บทที่ 624 จดหมายจากเขา

หนึ่งเดือนให้หลัง ซูเจ๋อยังไม่ได้กลับมา

เฉินเสียนสะสางงานราชกิจได้ถนัดมากขึ้น เธอทยอยได้รับฎีการายงานผลสำรวจจากแหล่งต่างๆ บางแห่งเกิดการระบาดของตั๊กแตน บางแห่งมีฝนตกหนักเกินไป บางแห่งก็มีปัญหาด้านการจัดสรรทรัพยากรน้ำและบางที่ก็ขาดแคลนทุนทรัพย์ด้านการเกษตรจำนวนมาก สรุปก็คือมีปัญหาหลากหลายรูปแบบ

แน่นอน เมื่อสำรวจแล้วก็ต้องแก้ไขปัญหาพวกนี้ เมื่อปวงชนเห็นขุนนางมาสำรวจต่างพากันยกยอสรรเสริญว่าใส่ใจราษฎร เห็นผลประโยชน์ของปวงประชาเป็นที่ตั้ง

ซึ่งฎีกาถวายการสำรวจพวกนี้ไม่มีลายมือของซูเจ๋อเลยสักฉบับ เฉินเสียนไม่รู้ว่าเขาอยู่ในกลุ่มสำรวจไหน คงเป็นเพราะกลัวเฉินเสียนจะหาเขาเจอ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เขียนฎีการายงานด้วยตัวเอง

ยามที่มวลประชาเก็บเกี่ยวผลผลิตในสารทฤดูต่างพากันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะปีนี้มีผลผลิตเป็นกอบเป็นกำ

ราชสำนักก็พลอยปลาบปลื้มไปด้วย เพราะได้รับข้าวสารเข้าคลังหลวงด้วย

ใบเมเปิ้ลบนภูเขาแทบชานเมืองกลายเป็นสีแดงชาดแล้ว เมื่อมองจากที่ไกลจะพบเป็นสีแดงฉูดฉาดเต็มไปหมด คนในเมืองหลวงถือที่นั่นเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องแข่งกันไปในสารทฤดู

ซูเซี่ยนเสนอให้เฉินเสียนออกไปเที่ยวนอกวังบ้าง เพียงแต่เธอขังตัวเองไว้ในกรงเหล็ก หัวใจมืดมนไร้แสงสว่าง ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจไปชมวิวทิวทัศน์กัน

ย่างเข้าสู่เหมันตฤดูเธอก็ไม่เห็นซูเจ๋อกลับมา ทว่ายังดีที่เธอได้รับจดหมายจากซูเจ๋อหนึ่งฉบับ ทำให้ชีวิตไร้ความหวังของเธอแต่งแต้มสีสันขึ้น

อักษรทุกตัวในจดหมายชัดเจน ล้วนเป็นลายมือของซูเจ๋อทั้งสิ้น

เฉินเสียนอ่านอย่างเชื่องช้า ด้วยเกรงว่าจะอ่านจบในช่วงเวลาสั้น

ซูเจ๋อเขียนในจดหมายว่า เขาอยู่ในทิศใต้อย่างปลอดภัยและสุขสบาย เขาได้ลิ้มลองอาหารประจำถิ่นและสัมผัสประเพณีพื้นบ้าน บอกเธอไม่ต้องเป็นห่วง

เฉินเสียนถือจดหมายวางกลางอก ยามราตรีนี้เธอนอนไม่หลับ จิตใจกระสับกระส่าย ไฟจากตะเกียงยังคงส่องแสงสว่างเรืองไร เธอตั้งใจอ่านจดหมายครั้งแล้วครั้งเล่า พลางจินตนาการภาพซูเจ๋อกำลังเขียนจดหมายอย่างคะนึงหา

หัวใจเจ็บปวดจนหายใจไม่สะดวก เธอขดตัวเอง หากเธอมีกระดองก็คงดี เธอจะได้หลบเข้าไปในนั้น จะได้ผ่านพ้นรัตติกาลอันอ้างว้างยาวนานนี้ไปทุกค่ำคืน

