บทที่ 580 อินทรี ควรจะได้ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าถึงจะถูก

ก่อนหน้านี้เฉินเสียนสะบัดแขนเสื้อลงและเดินออกจากท้องพระโรง ตอนนี้เธอกลับเดินกลับเข้ามา ราวกับว่าการทะเลาะวิวาทไม่เคยเกิดขึ้นในท้องพระโรง

ที่เธอกลับมานั้น เป็นเพราะเธอไม่ต้องการให้โอกาสเหล่าขุนนางแก่ชั้นผู้ใหญ่เหล่านี้สุมหัวกันคิดหาวิธีแยกเธอออกจากซูเจ๋อ ส่วนคำพูดที่พูดกับใต้เท้าซวีนั้นมีความหมายแฝงเพราะไม่ต้องการให้เขามาร่วมเข้าเฝ้ายามเช้าในวันพรุ่งนี้

เพียงแต่การได้มาเจอองค์ชายหกนั้น เฉินเสียนไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบเขาที่นั่น

เฉินเสียนเพ่งมองไปที่องค์ชายหกอีกครั้งและกล่าวว่า "ท่านยังอยู่ที่นี่ทำไมอีก?"

องค์ชายหกกล่าวอย่างเกียจคร้าน "ฝ่าบาทจะไม่เมตตาหน่อยเลยหรือ ข้ายังทำแผลไม่เสร็จเลย"

เฉินเสียนกล่าว "หมอหลวงล่ะ ให้หมอหลวงมาทำแผลทำองค์ชายหก"

ในระหว่างกระบวนการทั้งหมด เฉินเสียนรออย่างอดทนและจะไม่ยอมให้องค์ชายหกที่ในหัวมีแต่แผนชั่วร้ายได้พูดคุยเป็นการส่วนตัวกับใต้เท้าซวี

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้ สาเหตุใหญ่สาเหตุหนึ่งมาจากองค์ชายหก หากไม่ใช่เป็นเพราะเขาคอยปั่นป่วนยั่วยุอยู่ตรงกลาง เหล่าขุนนางทั้งหลายคงไม่ทำให้เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้

เฉินเสียนต้องการขจัดความหน้าซื่อใจคดของเขาและดูว่าหัวใจและปอดสีดำข้างในเป็นอย่างไร

หลังจากที่หมอหลวงพันผ้าพันแผลให้องค์ชายหกเสร็จ เฉินเสียนก็พาเขาออกจากสำนักหมอหลวง

องค์ชายหกเดินตามหลังเธอไป จ้องมองไปที่หลังของเธอแล้วกล่าวว่า "ท่านเกลียดข้าขนาดนั้นเลยหรือ? ทำไมถึงไม่ยอมพูดกับข้าแม้แต่คำเดียว?"

เฉินเสียนกล่าว "ท่านพูดมาสิ นาทีไหนที่ข้าไม่รังเกียจท่าน"

องค์ชายหกยิ้มและตรัสว่า "ก็ถูกของท่าน เพราะตอนนี้ข้ายืนอยู่ฝั่งเหล่าขุนนางที่ดื้อรั้นเหล่านั้น จะแยกคู่รักให้ออกจากกัน"

"ท่านมีความสุขของท่านไปเถอะ แต่ท่านจะมีความสุขได้อีกไม่นาน" เฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงเรียบ "ทางที่ดีอย่าทำให้ข้ารู้ว่าท่านแอบมีแผนชั่วร้าย มิเช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าไปขังอยู่พระตำหนักเย็นตลอดชีวิตและไม่ต้องได้เห็นเดือนเห็นตะวัน"

องค์ชายหกถอนหายใจและกล่าวว่า "อันที่จริงจะมาโทษข้าไม่ได้ หากจะโทษต้องโทษตัวท่านเอง ท่านเป็นองค์จักรพรรดิ จะต้องนึกถึงความสงบสุขและความสามัคคีของวังหลัง ก็ต้องเข้าใจที่จะแบ่งความรักให้ทั่วถึงทุกคน ท่านลองดูสิ ตั้งแต่ที่ข้ามาอยู่ที่วังหลังนี้ ท่านยังไม่เคยแม้แต่จะมองมาที่ข้า ในใจคิดถึงแต่ซูเจ๋อ" ใบหน้ามืดมนเขาด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสาและไม่พอใจเล็กน้อย แต่ยิ้มออกมาและกล่าวว่า "แน่นอนว่าข้าคาดหวังว่าเขาจะออกไปจากชีวิตของท่านตลอดไป"

เฉินเสียนหยุดการก้าวเท้าของเธอทันที

องค์ชายหกพูดอย่างผ่อนคลาย "อ้อใช่ ข้าชื่อเย่ซวิ่น ต่อไปท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าองค์ชายหกแล้ว"

เฉินเสียนยังคงไม่หันกลับมามองเขา แต่กล่าวว่า "หากท่านกล้าทำอะไรเขา ข้าจะต้องทำให้ท่านเสียใจอย่างแน่นอน"

"ตอนนี้ไม่ต้องเป็นข้าหรอก เพียงแค่ขุนนางเหล่านั้นก็เพียงพอให้ท่านลำบากใจมากพอแล้ว"

เฉินเสียนไม่ได้พูดอะไรต่อ

ทางนี้ หลังจากที่เฮ่อโยวออกมาจากท้องพระโรงและเดินออกมาจากในวัง เขาได้ไปเยี่ยมซูเจ๋อที่บ้านพักของเขา

ห้องตำรานั้นอยู่ใกล้กับป่าไม้ไผ่ ม่านไม้ไผ่กฤษณาภายในห้อง ทำให้บรรยากาศเย็นกว่าข้างนอกเล็กน้อย ตอนนี้ซูเจ๋อกำลังพักฟื้นที่บ้าน ว่างและไม่มีอะไรทำพอ ๆ กับท่านพ่อของเฮ่อโยว ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักและไม่สนใจข้อพิพาทต่าง ๆ

เพียงแต่ร่างกายของเขาไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน เขาสวมเสื้อคลุมยาว มีถ้วยชาอุ่น ๆ อยู่ในมือ และมีเตาเผาเครื่องหอมที่หน้าหน้าต่าง

เฮ่อโยวมองดูใบหน้าซีดเล็กน้อยของซูเจ๋อ และกล่าวว่า "บัณฑิตยังป่วยอยู่ นอนลงบนเตียงพักผ่อนดีกว่าไหม?"

ซูเจ๋อชำเลืองมองเขา ยื่นชาให้เฮ่อโยวและกล่าวว่า "ร่างกายนี้ไม่สามารถรักษาให้หายขึ้นได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน นอนบนเตียงนาน ๆ กลับรู้สึกเบื่อ"

เฮ่อโยวจิบชาแล้วกล่าวอีกว่า "องค์จักรพรรดิยืนยันที่จะให้บัณฑิตเข้าไปในวัง ท่านรู้ไหม?"

ซูเจ๋อยังคงนิ่ง และเขากล่าวอีกว่า "องค์ชายหกจะนำเรื่องทั้งหมดของพวกท่านตอนที่อยู่เย่เหลียงออกมาพูดให้หมด ตอนนี้บรรดาเหล่าขุนนางนับร้อยในราชสำนักต่างก็รู้เรื่องของพวกท่านกันหมดแล้ว การเข้าเฝ้าเมื่อช่วงเช้าองค์จักรพรรดิและเหล่าขุนนางในที่อยู่ในท้องพระโรงมีปากเสียงทะเลาะกันเสียงดังมาก ไม่เหมือนกับการทะเลาะกันครั้งอื่น ๆ ครั้งนี้ใต้เท้าหัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินบีบบังคับและข่มขู่ด้วยการตายของเขา"

ซูเจ๋อมองลงไปที่พื้น "ตอนนี้ใต้เท้าผู้ตรวจการแผ่นดินเป็นอย่างไรบ้าง?"