บทที่ 647 ท่านอ๋อง ฝ่าบาท ฝ่าบาทมาอีกแล้วเพคะ!

เฉินเสียนไม่ได้พูดถึงสาเหตุที่เธอมา และจักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ไม่กล้าจะซักถามมากนัก เขาต้องการดูว่า เธอเป็นถึงองค์จักรพรรดิของอาณาจักรต้าฉู่ สามารถอยู่ในเมืองหลวงของเป่ยเซี่ยไปได้นานแค่ไหน

ในตอนแรกมีท่านอ๋องมู่เป็นเจ้าภาพ นำเฉินเสียนเตร็ดเตร่ไปรอบ ๆ ตัวเมือง

ต่อมา ท่านอ๋องมู่เห็นว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยทรงไม่พอพระทัยเป็นอย่างมาก และไม่ต้องการเกิดความขุ่นเคืองใด ๆ กับจักรพรรดิเป่ยเซี่ย ดังนั้นจึงปล่อยให้องค์หญิงจาวหยางพระราชธิดาของพระองค์เป็นคนนำเฉินเสียนเดินเที่ยวรอบ ๆ

เมื่อเฉินเสียนออกไป ฉินหรูเหลียงและองครักษ์จะติดตามข้างกายเธอเสมอ เมื่อเธอพบกับองค์หญิงจาวหยางเป็นครั้งแรก เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่ฉินหรูเหลียงที่อยู่เบื้องหลังเฉินเสียนจากนั้นมองไปที่เฉินเสียนอย่างระมัดระวังและกล่าวว่า "องค์จักรพรรดินีเป็นท่านเองหรือที่จะแย่งพี่ชายของข้าไป?"

"ท่านคิดว่าไม่เหมือนหรือ?"

องค์หญิงจาวหยางแทบไม่อยากจะเชื่อและกล่าวว่า "ข้าแค่คิดว่าไม่น่าเป็นไรได้"

ท่านอ๋องจะอภิเษกสมรสแต่กลับมีคนมาแย่งเจ้าบ่าวไป ผู้หญิงที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ ต้องเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวจริง ๆ แต่ผู้หญิงที่มาแย่งเจ้าบ่าวไปกลับไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่เป็นถึงองค์จักรพรรดินีของอาณาจักรอื่น ผู้หญิงที่เป็นกษัตริย์ สำหรับองค์หญิงจาวหยางแล้วเธอรู้สึกแปลกประหลาดมาก

อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปเพียงครึ่งวัน ไม่ต้องการให้องค์หญิงจาวหยางคุ้นเคยกับเฉินเสียน

องค์หญิงจาวหยางดูเหมือนจะชอบฉินหรูเหลียงเป็นพิเศษ และกล่าวกับเฉินเสียนว่า "ฝ่าบาท เขาเป็นใครกันหรือเพคะ?"

เฉินเสียนกล่าว "เขาเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ของต้าฉู่"

องค์หญิงจาวหยางถาม "ผู้ชายที่ต้าฉู่ดูหล่อเหลาเหมือนเขาทั้งหมดหรือเปล่าเพคะ?" ยิ่งเธอมองเธอก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา และเธอก็พูดคุยกับเฉินเสียน "อีกประเดี๋ยวหม่อมฉันจะไปที่ร้านเครื่องประดับ ไม่อย่างงั้น หม่อมฉันพาฝ่าบาทเสด็จไปที่จวนท่านอ๋องรุ่ยก่อน แล้วหม่อมฉันค่อยไปเดินเล่นเองดีไหมเพคะ"

เฉินเสียนหรี่ตาของเธอและกล่าวว่า "องค์หญิงช่างมีน้ำใจเสียจริง ช่างถูกใจข้าจริง ๆ"

องค์หญิงจาวหยางกล่าว "เรื่องเล็กน้อยเพคะ เพื่อความสะดวกของฝ่าบาทและเพื่อความสะดวกของหม่อมฉันด้วยเพคะ"