ภายหลังความหวังสิ่งเดียวของเฉินเสียนก็คือตั้งหน้าตั้งตารอคอยจดหมายจากซูเจ๋อ โชคดีที่ซูเจ๋อไม่ได้ส่งจดหมายมาเพียงหนึ่งฉบับเท่านั้น เธอจะได้รับจดหมายประมาณครึ่งเดือนหนึ่งฉบับ

การอ่านจดหมายของซูเจ๋อกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารที่สุดของเฉินเสียน

บางเพลากำลังให้เหล่าขุนนางเข้าเฝ้ายามเช้าเพื่อหารือเรื่องราชการ แต่เมื่อผู้ส่งสารเข้ามาถึงพระราชวังแล้วจะมุ่งมายังท้องพระโรงโดยตรง และเฉินเสียนจะวางมืองานราชกิจทุกอย่าง จากนั้นก็นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงพลันฉีกหัวซองจดหมายอย่างลุกลน แล้วเปิดจดหมายอ่านโดยไว

เธอจะนิ่งเงียบเนิ่นนาน จากความนิ่งเงียบก็จะเปล่งเสียงหัวเราะออกมา หัวเราะเรื่อยๆจนขมวดคิ้วขึ้น

เหล่าขุนนางทั้งหลายพบว่ามีเพียงอัครเสนาบดีซูผู้เดียวที่สามารถทำให้เธอเกิดอารมณ์ รัก โลภ โกรธ หลงได้ เพียงแต่บรรดาขุนนางล้วนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด

เมืองหลวงต้าฉู่มีหิมะโปรยปราย ซูเจ๋อเขียนบอกในจดหมายว่าเจียงหนานก็มีหิมะตก โชคดีที่หิมะไม่ได้ตกมากนัก แม่น้ำจึงไม่ได้จับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง ยังคงล่องเรือได้เฉกเช่นปกติ นั่งจิบชาอยู่บนเรือไปพลาง นิ่งดูหิมะร่วงโรยจากฟากฟ้าไปพลาง ช่างสุนทรีย์ยิ่งนัก

สาเหตุที่เฉินเสียนขมวดคิ้วมุ่นก็เพราะไม่รู้ว่าเขาใส่เสื้อกันหนาวหนาพอหรือไม่ ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นหวัดหรือเปล่า ไม่รู้ว่า……เขาจะกลับมาเมื่อใด

ชั่วพริบตาก็ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งปี ซูเจ๋อออกจากเมืองหลวงประมาณห้าเดือนเห็นจะได้แล้ว

คณะขุนนางที่ออกสำรวจไปยังสถานที่ต่างๆ ล้วนทยอยกันกลับเมืองหลวงก่อนท้ายปีจนหมดแล้ว จากนั้นก็เข้าเฝ้าทูลถวายงานแก่เฉินเสียน

เฉินเสียนกวาดสายตามองรอบๆ เห็นขุนนางคนสุดท้ายไม่ใช่ผู้ที่เธอถวิลหาทุกเช้าทุกค่ำ

เธอถาม "อัครเสนาบดีซูล่ะ?"

เหล่าขุนนางพากันจ้องตากัน กราบทูลอย่างระมัดระวังว่า "อัครเสนาบดีซูยังไม่ได้กลับมาหรือพ่ะย่ะค่ะ? พวกกระหม่อมคิดว่าอัครเสนาบดีซูกลับเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ……"

การรอคอยนานนับเดือนของเธอเป็นอันไร้ความหมาย

เฉินเสียนไม่อาจข่มกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป เธอจับขุนนางกลุ่มนี้มาถามทีละคน "เขาไม่ได้ไปพร้อมกับพวกเจ้าหรอกหรือ เหตุใดสุดท้ายพวกเจ้ากลับมากันหมดแล้ว เหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังไม่กลับ เขาไปไหน หา?"