนั่งเล่นกับจระเข้ทั้งวันในที่สุดก็สงบลง แม้แต่จระเข้ที่นอนอยู่ข้างน้ำก็ยังรู้สึกเบื่อหน่าย ทุกตัวต่างก็แหวกว่ายแยกย้ายกันไป

แต่องค์ชายห้าที่กลัวมากจนไม่กล้าออกจากห้องนอนหลายวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเดินผ่านถนนเส้นนี้เพื่อไปโรงเรียนไท่ องค์จักรพรรดิเสด็จไปดูอาการของเขาครั้งหนึ่ง เขาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กทารก แถมยังถูกองค์จักรพรรดิดุว่าขี้ขลาดเหมือนหนู ไม่ได้ความ

พระสนมฉีรู้สึกแค้นเคือง โดยในใจคิดว่าลูกชายของเธอจะไม่กลัวเช่นนี้หากพระตำหนักไท่เหอไม่ได้ทำตัวเป็นปีศาจ

แต่มาวันนี้ ลูกชายของเธอไปโรงเรียนไม่ได้ แต่กลับทำให้เจ้าเด็กป่าเถื่อนนั่นได้ไปเรียนที่โรงเรียนไท่

พระสนมฉีต้องการให้องค์จักรพรรดิลงโทษเจ้าน่องน้อยอย่างรุนแรง แต่เหตุการณ์ในวันนี้ทุกคนต่างก็เห็นว่าจระเข้คลานออกมาเอง หากไม่ใช่เพราะเจ้าน่องน้อยปรากฏตัวทันเวลา และลากมันกลับไปด้วยความกล้าหาญ เกรงว่าองค์ชายห้าคงจะถูกจระเข้กัดกินไปแล้ว

หากมองอีกมุมหนึ่ง เจ้าน่องน้อยได้ช่วยชีวิตองค์ชายห้าเอาไว้

แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะโกรธ แต่ก็ไม่อาจลงโทษเจ้าน่องน้อยได้ตามอำเภอใจ อีกทั้งอีกไม่กี่วันทูตจากเป่ยเซี่ยก็จะเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ในช่วงนี้เขาไม่ต้องการที่จะพูดเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับองค์หญิงจิ้งเสียน

ทุก ๆ วันเจ้าน่องน้อยจะสะพายกระเป๋าใบเล็กไป และสะพายกลับมา ดูออกว่าเขามีความสุขในทุก ๆ วัน

ในห้องเรียนมีโต๊ะและเก้าอี้ขนาดเล็กซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับเขาโดยเฉพาะ