บทที่ 56 เวลานี้ควรจะมีเสียงปรบมือนะ

เฉินเสียนยื่นมือไปลูบธนบัตรเหล่านั่น ใช้ใจสัมผัสความรู้สึกนั้น“มีเงินทำให้ข้ารู้สึกจิตใจสงบเสียจริงๆ ข้ารู้สึกราวกับว่าข้าอาจจะขึ้นไปบนจุดสูงสุดของชีวิตแล้วล่ะ ต่อไปต่อให้น่าเวทนาเพียงใด ข้าก็ยังคงเป็นองค์หญิงที่มีเงิน เพียงแค่มีเงิน มีเรื่องอะไรที่จะไม่สามารถทำได้อีกเล่า? เหมือนกับฉินหรูเหลียงหนุ่มรูปงามนั่น ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะเลี้ยงดูเท่าไหร่ก็สามารถที่เลี้ยงได้เท่านั้นหรือ?”

เหลียนชิงโจว“.......”ถ้าหากว่าอาจารย์รู้ว่าองค์หญิงมีแผนการที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือไม่โกรธ?

เหลียนชิงโจวเมียงมองดวงหน้ามนของเฉินเสียน เอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ใบหน้าขององค์หญิงรักษาเป็นอย่างไรบ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ? ยาขี้ผึ้งครั้งก่อนใช้ไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

บนใบหน้าของเฉินเสียนมีรอยแผลที่ยังสามารถเห็นได้ชัด

เฉินเสียนได้ยินแล้วขมวดคิ้วขึ้น ยกมือขึ้นเพื่อเปิดรอยแผลเป็นนั้น เหลียนชิงโจวเพิ่งจะพบว่าผิวหนังด้านล่างของรอยแผลเป็นนั้นสดใสราวกับผิวใหม่

โฉมหน้าของเธอฟื้นฟูทั้งหมดแล้ว

เหลียนชิงโจวเอ่ย“ที่แท้เป็นเพียงของปลอม ไม่ตั้งใจมองยังไม่ระแคะระคายเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนสั่งให้อวี้เยี่ยนนำรอยแผลเป็นแปะกลับไปให้เธอเช่นเดิม เอ่ยพูดว่า“นี่โชคดีที่ได้ยาขี้ผึ้งของเจ้านะ”

ระหว่างการเดินทางกลับ เพราะเนื้อแท้ของเฉินเสียนในยุคปัจจุบันเธอเป็นคนเต็มที่บ้ากับการซื้อของ ได้ออกคำสั่งให้อวี้เยี่ยนซื้อนั่นซื้อนี่

อวี้เยี่ยนก็ซื้ออย่างสำราญใจ

โดยไม่กลัว เพราะองค์หญิงของนางมีเงินมากมาย！

แต่เมื่อถึงเวลาจ่ายเงิน เฉินเสียนกลับโยนค่าใช้จ่ายทั้งหมดส่งให้ฉินหรูเหลียงจัดการ สั่งให้เหล่าเถ้าแก่เอาใบเสร็จไปคิดเงินที่จวนแม่ทัพ

สุดท้ายจนด้านในเกี้ยวก็ใส่ของไม่ไหว เฉินเสียนกับอวี้เยี่ยนจึงจำใจต้องลงมาแล้วเดินกลับ

โชคดีที่ห่างจากจวนแม่ทัพไม่ไกลนัก

เฉินเสียนไม่สามารถที่จะแอบเกียจคร้านได้ ก่อนที่จะคลอดลูกหากสามารถที่จะเดินได้มากหน่อย เธอก็จะเดิน ไม่เช่นนั้น ร่างกายจะอ่อนแอเกินไปถึงเวลาคลอดลูก คลอดยากไม่มีแรงจะทำยังไง

วันนี้เธอมีเวลาเพียงพอ แน่นอนว่าต้องเดินเที่ยวไม่ให้ขาดทุน ครั้งแรกที่มาเดินเที่ยวซื้อของในยุคสมัยโบราณนี้ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เห็นได้ยากมาก

อวี้เยี่ยนนึกถึงใบเสร็จจำนวนมากที่ยังไม่ได้ชำระจ่าย ก็กลัดกลุ้มใจจนปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว เอ่ยพูดด้วยความกระวนกระวายใจว่า“องค์หญิง หากท่านแม่ทัพรู้ว่าวันนี้ใช้จ่ายเงินมากมายเพียงนี้ จะสับมือพวกเราเอาหรือไม่เพคะ?”

เฉินเสียนปรายตามองอวี้เยี่ยน“ถ้าจะสับก็ไม่ได้สับมือเจ้าหรอกนะ”

อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างเคร่งเครียดจริงจังว่า“บ่าวก็เพียงแค่ห่วงใยองค์หญิงเพคะ”

“เหอะ หากเขาทำให้ข้ามือพิการ ข้าก็จะตอนให้เขาเป็นขันทีเลยเชียว”

ในตอนที่เข้ามาในจวนแม่ทัพ พ่อบ้านเห็นเฉินเสียนกลับมาที่จวนอย่างปลอดภัย ได้ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ต่อมาเห็นของที่เธอหอบหิ้วมานั้น ก็ได้เอ่ยถาม

“องค์หญิง นี่คือ.......”

“ของซื้อมาใหม่”

“แต่บ่าวจำได้ว่าฝ่ายบัญชียังไม่ได้จ่ายเงินนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้องรีบ พรุ่งนี้พวกเขาถึงจะมาคิดเงิน”

พ่อบ้านโซเซไปมาด้วยความหวาดหวั่น

วันนี้อากาศร้อนขึ้น ผลของลูกเอพริคอตสีเขียวที่อยู่ริมทะเลสาบเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทีละน้อย

ตั้งแต่เช้ายันเย็นอวี้เยี่ยนโบกพัดให้กับเธอตลอดทั้งวันอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ชุดจีนโบราณที่ปิดมิดชิดของเธอนั้นก็ปิดมิดจนทำให้เธอเป็นผื่นคันขึ้นมา

แม่บ้านจ้าวเอ่ยพูดโน้มน้าว“องค์หญิง อากาศร้อนแล้ว ทารกก็จะรู้สึกร้อนด้วยนะเพคะ เปลี่ยนเป็นกระโปรงที่ทำให้สบายตัวจะไม่ดีกว่านี้หรือเพคะ.......พระองค์ดูนายหญิงน้อยสิเพคะ ผ้าโปร่งบางกระโปรงบาง เผยให้เห็นถึงกระดูกไหปลาร้ากับหน้าอกเป็นที่น่าภาคภูมิอย่างยิ่ง แน่นอนว่าท่านแม่ทัพชอบ ท่าทางที่สวยงาม การก้าวเดินราวกับผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนนั่น”

ชุดต้าฉู่มีค่อนข้างหลากหลาย ไม่เพียงรูปแบบเหมือนหลิ่วเหมยอู่นั่นที่เปิดเผยหน้าอก

เฉินเสียนจึงได้เปลี่ยนเป็นชุดจีนโบราณแขนสั้น

วันนี้เธอนึกขึ้นได้ อยู่ในสวนสระวสันตฤดูก็ไม่ต้องเลี่ยงหลบสิ่งใด เลยถือโอกาสหาชุดที่เปิดเผยหน้าท้องนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้ใต้เงาต้นไม้

อวี้เยี่ยนเพียงแค่ไปยกน้ำร้อนแล้วกลับมา มองเห็นหน้าท้องขาวผ่องของเฉินเสียน แล้วสะดุดเท้าล้มลง