บทที่ 538 เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะกดท่านลงบนเตียง

เฉินเสียนกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่ากังวลที่หาผู้ที่เหมาะสมไม่ได้หรอกรึ ไม่เช่นนั้นจะเสียแรงระดมความคิดกันทำไม”

ซูเจ๋อหลุบตามองต่ำ เขายิ้มและพูดว่า “อีกตั้งสองวันกว่าจะเคลื่อนพล ท่านกังวลอะไรรึ”

เฉินเสียนกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ควรชักช้า แผนการไม่ควรผิดพลาด เหตุใดจึงต้องรออีกสองวันจึงค่อยออกศึก ไม่ใช่ว่าควรเคลื่อนพลอ้อมไปทางเหนือทันทีหรอกหรือ”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ยิ่งเป็นแผนที่ต้องรอบคอบ ก็ยิ่งหุนหันพลันแล่นไม่ได้”

เฉินเสียนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซูเจ๋อ แอบเกี่ยวชายเสื้อของซูเจ๋อไว้และเอ่ยอย่างอ่อนหวานว่า “เช่นนั้นข้าจะยอมรออีกสองวันก็ได้ หลังจากครบสองวันแล้ว ถ้ายังไม่มีผู้ที่เหมาะสม ท่านต้องให้ข้าไปนะ”

ซูเจ๋อไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแต่บอกว่า “อีกสองฝันค่อยว่ากันอีกที”

เฉินเสียนรู้สึกเดือดปุดๆ เมื่อเห็นว่าเขาเดินอ้อมเธอไปโดยไม่สนใจ เธอตามไปจนทันและดึงแขนซูเจ๋อไว้ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านอย่าทำแบบนี้สิ สัญญากับข้าเดี๋ยวนี้นะ!"

เฉินเสียนไม่สนใจภาพลักษณ์ขององค์หญิงจิ้งเสียนและฉุดกระชากเขาเข้าไปในกระโจม

ซูเจ๋อมองเธอและเอ่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า “อยากออกรบฆ่าฟันศัตรูขนาดนั้นเชียวรึ ท่านรู้หรือไม่ว่าในสนามรบนั้นอันตราย”

“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ต้องการ แต่สถานการณ์ตอนนี้รุนแรงและจะอืดอาดชักช้าไม่ได้ ข้าควรทำตนเป็นตัวอย่างในการรับผิดชอบหน้าที่นี้”

“รับผิดชอบ?” ซูเจ๋อเลิกคิ้วและเอ่ยอย่างยั่วยุหน่อยๆ “ใครเป็นคนมอบความรับผิดชอบนี้ให้แก่ท่านอย่างมั่วซั่ว ความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุดของท่านในตอนนี้คือการรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี”

ซูเจ๋อเดินไปที่หน้ากระบะทรายโดยมีเฉินเสียนคว้าชายเสื้อของเขาไว้และเดินตามไป เขาเอื้อมมือไปจับธงเล็กๆ ลากไปบนกระบะทราย “ข้าสอนกลอุบายและตำราพิชัยสงครามให้ท่าน ไม่ใช่เพื่อให้ท่านไปฆ่าศัตรู แต่เพื่อให้ท่านเข้าใจหลักการควบคุมกำลังทหารและหลักการปกครองอาณาจักร ซึ่งอาจต้องใช้ร่วมกันในบางครั้ง”

เขาหลุบตาและเหลือบมองมือที่คว้าชายเสื้อของตนเองไว้ ยิ้มจางๆ และกล่าวว่า “เลิกคิดเถิด ท่านดื้อกับข้าอีกแล้ว และข้าจะไม่ยอมรับปากท่าน ข้าว่าท่านวางมือเสียจะดีกว่า”

“ไม่”

ทันใดนั้นซูเจ๋อก็ยกเอวของเธอขึ้นและวางเธอลงบนโต๊ะ กระบะทรายเอียงจนทรายสีเหลืองเทลงมา

เขาขยับเข้าไปใกล้ หายใจรดต้นคอของเธอและเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “แต่ก่อนเพียงแค่ข้าเข้าใกล้ท่าน ท่านก็เขินอายแล้ว แต่เดี๋ยวนี้ท่านช่างกล้าหาญ ทั้งยังกล้าดึงข้าเอาไว้ไม่ยอมปล่อย”

คอของเฉินเสียนเริ่มร้อนผ่าว ลมหายใจของเขาแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูผิวของเธอราวกับจะสั่นสะเทือนเข้าไปถึงกระดูก

เธอได้ยินซูเจ๋อหัวเราะอีกครั้ง “ฮึ พูดแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ หูแดงหมดแล้ว”

เฉินเสียนดันหน้าอกเขาออก เธอทั้งโกรธทั้งเขิน “เห็นได้ชัดว่าข้ากำลังพูดเรื่องที่จริงจังกับท่าน ท่านช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “แต่ข้าคิดว่าท่านกำลังมองว่ามันเป็นเรื่องเล่นๆ”

เฉินเสียนรู้สึกว่าเธอต้องการอากาศหายใจมากกว่านี้ ดังนั้นจึงพยายามดิ้นเพื่อให้เอวหลุดจากการเกาะกุม ตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้เขายืนอยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบอีกต่อไป แต่หลังจากพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ซูเจ๋อก็จับแขนของเฉินเสียนและดึงเธอเข้ามาแนบชิด

ลมหายใจของเฉินเสียนหยุดชะงัก เธอมองข้ามหลังซูเจ๋อไปยังท้องฟ้าซึ่งยังสว่างสดใสด้านนอกกระโจมและเหมือนจะเห็นทหารเดินผ่านไปมาผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างม่าน

ทว่าเธอถูกซูเจ๋อกันไว้บนโต๊ะ ถูกกักเอาไว้ในอิริยาบถที่แนบชิด

เฉินเสียนพยายามดิ้นและเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “ท่านปล่อยข้านะ ถ้าคนข้างนอกเห็นเข้าจะดูไม่ดี”

เสียงของซูเจ๋อดังก้องอยู่ในหูของเธอ มีเพียงแค่พวกเขาสองคนที่ได้ยิน “หากท่านลองดิ้นอีกที เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะกดท่านลงบนเตียง”

หัวใจของเฉินเสียนวูบไหว เธอละสายตาพลางเม้มปากก่อนจะเอ่ยอย่างสิ้นหวัง “ข้าละอยากจะสู้กับท่านจริงๆ”