บทที่ 629 วันส่งท้ายปีเก่าปีนั้น

ยอมรับว่าขี้เหล้ามากเกินไป อีกทั้งนานมากแล้วที่ไม่ได้ดื่มอย่างถึงอกถึงใจเช่นนี้ หลังจากที่ดื่มอย่างมีความสุขสนิทสนมกันอย่างดี เย่ซวิ่นเมาเหล้าเล็กน้อย เขาเอียงศีรษะแล้วมองเฉินเสียนอยู่ตลอด

นานแล้วที่ไม่ได้พบเจอเธอ พบว่าเธอมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากจริงๆ

เย่ซวิ่นยิ้มเอ้อระเหยกล่าวขึ้นว่า “ท่านผอมกว่าครั้งก่อนมาก ขอบและมุมแบ่งอย่างชัดเจน ”รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆหายไป เปลี่ยนเป็นสงสารจับใจ แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อภายในใจเจ็บปวดทรมาน เหตุใดจะต้องสะกดความรู้สึกไม่แสดงออกมา มาดื่มเหล้า ข้าจะร่วมดื่มกับท่าน รอพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา ทั้งหมดล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว”

แต่น่าเสียดายที่เฉินเสียนมีสติอยู่ตลอด เธอจำได้ว่ามีคนเคยพูดกับเธอ บอกเธอว่าอนาคตไม่ต้องสัมผัสกับเหล้า เป็นเช่นนั้นจริงต่อมาเธอไม่ได้สัมผัสดื่มเหล้าสักหยด

ไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้งที่เธอจะเทเหล้าใส่จอกให้กับเย่ซวิ่นด้วยตนเอง แล้ว กล่าวว่า “ยากที่จะได้ออกมา ชอบดื่มก็ดื่มให้มากสักหน่อย”

เดิมทีเย่ซวิ่นมามอมเหล้าให้เฉินเสียนเมา คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายเขากลับถูกเฉินเสียนมอมเหล้าจนเมาหัวปักหัวปำ

เพื่อที่จะหยอกล้อทำให้เฉินเสียนมีความสุข เขาเริ่มที่จะพูดเรื่องตลก พูดเรื่องสนุกเกี่ยวกับเย่เหลียง จนกระทั่งพูดเรื่องที่ไม่ดีทำให้วางตัวไม่ถูกขององค์จักรพรรดิเย่เหลียงที่เป็นเสด็จพ่อของเขาออกมา พูดว่าในพระราชวังของเสด็จพ่อเขามีพระสนมเท่าไหร่ หนึ่งเดือนต้องไปกี่ครา ตอนสมัยเป็นวัยรุ่นกระฉับกระเฉงในคืนหนึ่งจะต้องไปหลายสถานที่

เย่ซวิ่นกล่าวแนวคิดภายในใจของเขาออกมาว่า “เป็นองค์จักรพรรดิหรือ จะต้องพระราชทานพระเมตตาอย่างทั่วถึง ไม่อย่างนั้นคนหนึ่งอยู่ที่วังหลังเพียงลำพัง บุคคลอื่นก็มองเขาเป็นหนามยอกอก มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเกลียดชังเคียดแค้น”

เฉินเสียนกล่าวว่า “เช่นนั้นสุขภาพร่างกายขององค์จักรพรรดิเย่เหลียงก็ไม่เลวนะ”

“ใช่หรือ ราชวงศ์เย่เหลียงของข้าผลิตดอกออกผลเร็ว ทายาทสืบสกุลมากมาย ไม่เหมือนต้าฉู่ ที่วังเวง โดดเดี่ยวเดียวดายเหี่ยวเฉา ”

“เช่นนั้นความสามารถที่พระองค์จัดการงานเกี่ยวบ้านเมืองต้องแข็งแกร่งอย่างแน่นอน”เฉินเสียนกล่าว

“ก็ได้อยู่ อำนาจอิทธิพลของราชวงศ์ก่อนหน้าล้วนอาศัยการบำรุงขวัญของวังหลังมาทำให้สมดุลกัน”

“ยากลำบากเป็นอย่างมาก”เฉินเสียนกล่าวถามอย่างราบเรียบว่า “เจ้าคิดว่าเย่เหลียงดีหรือว่าต้าฉู่ดี”

“ต่างกรรมต่างวาระ จะนำมาเปรียบเทียบกันมิได้หรอก”

“เช่นนั้นพละกำลังของเย่เหลียงเทียบเทียนกับต้าฉู่แล้วเป็นอย่างไร?”

