บทที่ 482 เป็นคนอัปมงคล

ส่วนสมเด็จพระราชชนนีนั้น เมื่อพระองค์กลับไปถึงพระตำหนักของพระองค์เองก็รู้สึกกระสับกระส่าย และได้สอบถามนางกำนัลคนสนิท "ที่มหาปุโรหิตพูดไป หมายความว่าอย่างไรหรือ?"

นางกำนัลคิดและกล่าวตอบสมเด็จพระราชชนนี "หรือที่มหาปุโรหิตอ้างถึงสิ่งดุร้าย จะหมายถึงองค์หญิงจิ้งเสียนเพคะ? จะพูดไป เมื่อก่อนตอนที่องค์หญิงจิ้งเสียนยังไม่เข้ามาประทับในวัง ในวังแห่งนี้ก็ดูสงบสุขร่มเย็น"

ทันใดนั้นสมเด็จพระราชชนนีก็ตรัสขึ้นมา "แล้วที่พูดว่าความปรารถนาของพระสนมฉีเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นั่นคืออะไรหรือ?"

นางกำนัลรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

ในวังหลังมีผู้คนจำนวนมาก การจับกลุ่มซุบซิบนินทาก็มีมากเช่นกัน เรื่องเมื่อช่วงเช้าก็ถูกพูดถึงไปทั่ว

นางกำนัลที่ออกไปจัดเตรียมน้ำชาและอาหารว่างกลับมา และกล่าวกับสมเด็จพระราชชนนี "เมื่อครู่ที่หม่อมฉันออกไป ฟังเสียงกระซิบของคนอื่น ๆ พวกเขายังสงสัยว่าองค์หญิงจิ้งเสียนเป็นสิ่งดุร้ายนี้"

สมเด็จพระราชชนนีตรัส "พวกเขาพูดอะไรบ้าง?"

"หลังจากที่องค์หญิงจิ้งเสียนย้ายเข้ามาประทับที่พระตำหนักไท่เหอ ก็มักไม่ถูกกับพระสนมฉี พวกเขาบอกว่า เรื่องแรกคือจระเข้ที่เลี้ยงไว้นานโดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จู่ ๆ ก็ว่ายขึ้นมาบนฝั่ง ทำให้องค์ชายห้าหวาดกลัว หลังจากนั้นพระสนมฉีต้องการให้สมเด็จพระราชชนนีให้ความเป็นธรรมกับพระองค์แต่ไม่สำเร็จจึงถูกคุมขัง

หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงจิ้งเสียน องค์ชายห้าคงไม่ต้องตกใจจนหวาดกลัว พระสนมฉีก็ไม่ต้องถูกคุมขัง หากพระสนมฉีไม่ถูกคุมขัง ก็คงไม่แอบไปห้องตำราหลวงเพื่อจะไปพบองค์จักรพรรดิ และหากไปแอบไปห้องตำราหลวงก็คงไม่ต้อง..."

คำพูดที่เหลือนางก็พูดออกมาหมด เมื่อสมเด็จพระราชชนนีได้ฟังก็เข้าใจทุกอย่าง

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินเสียน! หากไม่ใช่เธอ วังหลังคงไม่ต้องประสบปัญหามากมายเช่นนี้!

สมเด็จพระราชชนนีจึงนึกได้เรื่องความปรารถนาของพระสนมฉีเมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่ คงต้องเป็นการพาสมเด็จพระราชชนนีเสด็จไปหาเฉินเสียนที่พระตำหนักไท่เหอเพื่อแก้แค้นคืนให้กับองค์ชายห้า แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถทำสำเร็จ

นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่พระสนมฉียังคงมาหลอกหลอนสมเด็จพระราชชนนี ไม่แปลกใจเลยที่ดวงวิญญาณของพระสนมฉีไม่ไปไหน และบ่อยครั้งที่สมเด็จพระราชชนนีมักได้ยินเสียงพระองค์ร้องไห้

หลังจากที่มหาปุโรหิตได้มา ทำให้สมเด็จพระราชชนนีรู้สึกสงบสุขมาก แต่ในตอนกลางคืนยังคงได้ยินเสียงของพระสนมฉีร้องไห้อยู่

สมเด็จพระราชชนนีคิดว่า หากไม่ทำตามความปรารถนาของพระสนมฉี กำจัดเฉินเสียนที่เป็นตัวปัญหาทิ้ง เกรงว่าดวงวิญญาณของพระสนมฉีจะยังไม่ไปไหน

ถึงแม้ว่าเรื่องที่พระสนมฉีเป็นชู้กับผู้อื่นจะน่าโกรธจนไม่อาจให้อภัย แต่สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงมีความผูกพันในอดีต หนึ่งก็เพื่อคาดหวังว่าพระองค์จะไม่มาตามหลอกหลอนตัวเอง สองก็เพื่อคาดหวังว่าพระองค์จะได้ไปเกิดใหม่โดยที่ไม่มีอะไรติดค้าง

ตอนนี้องค์ชายห้าได้ไปประทับกับองค์จักรพรรดินีแล้ว ที่เหลือก็เพียงแค่ระบายความโกรธใส่เฉินเสียน

องค์จักรพรรดิได้ยินข่าวที่สมเด็จพระราชชนนีจะสานต่อความปรารถนาของพระสนมฉีให้สำเร็จ การสิ้นพระชนม์ของพระสนมฉีไม่ได้จัดงานพิธีใหญ่โต อีกทั้งทูตของเป่ยเซี่ยก็เพิ่งจะเดินทางออกจากเมืองหลวง และยังฆ่าเฉินเสียนสองคนแม่ลูกไม่ได้

สมเด็จพระราชชนนีได้ยินมาว่า เป่ยเซี่ยได้นำความเป็นความตายของเฉินเสียนนั้นมาเป็นเครื่องมือต่อรองกับต้าฉู่ ในตอนนี้ยังไม่สามารถฆ่าได้ และนี่เป็นเหตุผลที่องค์จักรพรรดิให้เธอเข้าไปประทับอยู่ที่พระตำหนักไท่เหอ

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น ก็ไม่สมควรปล่อยเธอไว้ในวังหลวง

ดังนั้นสมเด็จพระราชชนนีได้เชิญมหาปุโรหิตมาสอบถาม "ครั้งก่อนที่ท่านมหาปุโรหิตกล่าวถึงสิ่งดุร้าย ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าสิ่งดุร้ายนั่นคืออะไร หากไม่สามารถกำจัดได้ ควรจะทำเช่นไร? ข้าคิดว่าเป็นเพราะนางที่ทำให้ดวงวิญญาณของพระสนมฉียังไม่ไปไหน"

"อมิตตาพุทธ พระพุทธเจ้าไม่ทรงฆ่าชีวิต ดังที่อาตมากล่าวไว้คราวที่แล้ว การท่องบทสวดพระคัมภีร์เจ็ดวันเจ็ดคืนสามารถดับทุกข์ให้กับดวงวิญญาณผู้ตายได้ การสารภาพผิดต่อหน้าพระพุทธเจ้าจะสามารถแก้ไขความคับข้องใจอันชั่วร้ายได้ ดังนั้น ผู้ตายจะได้พักผ่อนอย่างสงบสุขและไปสู่ความสุขก่อนเวลาอันควร"