บทที่ 671 ไม่เจอกันนาน

ซูเซี่ยนกล่าวด้วยความจริงจัง "พวกเขาช่วยท่านแม่หาคนแต่งตั้งเข้ามาอยู่ในวังหลัง หากจำนวนคนไม่เพียงพอ ลุงเฮ่อและลุงเหลียนก็เข้ามาร่วมด้วยนะ"

เหลียนชิงโจวส่ายหัวในทันที "ข้าว่าไม่ดีกว่า ข้ามีครอบครัวแล้ว ข้าไม่ต้องการมีปัญหา"

เฮ่อโยวก็ส่ายหัว "ข้าก็ไม่ ข้ากำลังจะมีครอบครัว"

วันนี้หากเข้าไปเป็นสนมของเฉินเสียนในวังหลังแล้วทำให้ซูเจ๋อไม่พอใจละก็ ต่อไปหากซูเจ๋อกลับมาที่ต้าฉู่ ตามลักษณะนิสัยของเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยพวกเขาทั้งสองคนไปแน่

คนเหล่านั้นยิ้มและโค้งคำนับให้เฉินเสียน และกล่าวว่า "ฝ่าบาท"

เฉินเสียนไล่สั่นและรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เย่ซวิ่นเป็นผู้นำของวังหลังโดยปริยาย เขาสวมใส่ชุดที่หรูหราและประณีต และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ดูมีเสน่ห์ เขาเป็นคนเดียวที่ต้องการเผชิญหน้ากับซูเจ๋อ ตราบใดที่เขาสามารถทำเรื่องที่ทำให้ซูเจ๋อไม่มีความสุขได้ เขาก็มีความสุขมาก

ทางนี้ยังจัดการไม่เสร็จเรียบร้อย อีกฝั่งก็มีคนเข้ามากราบทูลรายงาน "กราบทูลฝ่าบาท ฝั่งตรงข้ามมาอีกหนึ่งเรือลำเล็กพ่ะย่ะค่ะ"

กลุ่มคนยืนอยู่บนดาดฟ้าดูและเห็นว่ามีเรือลำเล็กเข้ามาจากฝั่งตรงข้ามอย่างช้า ๆ

ดวงตะวันลับขอบฟ้าลงต่ำกว่าระดับน้ำทะเล และแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าก็หายไป กลับกลายเป็นคืนที่ดวงดาวกระจัดกระจายระยิบระยับ ราวกับแหจับปลาบนท้องฟ้า ทำให้ท้องทะเลลึกและเงียบสงบ

คลื่นทะเลซัดเป็นลูกคลื่นเหมือนควัน สะท้อนบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และเรือแล่นไปอย่างแข็งแกร่ง ดูเล็กแต่สะดุดตา

มีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ ถือไม้พายอยู่ในมือ และพายเรือเล่นน้ำอย่างสบาย ๆ รูปลักษณ์ของเขาปรากฏออกมาภายใต้แสงจันทร์ที่เจิดจ้า เป็นหมอกและคลุมเครือราวกับความฝัน

เฉินเสียนยืนอยู่ที่หัวเรือ ลมกลางคืนพัดมาที่มุมเสื้อของเธอ และมือในแขนเสื้อก็ค่อย ๆ รวบเข้าด้วยกันมาอยู่ในฝ่ามือของเธอ เมื่อมองดูร่างที่อยู่ใต้ดวงจันทร์อันเจิดจ้า ไม้พายในมือของเขาราวกับกำลังพายอยู่ในหัวใจของเฉินเสียน ทุกจังหวะการพายของเขาเป็นนิรันดร์และกระเพื่อมเป็นคลื่นในหัวใจของเธอ

นั่นคือคนที่เธอต้องการพบเจอมากที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะมองเห็นแต่โครงร่างของเขาและไม่เห็นใบหน้าของเขา เพราะว่าเธออยู่ห่างออกไกลแสนไกล

แต่เฉินเสียนก็รู้ นั่นคือคนที่เธอคิดถึงมากที่สุด

เมื่อเรือเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ คนพายเรือก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ บรรดาผู้คนที่รู้จักซูเจ๋อต่างก็จำเขาได้ และบรรดาผู้ที่ไม่รู้จักเขาต่างก็สงสัยว่าเป็นเทวดาศักดิ์สิทธิ์มาจากที่ไหน แต่เฉินเสียนไม่ได้พูดอะไรสักคำ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ในที่สุดเรือก็ลอยเข้ามาใกล้ฝั่ง

ซูเจ๋อที่อยู่บนเรือสวมชุดสีดำ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็จ้องมองไปที่เฉินเสียนที่ตรงหัวเรือ ดวงตาของเขาเหมือนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ดูเหมือนเป็นอมตะ เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไสวจนน่าตกใจ

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากของเธอและเก็บกลั้นน้ำตาอย่างกะทันหันในเบ้าตาของเธอ โชคดีที่เขายังอยู่ห่างออกไป เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าซูเจ๋อจะเห็นเธอในท่าทางแปลก ๆ

ทั้งสองเงียบอยู่นานและไม่มีใครพูดอะไรก่อน แต่ความเงียบแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นคำสารภาพที่เหมาะสมที่สุด เหนือกว่าทุกถ้อยคำ

ต่อมา ซูเจ๋อยิ้มจาง ๆ ริมฝีปากของเขาขดเล็กน้อย และพูดกับเฉินเสียน "ไม่เจอกันนาน"

เฉินเสียนหลับตาลง ปกปิดความเปียกชื้นในเบ้าตาของเธอ และยกริมฝีปากขึ้น เธอยกมือขึ้นอย่างสบาย ๆ และนำผมที่ปลิวไปติดริมฝีปากของเธอออก แล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า "อืม ไม่เจอกันนานเลย"

ซูเจ๋อกลัวว่าเธอจะมา แต่แล้วก็จากไปแบบนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาพายเรือไล่ตามเธอ

ซูเจ๋อกล่าวอีกว่า "ไปดื่มชาที่บนฝั่งไหม"

เฉินเสียนกล่าว "หากท่านไม่คิดว่าข้ารบกวนท่าน งั้นก็ดีเหมือนกัน"

ในเวลานี้ เย่ซวิ่นเอนกายอย่างเกียจคร้านบนราวบันได และยิ้มให้ซูเจ๋อที่ยืนอยู่ด้านล่างและกล่าวว่า "ท่านอ๋องรุ่ยหรอกหรือ? ช่างน่าชื่นชมจริง ๆ"

เย่ซวิ่นทำท่าทาง จากนั้นชายหน้าตาดีทั้งสามสิบสองคนก็เข้าแถวหน้าราวบันได ดวงตาของซูเจ๋อจมลงทันที

เย่ซวิ่นกล่าว "องค์จักรพรรดินีของพวกเราไม่ได้มาคนเดียวหรอกนะ แต่มาออกทะเลพร้อมกับสนมชายในวังหลัง หากท่านอ๋องรุ่ยจะให้การต้อนรับ เห็นทีจะต้องให้การต้อนรับข้าและพวกเราทุกคนด้วย"