บทที่ 668 เมื่อปีที่แล้วเป่ยเซี่ยปฏิบัติกับทูตต้าฉู่ของข้าอย่างไร

สถานการณ์กดดันตึงเครียดขึ้นมา องค์จักรพรรดิพาคนมาที่บริเวณชายหาดอย่างรีบเร่ง เพื่อตรวจสอบดูสถานการณ์

ซูเจ๋อมองแสงไฟสลัวขมุกขมัวที่อยู่บนท้องทะเลไกลๆ โครงร่างของเรือลำหนึ่งที่อยู่ในสีของท้องฟ้ายามค่ำคืนทำให้มองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง เขาบีบดวงตาแคบลง ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วตนเองกำลังเฝ้าปรารถนาอะไร ครั้นแล้วดวงตาของเขาก็เหมือนกับประกายไฟอันน้อยนิดที่อยู่แสนไกลนั่น

ซูเจ๋อกล่าวว่า “เรือลำเดียว ไม่ได้มาจุดชนวนเริ่มต้นสงครามหรอก”

และเวลานี้ซูเซี่ยนก็ยืนเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงอยู่บนดาดฟ้าของเรือเช่นกัน และเรือเดินทะเลห่างจากชายฝั่งทะเลอยู่ประมาณหกร้อยหกสิบหกถึงเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเมตร ได้ยินเฮ่อโยวกล่าวว่า “บนฝั่งแสงไฟสว่างไสว เกรงว่าพวกเขาจะสังเกตเห็นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ซูเซี่ยนกล่าวว่า “พวกเรารู้ชัดเจนว่าพวกเขาคือผู้ใด แต่ทว่าพวกเขาไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเราคือใคร เพราะฉะนั้นต้องส่งคนมาอย่างแน่นอน ไม่ต้องรีบร้อน”

หลังจากนั้นก็รับสั่งลงไปให้เทียบท่าเรือพักผ่อน แล้วแบ่งทหารรักษาพระองค์ไปสองชุดเพื่อเข้าเวรก็ได้

เฮ่อโยวลูบคลำที่จมูก มองซูเซี่ยนที่หันกลับเดินเข้าไปภายในห้อง บนตัวของเขายังหาความรีบร้อนไม่เจอจริงๆ เย่ซวิ่นที่อยู่ในห้องยิ่งไม่ต้องเอามาพูดถึง ดื่มเหล้าอย่างมีความสุขกับชายหนุ่มรูปงามและสาวใช้อยู่ ไม่ต้องพูดว่าเขามีความสุขสบายใจแค่ไหนหรอก

เหตุใดแต่ละคนถึงไม่ได้รีบร้อน? หากปะมือกันกับเป่ยเซี่ยขึ้นมาจริง ผลที่ตามมาไม่สามารถประมาณการได้เลยนะ

เฮ่อโยวเฝ้าคอยให้เฉินสียนรีบเร่งตามมาควบคุมสภาพการณ์นี้ และเขาก็จะไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนอย่างนี้

ตั้งแต่กลางดึกจนถึงฟ้าสาง เรือเดินทะเลเทียบท่าอยู่บนน่านน้ำทะเลอย่างสงบ ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย

วันต่อมาพระอาทิตย์ค่อยๆขึ้นจากพื้นระนาบของน่านน้ำทะเล แสงสว่างเปล่งประกาย โครงร่างของเรือที่จอดห่างออกไปหกร้อยเมตรนั้น ทำให้คนที่เฝ้ามองสถานการณ์อยู่บนชายฝั่งอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ

ถึงแม้ว่าจะห่างกันไกล ก็ยังคงมองเห็นความใหญ่โตวิจิตรตระการตาของเรือเดินทะเลลำนั้นอย่างเลือนราง อยู่ที่เป่ยเซี่ยไม่เคยเห็นเรือลำใหญ่เช่นนี้มาก่อนเลย

เรื่องแบบนี้หากว่าทำสงครามสู้รบบนทะเลกับเป่ยเซี่ย แม้ว่ามีการฝึกฝนทหารเป็นประจำ ให้คุ้นเคยกับน้ำแล้วอย่างไร เป่ยเซี่ยอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรองเหมือนเดิม

ทหารที่อยู่ด้านข้างมีหน้าที่รับผิดชอบป้องกันแนวชายฝั่งทะเลกล่าวขึ้นว่า “ฝ่าบาท เรือลำนั้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ ไม่มีการเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ และยิ่งไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด”

ถึงวันนี้ตอนเช้า มีเสียงซอเอ้อร์หูผีผาและขลุ่ยอยู่บนท้องทะเลดังมา ล่องลอยอยู่บนน่านน้ำทะเลที่กว้างโล่ง ราวกับเสียงดนตรีในโลกของเซียน

มองจากที่สูงออกไปไกลๆ สามารถมองเห็นว่ามีร่างคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนเรืออย่างเลือนรางไม่ชัดเจน แต่นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไร

ท่านอ๋องมู่กล่าวว่า “เจรจากันด้วยเหตุผลก่อนไม่รู้เรื่องค่อยใช้กำลัง ไม่ดีเท่ากับการส่งคนไปสอบถามสถานการณ์ก่อน”

สองวันหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเลยได้ส่งทูตผู้หนึ่งนั่งเรือลำเล็กไปเข้าใกล้เรือใหญ่นั่น

ระยะห่างเข้าใกล้เรื่อยๆ ทูตผู้นั้นจำเป็นต้องเงยหน้ามองเรือลำใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก

ประเดี๋ยวเดียว ขอบสองข้างของเรือได้มีลูกธนูโก้งโค้งอยู่ บนมือของทหารรักษาพระองค์เต็มไปด้วยลูกธนู และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันคือพุ่งเป้าหมายไปที่ทูตบนเรือลำเล็ก

ทูตตื่นตระหนกตกใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า “ข้าเป็นทูตที่องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยส่งมา ขอให้เหล่าพี่น้องที่อยู่ด้านบนได้โปรดเข้าใจ！”

เฮ่อโยวปรากฏตัวที่ด้านข้างราวจับ ก้มศีรษะลงมอง แล้วออกคำสั่งว่า “นำตัวเขาขึ้นมาบนเรือ”

ทันทีหลังจากนั้นด้านบนเรือได้ปล่อยบันไดไม้ลงมา ขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรงของทูตผู้นั้นได้ปีนป่ายบันไดไม้ขึ้นไป อยู่ใต้เท้านั่นเป็นทะเลลึกกว้างมหาศาล หากว่าขาลื่นเสียบลงไปไม่สามารถขึ้นมาได้ หัวใจกับตับของทูตเลยสั่นไหวระริก ไม่กล้าก้มศีรษะมองลงไปเลยสักนิดหนึ่ง

บนใบหน้าของเขามีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา รู้สึกว่าตลอดชีวิตที่เป็นทูตมานี่เป็นหน้าที่ที่ยากที่สุดแล้ว

รอขึ้นมาบนดาดฟ้าของเรืออย่างปลอดภัยแล้ว ขาทั้งสองข้างของทูตยังคงสั่นเทาอยู่

เขาเช็ดเหงื่อที่มุมหน้าผาก เฮ่อโยวนำทางเขาไปพบซูเซี่ยน