บทที่ 48 กลัวว่าโลกจะไม่โกลาหล

ใบหน้าของอวี้เยี่ยนตื่นตะลึงและโคลงศีรษะอย่างไร้เดียงสา "ท่านแม่ทัพใส่ความบ่าวแล้วเจ้าคะ แม้ว่าบ่าวจะมีความกล้าหาญสักร้อยเท่า แต่ก็คงไม่กล้าตีท่านแม่ทัพ!"

“แต่นอกจากเจ้า ยังมีใครทำเช่นนั้นได้อีก!”

เฉินเสียนกล่าว "แม่ทัพพูดเรื่องที่ถูกคนตีจนล้มลงสลบเมื่อคืนนี้หรือ? อ่า ในตอนนั้นท่านแม่ทัพแค่กะพริบตาก็เป็นลมล้มทับไปแล้ว และไม่มีท่วงท่าที่บ่งบอกว่าเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งเลยแม้แต่น้อย ช่างน่าอายนัก"

ฉินหรูเหลียงก้าวไปข้างหน้าและต้องการชำระบัญชี

เฉินเสียนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ทำไมเล่า หมดหนทางหรืออย่าไร? ท่านบอกว่าอวี้เยี่ยนตีท่าน ท่านแสดงหลักฐานมา ท่านเห็นกับตาของท่านเองหรือ?”

อวี้เยี่ยนพยักหน้าอย่างเร่งรีบด้วยความเคารพ “บ่าวกำลังทำโจ๊กให้องค์หญิงในครัว และไม่ได้ออกจากครัวเลยเพคะ”

เฉินเสียนหัวเราะและกล่าวว่า "นางเป็นบ่าวที่ขลาดกลัว อย่าว่าแต่ท่านแม่ทัพเลย ต่อให้นางรู้กล้า แม่ทัพเป็นมีวรยุทธ์การต่อสู้ที่สูงส่ง ไหนเลยจะไม่สังเกตเห็นตอนนางเข้ามาใกล้? ตอนนี้ท่านแม่ทัพหามือคนทำผิดไม่เจอ แต่มาโทษเด็กผู้ไร้เดียงสา ถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไปไม่ใช่แค่น่าอาย แต่ท่านยังเสียหน้าอีกด้วย"

ฉินหรูเหลียงรู้ว่ามีโอกาสมากที่อวี้เยี่ยนจะทำ และไม่มีใครอื่นนอกจากนางในเวลานั้น หากพวกชำนาญการต่อสู้เข้าใกล้ เขาจะตระหนักรู้ทันที

แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถบอกได้

เพราะเฉินเสียนผู้หญิงคนนี้ แข็งแกร่งเกินไป ราวกับว่าโลกทั้งใบจะถูกครอบครองโดยเธอเพียงผู้เดียว

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "เฉินเสียน ท่านไม่ควรปิดบัง มิฉะนั้นท่านจะต้องเสี่ยงภัยเอง!"

เฉินเสียนเชิดคางขึ้นและทอดสายตาไปยังฉินหรูเหลียงอย่างยั่วยุและกล่าวว่า "นางบอกว่าไม่ได้ตีก็คือไม่ได้ตี ถ้าข้าไม่เชื่อนาง จะให้ข้าเชื่อท่านอย่างนั้นหรือ เหมือนกับเหมยอู่บอกว่าข้าตีนางแล้วข้าแย้งว่าไม่ได้ตีนาง ท่านก็ยังเลือกเชื่อเหมยอู่เหมือนกัน ข้ากล่าวแบบนี้ จะเข้าใจง่ายขึ้นหรือไม่?”

"ได้ ดีเลย!" ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ว่างเรื่องนี้ไว้ก่อน ภาพเขียนที่หน้าประตูหมายความว่าอย่างไร!”

เฉินเสียนเหลือบมองที่ประตูเรือน ยิ้มเยาะอย่างสุขใจ "ภาพวาดเจ้าคะ"

"ท่านว่าใครเป็นไก่ ใครเป็นหมา!"

เฉินเสียนพูดอย่างเคร่งขรึมจริงจัง "ท่านเข้าใจข้าผิดแล้วล่ะ ข้าบอกว่าไก่และหมาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา ข้าหมายถึงไก่และหมาจริงๆ”

"แต่คนในภาพชัดเจนว่า...” ฉินหรูเหลียงโกรธมากเมื่อพูดถึงตรงนี้

เห็นได้ชัดว่าคนในภาพคือเขาและหลิ่วเหมยอู่

เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าแค่วาดภาพคนสองคนด้วย บวกกับคำพูด แต่ข้าไม่ได้บอกว่าคนสองคนในภาพวาดต้องเกี่ยวข้องกับคำที่อยู่ถัดจากพวกเขา แม่ทัพฉินจะเข้ามา ข้าจะขวางก็ขวางไม่ได้หรอก"

เฉินเสียนจับท้องของเธอ ฉินหรูเหลียงปรายตามองท้องด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ แต่ไม่ได้ทำอะไร เขาถูกจักรพรรดิปรามไว้ในตอนเข้าไปในวัง

อยากมาหาเธอเพื่อเอาผิด ไหนเลยจะคิดว่าเธอจะเปลี่ยนดำเป็นขาวได้อย่างว่องไวเช่นนี้

ฉินหรูเหลียงหรี่ตาที่เย็นเยียบของเขาและกล่าวว่า "เฉินเสียน ท่านอย่าพลาดให้ข้าจับได้ก็แล้วกัน มิฉะนั้นท่านจะเสียใจภายหลัง!"

ท้ายที่สุดฉินหรูเหลียงก็กลับไป และเมื่อเขาเดินออกจากสวนสระวสันตฤดูเขาก็ไม่ลืมที่จะนำภาพวาดและกรอบภาพออกไป มือเขาฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ กระดาษถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ และกรอบก็ถูกนำมาใช้เป็นฟืน

วันนี้อากาศสดใส เมื่อวานเพราะพ่อบ้านช่วยหลิ่วเหมยอู่จึงไม่ว่าง แต่วันนี้เขาถึงจะมีเวลาทำความสะอาดบ่ออย่างทั่วถึง

ไม่เพียงแต่กำจัดตะกอนจำนวนมาก แต่ยังรวมถึงพวกปลิงด้วย

ปลิงเหล่านั้นคดตัวและฝังตัวอยู่รอบ ๆ ในตะกร้าเหมือนปลาไหล ซึ่งมันดูน่ากลัวจริงๆ เฉินเสียนพาอวี้เยี่ยนไปดูเรื่องตื่นเต้นครู่หนึ่ง

อวี้เยี่ยนไม่ยอมให้เฉินเสียนเข้ามาใกล้ ท่ามกลางแสงแดดเพียงมองพวกเขาอยู่ไกลๆก็เพียงพอแล้ว

อวี้เยี่ยนพูดเกลี้ยกล่อม "องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์ อย่าทำให้เด็กตกใจสิเพคะ!"

เฉินเสียนลูบคางของเธอในขณะนั้นและคิดว่า "ข้าไม่รู้ว่าในตะกร้านั่นจะทอดมาได้กี่จาน... "

อวี้เยี่ยน "..." แค่คิดถึงเธอก็อยากจะสำรอกแล้ว!

มันเป็นความจริงที่เฉินเสียนทำเช่นนี้