บทที่ 67 ปลุกเร้าอารมณ์ของเขา

เสียงไม้กระทบกระถางธูปดังมาจากปลายนิ้วของเขา เขาขยับมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “ข้าดูเหมือนพวกผู้เฒ่าเลวๆ งั้นหรือ”

เหลียนชิงโจวตอบอย่างจริงจังว่า “อาจารย์ยังหนุ่มนัก เป็นบุรุษหนุ่มผู้มีอนาคตสดใสแห่งต้าฉู่”

เสียงหัวเราะอันน่าฟังดังมาจากหลังม่านไม้ไผ่ เขากล่าวว่า “ผู้เฒ่าเลวๆ อย่างข้าอยากจะพบพระองค์กับเด็กคนนั้นจริงๆ เจ้าว่าพระองค์จะหนีไปไหม”

เปลือกตาของเหลียนชิงโจวกระตุกเล็กน้อย

เสียงหัวเราะอันมีเสน่ห์ยังคงวนเวียนอยู่ที่นั่น เขาถามเบาๆ ว่า “พระองค์ชอบลิ้นจี่ไหม”

เหลียนชิงโจวตอบว่า “องค์หญิงทรงโปรดมากขอรับ”

หลังจากนั้นเฉินเสียนก็ไปที่จวนของเหลียนชิงโจวอีกหลายครั้งเพื่อกินลิ้นจี่ เธอเริ่มมีอาการร้อนในเล็กน้อย พอกลับมาที่เรือนก็รู้สึกปวดฟันอยู่สองวัน ในขณะที่อาการร้อนในก็ยังไม่คลายลง

ฉินหรูเหลียงรู้ว่าช่วงหลายวันมานี้เฉินเสียนเทียวไปเทียวมาที่จวนของเหลียนชิงโจวบ่อยๆ เขาไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายเสรีภาพการไปไหนมาไหนของเธอ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ

เพียงแต่ว่าทุกวันนี้ฉินหรูเหลียงยุ่งมาก เขามีงานราชการรัดตัว อย่าว่าแต่เฉินเสียนเลย แม้แต่หลิ่วเหมยอู่เขาก็แทบไม่มีเวลาดูแล

บางครั้งกว่าจะกลับมาถึงจวนก็หลังพลบค่ำไปแล้ว

และวันเกิดของหลิ่วเหมยอู่ที่กำลังจะมาถึงอีกไม่กี่วันนี้ก็ตรงกับช่วงที่ฉินหรูเหลียงต้องไปจัดวางกำลังป้องกันไว้นอกเมืองพอดี เพราะเดือนหน้าจะถึงวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนี ในวังจึงต้องจัดเตรียมงานล่วงหน้าเป็นเดือนๆ

เช้าตรู่วันนั้นฉินหรูเหลียงไปหาหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตานเพราะจำได้ว่าเป็นวันเกิดของนาง หลิ่วเหมยอู่ที่เพิ่งตื่นดูเหมือนดอกพุดตานที่เพิ่งแย้มบาน เขาลูบไล้แก้มของนางเบาๆ พร้อมกับกล่าวอย่างรู้สึกผิด “เหมยอู่ วันนี้ในวังมีหลายสิ่งที่ต้องทำ ข้าอาจจะกลับมาถึงค่อนข้างดึก”

หลิ่วเหมยอู่กล่าวอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ งานของท่านแม่ทัพเป็นสิ่งสำคัญ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ท่านค่อยกลับมาใช้เวลาในวันเกิดร่วมกับเหมยอู่ก็ได้เจ้าค่ะ”

“ได้สิ ข้าจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด” ฉินหรูเหลียงยิ้มอย่างอ่อนโยนและคลอเคลียอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง “ถ้าข้ากลับดึกมาก เจ้าเข้านอนไปก่อนเลยก็ได้ ไม่ต้องรอข้า”

หลังจากที่ทั้งคู่คลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดขุนนางคอกลมของฉินหรูเหลียงก็ลุกขึ้นและเดินจากไป

