บทที่ 534 อยากเจอเธอสักครั้ง

ช่วงบ่าย ในขณะที่ทั้งสองคนเริ่มทำการศึกสงครามในกระบะทราย เหลียนชิงโจวก็เข้ามาในกระโจม แะยังพาคนมาอีกหนึ่งคน

เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เหลียนชิงโจวก็ไม่เข้าไปขัดจังหวะ ได้แต่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ภูมิประเทศที่ลดขนาดลงบนกระบะทราย และธงเล็กสีดำแดงของทั้งสองฝ่าย แสดงถึงสนามรบขนาดย่อย เฉินเสียนรู้ดีว่าซูเจ๋อไม่มีวันอ่อนข้อให้อย่างแน่นอน และเขาก็เก่งเรื่องการรบและวิธีทางสงคราม ดังนั้นเธอจึงต้องจัดการกับมันด้วยสมาธิและความสงบอย่างเต็มที่

ทั้งสองแย่งชิงพื้นที่ดินแดนกันอย่างดุเดือด และธงเล็กๆ ในมือของพวกเขาเคลื่อนไปบนกระบะทราย ซึ่งทำให้คนที่เหลียนชิงโจวพามาด้วยถึงกับตื่นตาตื่นใจ

เหลียนชิงโจวมีความสุขและอิสระ เขาเป็นพ่อค้าที่สนใจแต่การทำกำไรและการหาเงิน และไม่ได้สนใจเรื่องการรบการเดินทัพสงครามนี้เลย เพียงแค่ดูเป็นเกมอย่างหนึ่งที่แปลกใหม่

เหลียนชิงโจวมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เขา และเห็นว่าเขากำลังกะพริบดวงตาสีดำคู่นั้น และดูเหมือนจะสนใจกระบะทรายเป็นอย่างมาก และบางครั้งก็แอบมองไปที่เฉินเสียน

ชายหนุ่มคนนี้ คือเกาเหลียงคนที่เฉินเสียนนำตัวออกมาเมื่อคืนที่กองทัพจักรพรรดิพ่ายแพ้

หลังจากที่แยกย้ายกันคืนวันนั้น เกาเหลียงก็ไม่ได้พบกับเฉินเซียนอีกเลย ไม่ ควรจะเป็นองค์หญิงจิ้งเสียน

ถึงว่าเมื่อก่อนตอนที่พูดถึงเรื่องกองกำลังทหารในเขตใต้ตอนอยู่ในค่ายทหาร เธอถึงรู้เรื่องทุกอย่างดีไปหมด ที่แท้เธอก็คือผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังทหารในเขตใต้นี่เอง

เกาเหลียงมองเฉินเสียนไม่ได้สวมชุดทหารธรรมดาและอยู่เคียงข้างเขาเหมือนตอนที่อยู่ในค่ายทหารอีกแล้ว

ชายที่อยู่ข้างๆ แต่งกายด้วยชุดสีดำ มีราศีของความเป็นผู้ดีอยู่ในทุกถ่วงท่ากิริยาของเขา ขณะที่เธอแต่งกายด้วยชุดกระโปรงธรรมดา มีคอปกสูงตั้งปิดคอเรียว และชุดคลุมเพียงชั้นเดียวซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผ้าบางแห่งเจียงหนาน ดูเรียบง่ายและใจกว้างโดยไม่สูญเสียเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ตั้งแต่ที่เธอมาถึงเมืองขุย เธอก็ไม่จำเป็นปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอว่าเธอคือผู้หญิง เธอคือองค์หญิง และเธอไม่จำเป็นต้องใส่ชุดเครื่องแบบทหาร และเธอก็ไม่ต้องการแก้วแหวนเครื่องประดับเงินทองต่าง ๆ นานา เธอมีเส้นผมที่สวยงาม และมีเพียงปิ่นหยกสีขาวปักอยู่เท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นอีกเลย

ทันทีที่เกาเหลียงเห็นเฉินเสียน ภายในหัวก็มีแต่ภาพไฟลุกลามขนาดใหญ่ของคืนวันนั้น

มันคือการเผชิญหน้าและการต่อสู้ที่น่าตกใจมาก

เฉินเสียนเต็มไปด้วยความดุร้าย เลือดที่ไหลออกมาจากดาบในมือของเธอช่างน่าหลงใหลและพร่างพราย ผมยาวของเธอพลิ้วไหวภายใต้แสงไฟ รวมถึงเธอดึงคอผู้ชายข้างกายลงมาจูบ ทุก ๆ อย่างนั้นช่างงดงามจนน่าตื่นตะลึง

ทันใดนั้นเฉินเสียนก็หันกลับมาและให้เขาหมอบลง และดาบในมือของเขาก็แทงอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล ในเวลานั้นเกาเหลียงถูกรังสีความดุร้ายและหยิ่งทะนงของเธอเข้ามาครอบงำ และเขาก็ทำตามคำพูดของเธอด้วยความงุนงง อย่างละสายตาไม่ได้เลย

เกาเหลียงไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนที่หยิ่งทะนงและกล้าบ้าระห่ำได้เท่านี้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าชนะและทำให้ผู้ชายหนีไปด้วยความตื่นตระหนกมาแล้วกี่พันกี่หมื่นคน

เขายังจำได้ว่าตอนที่เฉินเสียนอยู่ในค่ายทหารมักไม่ค่อยพูดจา

เกาเหลียงไปพักอาศัยอยู่กับเหลียนชิงโจว ใช้เวลาสองวันเพื่อที่จะผ่อนคลายตัวเองอย่างช้า ๆ เขาคิดว่ามันเป็นเพราะจิตใจและความกล้าหาญแบบนี้นั่นเองที่ทำให้เข้าใกล้ได้มากเมื่ออยู่ในค่าย และเขาพบว่าตอนที่เขากระโดดหนีไปก็ไม่ได้โยนความผิดมาให้เขา จึงทำให้รู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก

และนี่ก็คือองค์หญิงจิ้งเสียน เกาเหลียงมีโอกาสได้สัมผัส และได้เคยผ่านการร่วมเป็นร่วมตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

การฝึกฝนของเฉินเสียนและซูเจ๋อสิ้นสุดลง ซูเจ๋อกล่าว "พัฒนาไปมากเลยทีเดียว"

เฉินเสียนถอนหายใจและหรี่ตามอง "คำพูดนี้ของอาจารย์กำลังปลอบใจข้าอยู่หรือเปล่า? นี่หากเป็นการทำสงครามจริงละก็ ถ้าข้าแพ้ ท่านปลอบข้าแบบนี้ก็ไม่ต่างกับอับอายใจเลย"