เมื่อมาถึงจวนท่านอ๋องรุ่ย ทหารยามทำการคุ้มกันแน่นหนากว่าแต่ก่อน ไม่บอกก็รู้ จกัรพรรดิเป่ยเซี่ยทำเพื่อป้องกันเฉินเสียน หากเฉินเสียนแค่คนเดียว คงไม่มีทางที่จะเข้าไปจากที่นี่อย่างเปิดเผย และท่านอ๋องมู่ก็ไม่กล้าที่จะช่วยเหลืออย่างโจ่งแจ้ง สำหรับองค์หญิงจาวหยางนั้น เธอมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้น และเธอก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของ ท่านอ๋องรุ่ย ที่มีอิสระในการเข้าและออกจวนท่านอ๋องรุ่ย

จึงเหมาะสมเป็นอย่างมากที่มีเธอเป็นคนนำเฉินเสียนเข้าไปในจวนท่านอ๋อง

หลังจากเข้าไปในจวน องค์หญิงจาวหยางและพ่อบ้านที่จวนท่านอ๋องกล่าวอย่างจริงจัง "พระองค์คือองค์จักรพรรดิของอาณาจักรต้าฉู่ เดินทางมาแสนไกล และพระองค์เป็นอาคันตุกะของเป่ยเซี่ย ตอนนี้องค์จักรพรรดิต้องการเข้าไปเดินเล่นรอบสวนและภูมิทัศน์ของจวนท่านอ๋องของเป่ยเซี่ย พวกเจ้าต้องคอยต้อนรับอย่างดี อย่าทำให้มีอะไรผิดพลาด"

พ่อบ้านจวนท่านอ๋องตอบรับอย่างระมัดระวัง

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและกล่าวอย่างจริงจังว่า "องค์หญิงไม่ได้จะไปร้านเครื่องประดับหรอกหรือ ฉินหรูเหลียง ท่านพาองค์หญิงออกไปเดินเล่น คุ้มกันความปลอดภัยให้กับองค์หญิงนะ"

องค์หญิงจาวหยางเดินอย่างช้า ๆ ด้วยการเอามือไพล่หลัง และกระซิบอย่างสนุกสนานกับเฉินเสียน "ฝ่าบาทแน่มากเลยเพคะ เยี่ยมเพคะ!"

เฉินเสียนกล่าว "เพื่อความสะดวกของท่าน และเพื่อความสะดวกของข้า"

ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลา

องค์หญิงจาวหยางเดินมาใกล้ ๆ เขา และกล่าวว่า "จักรพรรดิของท่านบอกให้ท่านคุ้มครองความปลอดภัยให้กับข้า งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ เราไปกันเถอะ"

และฉินหรูเหลียงก็ถูกเฉินเสียนจับคู่ แต่ไม่มีทางปฏิเสธคำสั่งของจักรพรรดิได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาองค์หญิงจาวหยางออกจากจวนอย่างเย็นชา

ครั้งก่อนเจ้าสาวยังไม่ได้ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับท่านอ๋องรุ่ย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเข้าห้องหอ ถึงแม้คนในจวนต่างให้ความเคารพและให้เกียรติเธอ และยังเรียกเธอว่าว่าที่พระชายา แต่เธอก็ยังไม่ถือว่าเป็นพระชายาของท่านอ๋องรุ่ยโดยชอบธรรม ก็ต้องถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง เธอพักอยู่ที่เรือนด้านข้างเรือนหลักมาแล้วหลายวัน และเธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่หนทางที่จะไปต่อ

ได้ยินมาว่าอาการป่วยของท่านอ๋องรุ่ยเริ่มดีขึ้นทุกวัน หากอยากเป็นพระชายาท่านอ๋องรุ่ยตามที่คาดหวังจะรู้ว่าไม่สามารถอยู่เฉย ๆ ได้อีกต่อไป