บทที่ 50 ความคิดที่บ้าคลั่ง

เมื่อเฉินเสียนได้ยินอวี้เยี่ยนพูดถึงเซียงซั่นที่ถูกลงโทษให้ทำความสะอาดสวนพอดีกับที่เธอเพิ่งจะวาดเส้นสุดท้ายลงในกระดาษวาดรูป เธอวางถ่านหมึกลง แล้วเหยียดกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้

"ในที่สุดก็เสร็จ"

อวี้เยี่ยนงงงวยและถามอย่างฉงนว่า "ทำไมองค์หญิงถึงวาดเนื้อหาในเล่มที่สองสองชุด? แค่ส่งให้คุณชายเหลียนแล้วปล่อยให้คุณชายเหลียนหาคนวาดตามภาพวาดก็พอแล้วเพคะ"

เฉินเสียนหยิบขึ้นมาอันหนึ่งด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "อันนี้มีประโยชน์สำหรับข้า"

"องค์หญิง บ่าวจะช่วยพยุงองค์หญิงให้ลุกขึ้น นั่งนานไม่ดีเพคะ"

“เมื่อกี้นี้เจ้าไม่ได้บอกว่าเซียงซั่นกำลังทำความสะอาดสวนหรอกหรือ ไปเดินเล่นในสวนกันเถอะ”

อวี้เยี่ยนได้อ่านเนื้อหาในหนังสือภาพ เมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินเสียนพูด เธอก็เข้าใจเจตนาของเฉินเสียน

อากาศเริ่มร้อน การทำความสะอาดสวนหลังบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย และเพียงแค่ครู่เดียวจะมีเหงื่อออก

โชคดีที่ในสวนที่มีร่มเงาของต้นไม้ เซียงซั่นหามุมที่มีต้นไม้เขียวชอุ่มให้นั่งลงและปาดเหงื่อออกจากแก้ม นางได้สาปแช่งอวิ๋นเอ๋อร์อย่างโหดเหี้ยมหลายครั้ง

ถ้าอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้แย่งหน้าที่ของนาง นางจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร!

และอีกด้านตรงข้ามแถวแนวต้นไม้ มีเส้นถนนที่เงียบสงบ ในขณะนี้อวี้เยี่ยนกำลังช่วยพยุงเฉินเสียนให้เดินบนเส้นทางนั้น

ผ่านรอยแยกของใบไม้ ร่างของเซียงซั่นก็ปรากฏขึ้นที่นั่น

เซียงซั่นพักครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นและกำลังจะจากไป ทันใดนั้นเสียงแผ่วเบาก็ดังผ่านร่มเงาของต้นไม้โดยไม่คาดคิด

"องค์หญิง ข้าได้ยินมาว่าเซียงซั่นถูกลงโทษให้กวาดสวนเพคะ คราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้เจอนางหรือไม่"

ประโยคนี้ยั่วยุเซียงซั่นได้สำเร็จ เซียงซั่นกัดฟันกร่อนด้วยความเกลียดชัง จ้องเขม็งไปที่ร่างทั้งสองที่เดินอยู่ท่ามกลางต้นไม้

เป็นเฉินเสียนและอวี้เยี่ยน

ในเวลานั้นเฉินเสียนหาพื้นหญ้าสะอาดๆและนั่งลงและกล่าวว่า "อวิ๋นเอ๋อร์เป็นคนเจ้าเล่ห์มาก ถ้าเซียงซั่นคิดจะต่อกรกับนาง แน่นอนว่าจะต้องเสียเปรียบ"

“ทำไมองค์หญิงถึงรู้ได้เพคะ?”

“เซียงซั่นมีนิสัยอย่างไรที่ใครๆจะไม่รู้ นางมักจะแข่งขันอยู่เสมอ แต่อวิ๋นเอ๋อร์กลับตรงกันข้ามสงบและยับยั้งชั่งใจ ยิ่งเซียงซั่นตั้งเป้าไปที่อวิ๋นเอ๋อร์มากเท่าไหร่ เหมยอู่ก็ยิ่งเบื่อหน่ายนาง บางทีแม้แต่ตัวนางเองอาจยังไม่ได้สังเกตมัน"

สันนิษฐานได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าเซียงซั่นจะทำให้เรื่องแย่แค่ไหน อวิ๋นเอ๋อร์ไม่เคยต่อสู้กลับเพื่อให้เหมยอู่หมางเมินเซียงซั่นและหันหลังให้กับนาง และเอาตัวเองมาแทนที่"

เซียงซั่นอีกด้านผงะไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ตื่นขึ้นราวกับตื่นรู้

มันเป็นแบบนี้จริงๆ ทุกครั้งที่อวิ๋นเอ๋อร์ทนทุกข์อยู่ในเงื้อมือของเธอ และสิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่องานของอวิ๋นเอ๋อร์ในสวนดอกพุดตานเลยแท้แต่น้อย แต่ทำให้หลิ่วเหมยอู่ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น

เมื่อหันไปสนใจเฉินเสียนอีกครั้ง "ในขณะที่เซียงซั่นยังคงฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บของนาง อวิ๋นเอ๋อร์อาจได้ลิ้มรสความหวานของการเป็นบ่าวรับใช้ระดับสูง แน่นอนว่านางไม่ต้องการให้เซียงซั่นกลับมาและจากไปด้วยตัวเอง ดังนั้นนางต้องลงมือก่อน"

เซียงซั่นถูกดึงดูดโดยคำพูดของเฉินเสียนและตั้งใจฟังด้วยหูทั้งสองข้าง

เฉินเสียนก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วหันหลังให้กับเซียงซั่นโดยรู้ว่าตอนนี้นางว้าวุ่นใจมาก เธอเม้มปากแล้วพูดว่า "ข้าได้ยินมาว่าอวิ๋นเออร์ครั้งแรกที่นางส่งข้อความถึงเซียงซั่น ก็ถูกเซียงซั่นตีล่ะ ต้องเป็นอวิ๋นเอ๋อร์ที่จงใจกระจายคำพูดที่ขัดแย้งกันแน่ๆและถูกเซียงซั่นทุบตีอย่างจงใจ ผู้อ่อนแอจะได้รับความเห็นอกเห็นใจได้ง่ายขึ้น นี่เป็นขั้นตอนแรกสำหรับนางเพื่อให้หลิ่วเหมยอู่ห่างเซียงซั่นไป"

เซียงซั่นก็ตระหนักได้ เธอกำหมัดของเธอไว้แน่น เป็นแบบนี้นี่เอง!

ก่อนหน้านี้ เธอต้องการสร้างปัญหาให้กับอวิ๋นเอ๋อร์แต่เธอไม่รู้ว่าเธอตกหลุมพรางของอวิ๋นเอ๋อร์!

เมื่ออวี้เยี่ยนเห็นหนังสือในมือ เธอแสร้งทำเป็นประหลาดใจและกล่าวว่า "องค์หญิงก็อ่านภาพวาดนี้เช่นกันหรือเพคะ บ่าวในจวนแม่ทัพทุกคนสามารถอ่านสิ่งนี้ได้ และพวกบ่าวก็อ่านด้วย หนึ่งในนั้นมีบ่าวผู้หญิงด้วย ทำให้บ่าวประทับใจมาก"