เย่ซวิ่นอยากจะพูดคุยกับเฉินเสียนมากๆ สติอันน้อยนิดหนึ่งที่เหลืออยู่ในสมองของเขาพยายามบอกว่าไม่สามารถนำเรื่องของเย่เหลียงมาบอกกล่าวกับขุนนางต้าฉู่ตามอำเภอใจได้ แต่เขาไม่สามารถควบคุมลิ้นของตัวเองได้เลย

ด้วยเหตุนี้เฉินเสียนถามเกี่ยวกับพละกำลังของเย่เหลียง เย่ซวิ่นก็บอกว่าพละกำลังในเย่เหลียงมีเมืองใหญ่เท่าไหร่ สถานที่ไหนค่อนข้างร่ำรวยมั่งคั่ง กองกำลังทหารหลักๆอาศัยรายได้อะไร

เฉินเสียนถามเกี่ยวกับกองกำลังทหารของเย่เหลียง เย่ซวิ่นก็บอกเธอว่าเย่เหลียงมีกองทัพใหญ่อยู่เท่าไหร่ แบ่งพักอยู่สถานที่ไหนบ้าง

จนกระทั่งเฉินเสียนถามว่าอนาคตองค์ชายท่านไหนอาจจะเป็นผู้สืบทอดของเย่เหลียง เย่ซวิ่นก็ทำการแยกแยะแจกแจงให้กับเธออย่างละเอียด บอกสิ่งที่ดีและไม่ดีขององค์ชายเหล่านั้นออกมา

พูดไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ครึ่งค่อนคืน

เย่ซวิ่นเมาจนกลายเป็นโคลนตม เขายังต้องการที่จะปีนขึ้นไปบนเตียงของเฉินเสียน บ่นเสียงอุบอิบๆว่า “วันนี้ข้าจะนอนที่นี่......ข้าจะนอนกับท่าน......ท่านไม่มีเขาแล้ว..... แต่ข้ายังอยู่ ท่านว่าใช่หรือไม่......”

เฉินเสียนสะบัดชุดลุกขึ้น เรียกอวี้เยี่ยนเข้ามา แล้วกล่าวว่า “โยนเขาออกไปนอกพระตำหนักไท่เหอ”

ด้วยเหตุนี้อวี้เยี่ยนเลยได้เรียกนางกำนัลจำนวนหนึ่งมา นำเย่ซวิ่นไปทิ้งไว้ที่ฝั่งตรงข้าม

อากาศหนาวเหน็บ ไม่นานเย่ซวิ่นก็ทนไม่ไหว หนาวจนตัวสั่น เขาได้สติขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เวลาต่อมาในค่ำคืนนี้เลยได้พักที่พระตำหนักฉีเล่อ

วันต่อมาสร่างเมา เย่ซวิ่นปวดหัวอย่างมาก แต่นี่ไม่ใช่สิ่งเร่งด่วนและสำคัญ สิ่งเร่งด่วนและสำคัญคือนึกถึงเรื่องเหล่านั้นที่เมื่อคืนได้บอกกับเฉินเสียน รู้สึกเสียใจภายหลังเป็นอย่างมาก

เขาแทบอยากจะตบปากของตนเอง พูดเรื่องสำคัญของเย่เหลียงให้หญิงผู้นั้นฟังอย่างตามอำเภอใจได้อย่างไรกัน！

ครั้นแล้วเย่ซวิ่นก็เริ่มสำนึกได้ เมื่อคืนราวกับว่าเขาถูกหญิงคนนั้นมอมเหล้า ตัวเธอเองไม่ได้ดื่มเหล้า เป็นเขาเองที่ไม่หยุดดื่มตลอดมา！

เย่ซวิ่นไปด่าทออยู่ด้านนอกห้องตำราหลวงพักหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วไม่มีผู้ใดสนใจ เขาพักอยู่ที่พระตำหนักฉีเล่อเป็นการชั่วคราว กลับมากินมื้อเที่ยงก็เริ่มพิจารณาขั้นต่อไป

เขาไม่เชื่อว่าเขารักษาเฉินเสียนไม่ได้

รอตอนค่ำคืน พระตำหนักไท่เหอไม่เหมือนกับอดีต ไม่เงียบเหงาวังเวงแล้ว วันนี้แสงไฟสว่างไสว การฟ้อนรำร้องเพลงกันอย่างสงบสุขสนุกสนาน