หลิ่วเหมยอู่กึ่งนั่งกึ่งนอนและเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียง นางมองดูแผ่นหลังของฉินหรูเหลียงที่เดินจากไป แล้วหว่างคิ้วก็ปรากฏแววแห่งความหงอยเหงาขึ้นมา

ในความคิดของนาง วันนี้ฉินหรูเหลียงควรละทิ้งงานราชการและใช้เวลาอยู่กับนางที่นี่ทั้งวัน

เพียงแต่นางพูดออกไปไม่ได้เพราะกลัวว่าตัวเองจะเรียกร้องมากเกินไปจนทำให้ฉินหรูเหลียงลำบากใจ

วันนี้ในห้องครัวเตรียมอาหารอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ อีกทั้งพ่อบ้านยังปฏิบัติตามคำสั่งของฉินหรูเหลียงด้วยการเชิญคนจากร้านเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมาที่จวน พร้อมกันนั้นก็นำเครื่องประดับอันวิจิตรงดงามมาจัดแสดงเพื่อให้หลิ่วเหมยอู่ได้เลือกด้วยตัวเอง

มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบเครื่องประดับ เมื่อเห็นเครื่องเงินเครื่องทองและหยกที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของหลิ่วเหมยอู่จึงค่อยสดใสขึ้น หลังจากเลือกเครื่องประดับได้สองสามชุดนางก็ยิ้มออกมาได้ในที่สุด

หลิ่วเหมยอู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อถึงเวลาบ่ายคล้อยและสั่งให้เซียงหลิงช่วยแต่งหน้าแต่งตัวให้

วันนี้นางจะแต่งกายด้วยเครื่องประดับเหล่านี้ รอจนฉินหรูเหลียงกลับมาและทำให้เขาตกตะลึงเมื่อได้เห็น

เพียงแค่นึกถึงแววตาที่กระหายเยี่ยงเสือเยี่ยงหมาป่าของฉินหรูเหลียงยามมองมาที่ตนเอง แววตาของหลิ่วเหมยอู่ก็เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันน่าดึงดูด

นางเอื้อมมือเรียวยาวที่ทั้งขาวและอ่อนนุ่มไปหยิบปิ่นปักผมที่สวยงามขึ้นมาทาบบริเวณขมับและกล่าวว่า “เซียงหลิง อีกเดี๋ยวเจ้าไปเลือกเสื้อผ้าสบายๆ ที่เหมาะกับปิ่นนี่ให้ข้า ข้าจะรอท่านแม่ทัพกลับมากินอาหารเย็นด้วยกัน”

นางคิดว่าในเมื่อฉินหรูเหลียงรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนาง ไม่ว่าอย่างไรเขาจะต้องรีบกลับมาแน่ๆ

เพียงแต่ว่าสิ่งที่ต้องเตรียมการคราวนี้คืองานเฉลิมพระชนมพรรษาครบหกสิบพรรษาของสมเด็จพระราชชนนี จักรพรรดิจึงดำริด้วยพระองค์เองว่าให้จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ ฉินหรูเหลียงไม่กล้าทำงานหละหลวมเนื่องด้วยเกรงว่าจะมีคนร้ายแฝงตัวเข้ามากระทำการลอบสังหารในพระราชวัง

ดังนั้นเมื่อถึงตอนเย็น หลิ่วเหมยอู่รอจนอาหารทั้งหมดเย็นชืด ฉินหรูเหลียงก็ยังไม่กลับมา

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักอันหวานซึ้งของหลิ่วเหมยอู่ค่อยๆ จางหายไป

เซียงหลิงที่อยู่ข้างๆ ปลอบว่า “นายหญิงกินก่อนดีกว่านะเจ้าคะ อย่ารอท่านแม่ทัพเลย หากท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเห็นว่านายหญิงทนหิวอยู่เช่นนี้ ท่านจะลำบากใจนะเจ้าคะ”

หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “ถึงอย่างไรวันนี้ข้าก็จะต้องรอจนเขากลับมา”