บทที่ 511 ความโหดเหี้ยมนั้น ยังคงเหมือนเดิม

ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็ตื่นตระหนก กองกำลังทหารในเขตใต้จู่ ๆ จะก่อการกบฏได้อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่อดีตแม่ทัพใหญ่เจิ้นหนานถูกเย่เหลียงสังหาร องค์จักรพรรดิก็ส่งนายทหารอีกคนหนึ่งไปเข้าควบคุมกองกำลังทหารในเขตใต้ ทำไมผู้บัญชาการทหารถึงยังเป็นแซ่โฮ้ว!

กองกำลังทหารในเขตใต้มีกำลังทหารเพียงหนึ่งแสนนาย ในขณะที่ราชสำนักเพียงแห่งเดียวกลับมีกำลังทหารแสนนายประจำการอยู่ในเมืองหลวง

แต่มีข่าวมาว่ากองกำลังเดิมจำนวนหนึ่งแสนคน ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างเส้นทาง เกือบจะกลายเป็นกองกำลังที่มีจำนวนทหารสองแสนนายอย่างรวดเร็ว ภายในระยะเวลาอันสั้นจนแทบไม่อยากจะเชื่อ

และทหารเหล่านั้นก็สนับสนุนองค์หญิงจิ้งเสียนอย่างแท้จริง

เมื่อครั้งที่องค์หญิงจิ้งเสียนเดินทางไปทางตอนเหนือ เพื่อช่วยเหลือประชาชนผู้ประสบภัยพิบัติเหยื่อในเหตุการณ์น้ำท่วมขังในฤดูใบไม้ร่วง ควบคุมโรคระบาด ขุดลอกเมืองและมณฑล ตัดหัวเจ้าหน้าที่ที่ทุจริต และช่วยชีวิตผู้คนอีกนับพันชีวิต

เรื่องในอดีตต่าง ๆ มีซูเจ๋อเป็นคนช่วยเธอในแต่ละขั้น

ตอนนี้ดูเหมือนว่าในที่สุดมันก็กลายเป็นสิ่งที่สำคัญ

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ องค์จักรพรรดิต้องเก็บเธอไว้ในมือ และไม่สนใจความทุกข์สุขและไม่สนใจว่าเธอจะเหมาะสมที่จะอยู่ในวังหลวงต่อไปหรือไม่

และหลังจากที่องค์จักรพรรดิได้รับข่าวก็มีคำสั่งให้เฮ่อโยวนำตัวเฉินเสียนกลับไปในวังหลวงทันที และคุ้มกันโดยทหารทุกคนที่เฝ้าเวรยามอยู่ที่หน้าบ้านของเฮ่อโยว

ท้องฟ้ามืดลง ภายในห้องสว่างขึ้น อวี้เยี่ยนกำลังจัดการเปลี่ยนชุดให้เฉินเสียนอย่างพิถีพิถัน

ไม่ใช่ชุดกงซั่งที่รุ่มร่ามซับซ้อน แต่เป็นชุดเสื้อคลุมเรียบง่ายที่มีคอปกสูงและปลายแขนแคบทำให้เดินได้ง่าย และสะดวก

บนศีรษะของเฉินเสียนมีผ้าไหมสีน้ำเงิน และมีเพียงหยกสีขาวเท่านั้นที่ยึดติดมันขึ้นมา

เฉินเสียนติดกระดุมที่เอวอย่างไม่เร่งรีบ อวี้เยี่ยนแทบจะร้องไห้และกล่าวว่า "องค์หญิง องค์หญิงจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะเพคะ"

เฉินเสียนจับใบหน้าของอวี้เยี่ยนลูบไล้ไปมา ยิ้มและกล่าวออกมาว่า "ไม่ต้องร้อง อุดอู้อยู่ตั้งนาน ได้เวลาออกไปทำอะไรบ้างเสียที ข้าไปล่ะ เจ้ารอข้ากลับมาก็แล้วกัน"

อวี้เยี่ยนกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลและพยักหน้า

เมื่อออกไปที่ประตู รถม้าก็ได้จัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว เฮ่อโยวรออยู่ที่หน้าประตู รายล้อมไปด้วยกองกำลังทหารองครักษ์

เฮ่อโยวพาเฉินเสียนขึ้นไปบนรถม้า

จากนั้นก็ออกเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพื่อรีบกลับไปที่วังหลวง

ในเวลานี้องค์จักรพรรดิที่กำลังรออยู่ที่ห้องตำราหลวงได้ยินนางกำนัลส่งข่าวมาว่า เฮ่อโยวอยู่ระหว่างกำลังนำตัวเฉินเสียนกลับมาที่วังหลวงแล้ว

บนโต๊ะมีหนังสือที่รอการอนุมัติวางกองไว้เป็นเวลานานหลายวันแล้ว ส่วนใหญ่แล้วเป็นเรื่องการจลาจลในที่ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

องค์จักรพรรดิไม่มีเวลามากพอจะสนใจเรื่องพวกนี้ กองทัพใหญ่เคลื่อนทัพขึ้นไปทางเหนือ และสิ่งเร่งด่วนที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการบีบเฉินเสียนไว้

เมื่อมีเฉินเสียนอยู่ในมือ ฉะนั้นทหารกบฏที่ขึ้นกับองค์หญิงจิ้งเสียนก็จะถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ลวงโลก ถึงเวลานั้นประชาชนและเหล่าทหารก็จะเกิดการจลาจล

บรรยากาศในห้องตำราหลวงขององค์จักรวรรดินั้นช่างน่าอึดอัดและหดหู่อย่างยิ่ง ขันทีคนใกล้ชิดไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็ตรัสขึ้นมา "ข้าสั่งให้เฮ่อโยวนำตัวเฉินเสียนกลับมาในวังหลวง จะดูเป็นการรีบร้อนไปหน่อยไหม?"

กงกงกล่าว "พระองค์หมายถึง?"

องค์จักรพรรดิครุ่นคิด แล้วจึงถอดมังกรหยกที่เอวออกแล้วตรัสว่า "รีบไปเตรียมนักดาบหลวงไว้คอยรับ อย่าให้มีอะไรผิดพลาด"

กงกงรีบรับของสิ่งนั้นและรีบไปจัดการ

องค์จักรพรรดิคิด ก่อนหน้านี้เขานึกถึงแต่ความรีบร้อนกังวล อาจจะประมาทไปบ้าง ในเมื่อทหารที่ก่อการกบฏนี้ออกมาเพื่อองค์หญิงจิ้งเสียน ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกทหารกบฏเหล่านั้นก็คงต้องการตัวขององค์หญิงจิ้งเสียนเหมือนกับเขา

แต่เขากลับสั่งให้เฮ่อโยวรีบไปนำตัวของเฉินเสียนกลับเข้าวังหลวงอย่างรีบร้อน

หากเกิดอะไรขึ้นและมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นระหว่างทางจะทำอย่างไร?

เขาจึงสั่งให้เพิ่มกำลังนักดาบหลวง และส่งไปเตรียมตัวรับมือ

ขณะนี้ รถม้าและกองกำลังทหารองครักษ์กำลังเดินทางภายใต้ความมืดของท้องฟ้าในตอนกลางคืน ถนนที่ถูกทิ้งร้างเปล่าเปลี่ยว และผู้สัญจรไม่กี่คนก็รีบหลีกเลี่ยงหลังจากเห็นเจ้าหน้าที่และทหารปรากฏตัว

ทันใดนั้นก็มีเสียงจากบ้านทั้งสองข้างของถนนเหมือนเสียงเหยียบบนกระเบื้อง