บทที่ 550 เจ้ารีบดูสิ พวกเขาใช่พ่อแม่ของเจ้าไหม

เฉินเสียนกล่าว "จำสถานที่เดิมไม่ได้แล้วหรือ งั้นเราหยุดพักที่นี่ก่อนดีไหม หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่นัก อาเสียนและแม่นมซุยจะต้องได้ยินเสียงของเราแน่"

ซูเจ๋อยิ้มและกล่าวว่า "ไปหาดูทีละบ้านเลยดีกว่า"

เมื่อเฉินเสียนและซูเจ๋อเข้ามาในหมู่บ้านนี้ ยังไงพวกเขาก็เป็นคนแปลกหน้าสองคนจากภายนอก ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาได้รับความสนใจจากเด็ก ๆ ที่กำลังเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เด็ก ๆ ที่ขี้อายสองสามคนหันกลับและวิ่งกลับบ้านของพวกเขาเอง ยังมีผู้กล้าอีกสองสามคนยืนดูอยู่

เฉินเสียนก้มลงถาม "พวกเจ้ารู้ไหมว่าอาเซี่ยนอาศัยอยู่ที่ไหน?"

เด็กคนหนึ่งเกาศีรษะของเขาและตอบอย่างเฉยชาว่า "อาเซี่ยน? พวกท่านตามหาซูเซี่ยนใช่ไหม?"

"ใช่ เจ้าพาเราไปหาเขาหน่อยได้ไหม?" เฉินเสียนพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความตื่นเต้นและความสั่นในน้ำเสียงของเธอ

เด็กน้อยคนนั้นถาม "พวกท่านเป็นใครกัน?"

เฉินเสียนกล่าว "พวกเราคือพ่อแม่ของเขา"

เด็กน้อยกระโดดและนำทางไปข้างหน้า ก่อนที่เขาจะถึง เขาตะโกนด้วยเสียงที่คมชัด "ซูเซี่ยน! ซูเซี่ยน! พ่อแม่ของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว!"

"ซูเซี่ยน! ซูเซี่ยน! พ่อแม่ของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว!"

เฉินเสียนได้ยินแล้วรู้สึกเกิดอาการเจ็บตาสองสามครั้ง เธอยังคงเงยศีรษะขึ้นและบีบจมูกของเธอ พยายามบีบเพื่อให้ความเจ็บปวดกลับคืนไป

ดูเหมือนว่าอาเซี่ยนจะเข้ากันได้ดีกับเพื่อน ๆ ของเขาที่นี่ และเสียงตะโกนที่ดังอยู่นั้นก็ทำให้รู้สึกมีความสุขสำหรับซูเซี่ยน

ในบ้าน แม่นมซุยกำลังกำลังยุ่งอยู่ในครัวขณะกำลังเตรียมอาหารเย็น ซูเซี่ยนนั่งอยู่คนเดียวใต้ชายคาในลานบ้าน ลานบ้านมีแสงไฟสว่างระเรื่อ และเขากำลังเล่นกับตั๊กแตนที่แม่นมซุยมอบให้เขาในตอนบ่าย

ปีนี้เขามาถึงที่นี่ยังเป็นช่วงฤดูร้อน เขาเห็นตั๊กแตนอยู่ในทุ่งนา เอ้อร์เหนียงกล่าวว่าพวกมันจะไม่สามารถออกมาได้อีกจนกว่าจะถึงฤดูร้อนหน้า

ภายในลานบ้านเลี้ยงไก่ไว้อยู่สองสามตัว เมื่อได้เวลาให้อาหารแล้ว ซูเซี่ยนลุกเข้าไปในบ้านและนำรำข้าวสาลีออกมาแล้วร้องเรียก "กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก"

เมื่อไก่ได้ยินเสียงเรียก พวกมันก็เข้ามาล้อมรวมกันที่เท้าของเขา เขาหยิบรำข้าวสาลีในมือเล็ก ๆ โรยลงบนพื้น แล้วไก่ก็กินอย่างมีความสุข

ผู้คนในหมู่บ้านต่างประหลาดใจมาก เด็กคนอื่นๆ ในวัยนี้ยังคงคลานและเล่น แต่ซูเซี่ยนกลับรู้จักช่วยแม่นมซุยให้อาหารไก่และเด็ดผัก

ซูเซี่ยนใช้เวลากับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเป็นครั้งคราว แต่เขามักจะนั่งเงียบ ๆ ข้าง ๆ ดูคนอื่นเล่น เขาไม่ได้เปื้อนโคลน เขามักสะอาดอยู่เสมอ

ผู้คนในหมู่บ้านรักเขามาก ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเขาไม่มีพ่อแม่ ต่อมาได้ยินซูเซี่ยนพูดว่า "พ่อแม่ของข้าจะมารับข้าในไม่ช้า"

เขาอาจจะไม่ทันรอดูตั๊กแตนออกมาบินเล่นในทุ่งนาอีกครั้งในฤดูร้อนหน้า เขาคิดอย่างนั้นในใจของเขาเอง

แต่ก็ไม่สำคัญหรอก หากเขามีพ่อแม่อยู่ด้วย เขาก็ไม่ต้องการความสนุกต่าง ๆ ในท้องทุ่งนากว้างใหญ่นั้นแล้ว

ซูเซี่ยนกำลังให้อาหารไก่อยู่ และทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของเด็กข้างนอก ลอยมาเข้ามาที่ประตูของเขา

แม่นมซุยได้ยินเสียงตะโวนโหวกเหวกโวยวายอยู่ในลานบ้าน และเมื่อนางโผล่ศีรษะออกมา นางเห็นเจ้าน่องน้อยทำที่ใส่รำข้าวสาลีที่ให้อาหารไก่หกกระเจิง เขาวิ่งผ่านไก่ และไก่ก็กระพือปีกไปด้านข้างเพื่อหลบ ร้องกระต๊าก กระต๊ากไม่หยุด

แม่นมซุยวางเครื่องครัวในมือลงแล้ววิ่งตามไปและถามว่า "เจ้าน่องน้อยจะไปไหน?"

ซูเจ๋อผูกรถม้าไว้ใต้ต้นไม้ตรงทางเข้าหมู่บ้าน และมองดูเฉินเสียนเดินไปข้างหน้า การก้าวเท้าของเธอเริ่มติดขัดเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เด็กคนนั้นพาเฉินเสียนเดินข้ามถนนหินกรวด ชี้ไปที่ลานหน้าบ้าน แล้วกล่าวว่า "ซูเซี่ยนอยู่ที่บ้านหลังนี้ ถนนเส้นนี้เป็นที่รู้จักดี บ้านของเขาและถนนหินกรวดที่หน้าบ้านของเขานี้มีคุณลุงที่มาด้วยกันกับพวกเขาสร้างขึ้นมา ฝนตกก็เดินง่าย ไม่ต้องกลัวจะลื่นหกล้ม"

เฉินเสียนเดินไปตามถนนหินกรวดนั้น สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "จริงหรือ ลุงคนนั้นช่างมีความสามารถจริง ๆ"

เด็กคนนั้นพูดอย่างมีความสุข "คุณลุงคนนั้นยังบอกอีกว่า รอให้เขากลับมาแล้วเขาจะสอนพวกเราต่อสู้ ซูเซี่ยนมีคุณลุงที่สุดยอดแบบนี้ พวกเรารู้สึกอิจฉาเขา"