บทที่ 649 ท่านได้เคยกราบไหว้ฟ้าดินแล้วกับคนคนหนึ่ง

ซูเจ๋อวางม้วนหนังสือในมือบนโต๊ะเล็ก ๆ ตรงหน้าเขา เอื้อมมือออกไปรับชามยา ดูเหมือนเฉินเสียนไม่อยากจะยื่นถ้วยยาให้แก่เขาเลย เธอนั่งลงข้าง ๆ เขาแล้วหยิบช้อนยาป้อนให้เขา

เฉินเสียนอยู่ใกล้เขามาก ซูเจ๋อหลับตาลงทำให้มองเห็นการแสดงออกที่จดจ่อของเธอ เมื่อยามาถึงปาก เขาพูดอย่างอ่อนโยน "ข้ากลัวขม"

เฉินเสียนหยุดชะงัก ภายใต้การจ้องมองที่จดจ่อของซูเจ๋อ เธอทดลองชิมยาด้วยตัวเอง และกล่าวว่า "ไม่ขมเลย"

ซูเจ๋อเอนหลังพิงหมอนอย่างเกียจคร้านและยิ้มอย่างแผ่วเบา "ท่านป้อนข้าทีละช้อน ๆ ความขมมันก็ค่อย ๆ เข้ามาทีละนิดเหมือนกัน ท่านกำลังเอาคืนที่ครั้งก่อนข้าทำกับท่านใช่ไหม"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและยื่นมือออกไปป้อนยาให้เขา "แล้วท่านจะกินยาไหม ถ้าไม่กิน ข้าจะป้อนท่านทีละคำ ใช้ปากป้อนทีละคำแบบนั้น"

เมื่อเฉินเสียนป้อนยา ซูเจ๋อก็ดูให้ความร่วมมืออ้าปากกินยาลง เพียงแต่หลังจากได้ยินที่เฉินเสียนพูดเมื่อครู่โดยที่เธอไม่มีอาการหน้าแดงหัวใจเต้นแรง ก็ทำให้ซูเจ๋อสำลัก และไอสองสามครั้ง

เธอขดริมฝีปากและยิ้มออกมาเล็กน้อย เอนตัวไปข้างหน้า และลูบหลังซูเจ๋ออย่างนุ่มนวล

เมื่อลืมตาขึ้น สายตาของเฉินเสียนก็จ้องไปที่ดวงตาของซูเจ๋อโดยไม่ทันตั้งตัว เธอเหมือนถูกเขาดึงดูด เธอยังคงเห็นเงาสะท้อนของเธอในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน แต่เธอมักจะคิดถึงอารมณ์ที่ลึกซึ้งและลุกโชติช่วงที่เธอคุ้นเคยอยู่เสมอ

แต่ดวงตาของทั้งสองประสานกันและยังสามารถผสมความรู้สึกที่ต่างกันได้

ซูเจ๋อถาม "เมื่อสักครู่ท่านบอกว่า ว่าที่พระชายาไม่ได้เป็นผู้หญิงแบบที่ข้าชอบ งั้นท่านบอกข้ามาสิว่าผู้หญิงแบบไหนที่ข้าชอบ"

เฉินเสียนกล่าว "ท่านไม่ได้หลับหรอกหรือ ทำให้ถึงได้ยินที่คนอื่นพูด"

ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ "ข้าคิดว่าท่านจะอยู่ข้างนอกแค่ไม่นาน หลังจากนั้นก็จะกลับออกไป เลยไม่ได้คิดจะขัดขืน"

หลังจากดื่มยาหนึ่งถ้วยเสร็จ เฉินเสียนก็ผสมน้ำอุ่นและให้ซูเจ๋อดื่ม เธอกล่าวว่า "ข้าก็แค่ยึดติดเฉพาะกับท่านเท่านั้น" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วกล่าวอีกว่า "ท่านดูลักษณะแบบข้า เหมือนอย่างที่ท่านชอบไหม?"

ซูเจ๋อมองดูใบหน้าของเธอ เธอมีดวงตาเย็นเป็นประกายคู่หนึ่ง และริมฝีปากของเธอไม่ได้สัมผัสกัน ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้ม

ต่อมา เฉินเสียนก็กลายมาเป็นแขกประจำของจวนท่านอ๋องรุ่ย

สาวใช้ในเรือนต่างเริ่มคุ้นเคย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ตอนที่เฉินเสียนจัดการว่าที่พระชายาครั้งก่อน สาวใช้ต่างก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเกรงกลัวและเคารพ

และเฉินเสียนก็ไม่เห็นว่าที่พระชายามาที่เรือนหลักอีกเลย

หลานเอ๋อร์ค้นพบว่าไม่เคยมีใครที่เหมาะกับท่านอ๋อง ไม่ว่าจะพูดคุยหรือเล่นหมากรุกและดื่มชา ราวกับเพียงแค่นั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ก็ดูเหมือนว่าสามารถมีเรื่องให้พูดคุยไม่รู้จบและสนุกสนานได้

เพราะจักรพรรดินีมีความรู้และมีโลกทัศน์ จึงสามารถช่วยให้เขาเปลี่ยนความเหงาในยามว่างได้ ซูเจ๋อมักเห็นว่าคิ้วของเธอนั้นเรียบและไม่มีร่องคลื่น

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "หากวันไหนข้าไม่มีเรื่องราวจะพูดคุยกับท่าน ก็คงเหลือแค่เพียงความโหยหาคิดถึง"

ซูเจ๋อคงคิดว่าเฉินเสียนเป็นผู้หญิงที่น่าตกใจและไม่เคยปิดบังความรู้สึกของเธอต่อตัวเอง แต่เธอไม่เคยบังคับซูเจ๋อ โดยหวังว่าเขาจะจำอดีตได้โดยเร็วที่สุด

เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างพวกเขา นับประสาความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่เธอได้รับ

เมื่อเรื่องราวของคนสองคนถูกจดจำได้เพียงคนเดียวในท้ายที่สุด มันค่อนข้างจะโดดเดี่ยวที่จะพูดออกมา

ซูเจ๋อใช้นิ้วเรียวของเขาวางคั่นบนหนังสือ และกล่าวว่า "ท่านเป็นจักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าฉู่ ทำไมต้องทำเช่นนี้"

เฉินเสียนมองมาที่เขา และพึมพำ "เพราะตลอดชีวิตของข้า รักเพียงแค่ท่านคนเดียวเท่านั้น"

ซูเจ๋อใจสั่นกะทันหัน และเขาก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อยกับคำพูดของเธอ เขายิ้มอยู่นานและกล่าวว่า "แต่ข้ามีพระชายาแล้ว"