บทที่ 484 เขาต้องไม่ได้ตั้งใจแน่ ๆ

ถึงแม้แม่นมซุยจะไม่ได้อยู่ปรนนิบัติรับใช้เฉินเสียนบ่อยนัก และเฉินเสียนไม่ต้องการให้เธอมายุ่งเกี่ยวในชีวิตของเจ้าน่องน้อยแล้ว แต่แม่นมซุยนั้นรักเจ้าน่องน้อยมาก และบ่อยครั้งที่แอบดูเจ้าน่องน้อยอยู่ห่าง ๆ แต่อวี้เยี่ยนและเสี่ยวเฮอก็ไม่พูดออกมา เฉินเสียนก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ตอนนี้แม่นมซุยกำลังเฝ้าเจ้าน่องน้อยอยู่ในห้องตำรา

ได้ยินมาว่าพรุ่งนี้เฉินเสียนจะต้องออกจากตำหนัก อวี้เยี่ยนก็เป็นคนใจร้อน เกรงว่าจะจัดเตรียมข้าวของได้ไม่ดีเท่าที่ควร แม่นมซุยเลยเข้าไปช่วยจัดการ

เจ้าน่องน้อยถาม "ทำไมท่านแม่ไม่พูดกับเอ้อร์เหนียง?"

"นางทำผิด แม่ต้องปล่อยนางไปสักพัก" เฉินเสียนกอดเจ้าน่องน้อยไว้ และกล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่ตอนที่แม่ไม่อยู่ เจ้าต้องเชื่อฟังเอ้อร์เหนียงรู้ไหม?"

เจ้าน่องน้อยน้ำตาไหล แต่ก็ไม่ตอบอะไร

เฉินเสียนกล่าว "หากพรุ่งนี้แม่ต้องไป"

"ท่านแม่จะเป็นเหมือนท่านแม่ขององค์ชายห้าไหม ไปแล้วก็จะไม่กลับมาอีกเลย?" เจ้าน่องน้อยถามขึ้นในทันใด

เฉินเสียนสะดุ้ง และขยับตัวอยู่พักหนึ่ง และกล่าวว่า "อาเซี่ยน ไม่ว่าอย่างไรแม่ก็จะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน เพราะฉะนั้นจะต้องกลับมาให้ได้"

เจ้าน่องน้อยพยักหน้า "งั้นลูกจะเชื่อฟังเอ้อร์เหนียง"

เฉินเสียนจับใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา จ้องมองคิ้วและความนิ่งเงียบของเขาที่เหมือนกับซูเจ๋อ และยิ้มออกมา "เอ้อร์เหนียงเป็นคนที่พ่อของเจ้าส่งมา พรุ่งนี้แม่จะให้นางอยู่กับเจ้า ให้นางคอยดูแลเจ้า"

เจ้าน่องน้อยลูบไปที่ใบหน้าของเฉินเสียน และถามว่า "ทำไมก่อนหน้านี้ท่านแม่ดูไม่มีความสุข?"

เฉินเสียนตกตะลึง แต่ก็ทำเป็นไม่มีอะไร "เพราะว่า พ่อของเจ้าทำผิด แม่เลยต้องเฉยชากับเขาสักพัก แต่ก็รู้สึกว่าช่างยากเย็น"

"เขาต้องไม่ได้ตั้งใจแน่ ๆ"

เฉินเสียนรู้สึกเศร้า ยิ่งเจ้าน่องน้อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ดี เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เขาไม่รู้นั้นโหดร้ายต่อเขามากเท่านั้น

แม่นมซุยและอวี้เยี่ยนติดตามเฉินเสียนเข้าวังมาด้วยกัน เมื่อเฉินเสียนต้องไปวัดฮู่กั๋วที่ภูเขาลู่ ก็จะให้แม่นมซุยอยู่ที่นี่

แม่นมซุยรู้ว่าเธอต้องการอะไร และคุกเข่าลงด้วยดวงตาที่เปียกชื้น "องค์หญิงยังให้โอกาสกับบ่าว บ่าวจะไม่ทำให้องค์หญิงผิดหวัง บ่าวจะปกป้องเจ้าน่องน้อยให้ดีเพคะ"

เฉินเสียนมองไปที่นาง "ลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ได้กำลังให้โอกาสเจ้า"

อาจเป็นเพราะตอนที่เธอตัดสินใจทำแบบนี้ เพราะเธอเลือกที่จะเชื่อใจซูเจ๋อ

มีแม่นมซุยอยู่ที่พระตำหนักไท่เหอ นางทำอะไรรู้จักระมัดระวัง และมีเสี่ยวเฮอคอยดูแลเจ้าน่องน้อยอีกคน ทำให้เฉินเสียนรู้สึกวางใจและสบายใจขึ้น

หลังจากหยุดชะงักลง เฉินเสียนถามเบา ๆ "หากสุดท้าย เขาไม่ต้องการเจ้าน่องน้อย เอ้อร์เหนียง เจ้าจะทำอย่างไร?"

แม่นมซุยส่ายหัวด้วยความแน่วแน่ "เป็นไปไม่ได้เพคะ ใต้เท้าไม่มีวันไม่ต้องการ ที่ทำไปนั้น ทั้งหมดเป็นแผนชั่วคราวเพื่อจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้าเพคะ"

"ข้าถามว่าเจ้าจะทำอย่างไร?"

แม่นมซุยกล่าว "บ่าวสาบานจะปกป้องดูแลเจ้าน่องน้อยด้วยชีวิตเพคะ"

เฉินเสียนพยักหน้า จากนั้นค่อย ๆ ก้าวออกจากประตูห้องและมองขึ้นไปที่หิมะที่ฝั่งตรงข้าม "แผนชั่วคราวเพื่อจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้า เจ้าไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วภายในใจเขากำลังคิดอะไร ข้าก็ไม่รู้ ดูแลเจ้าน่องน้อยให้ดี รอข้ากลับมา"

เมื่อเธอออกไป เธอบอกแม่นมซุยและเสี่ยวเฮอว่า "ข้าไม่อยู่ อย่าออกไปนอกพรตำหนักไท่เหอบ่อยนัก และยังมีจระเข้ในทะเลสาบ อย่าลืมให้เจ้าน่องน้อยให้อาหารพวกมัน"

เวลานี้ นางกำนัลที่มารับเฉินเสียนออกจากวังก็มาถึงฝั่งตรงข้ามแล้ว นางกำนัลในพระตำหนักไท่เหอนำหีบที่จัดเตรียมไว้ดีแล้วออกมา

เฉินเสียนเดินทางไปวัดฮู่กั๋วพร้อมกับอวี้เยี่ยน สัมภาระของทั้งสองคนมีเพียงแค่กล่องหีบสองกล่องขนาดใหญ่ ทั้งหมดนั้นถูกจัดเตรียมโดยแม่นมซุย มีทั้งเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และของที่เฉินเสียนเก็บสะสมไว้

เมื่อเฉินเสียนออกเดินทางไป เจ้าน่องน้อยลากมือเสี่ยวเฮอ เหมือนกับเมื่อก่อน พยายามจะวิ่งไปข้างหน้า เพื่อวิ่งตามเฉินเสียนไป