บทที่ 692 ไม่เสียสละลูกชาย ก็ไม่ได้ใจหลานชาย

เย่ซวิ่นมีความคิดและมีวัตถุประสงค์ของตัวเอง และเขารู้ว่าซูเจ๋อไม่ใช่คนหลอกง่าย ดังนั้นเขาจึงใช้อุบายนี้ ถ้าคำพูดเหล่านี้มาถึงหูของซูเจ๋อจริง ๆ ละก็ นับว่าสมความปรารถนาของเขา

ชายคนนั้นถูกนำกลับไปที่เรือน โดยมีเย่ซวิ่นกำลังรอเขาอยู่

ในขณะนั้น เย่ซวิ่นคลุมไหล่ด้วยชุดจีนและเอนหลังพิงระเบียงโดยเอาแขนทั้งสองข้างพิงอยู่ตรงระเบียง เมื่อเห็นชายผู้นั้นหันกลับมาด้วยความอดสู เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาและกล่าวว่า "เจ้าได้เจอท่านอ๋องรุ่ยไหม?"

ชายคนนั้นรู้สึกสำนึกผิดมาก

เย่ซวิ่นกล่าว "ไม่ต้องกลัว เจ้าเป็นคนที่ข้าฝึกฝนมา ยังไงข้าก็ทำเพื่อเจ้า หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะคิดร้ายกับเจ้างั้นหรือ?"

จากนั้นชายคนนั้นก็พยักหน้าและกล่าวว่า "พ่ะย่ะค่ะ"

"เขาถามอะไรกับเจ้าบ้าง?"

"เรื่องสนมในวังหลังของจักรพรรดินีพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าพูดไปอย่างไร?"

"พูดไปตามความจริงพ่ะย่ะค่ะ"

เย่ซวิ่นเดินออกมาจากระเบียง และบิดมุมเสื้อของชายผู้นั้นที่เปียก เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธเท่านั้น แต่กลับพูดอย่างใจดี "คืนนี้เจ้าก็ใจร้อนเกินไป เมื่อก่อนข้างกายของจักรพรรดินีมีเพียงข้า นอกนั้นก็ไม่มีใครได้เข้าใกล้พระองค์ คืนนี้พระองค์ไว้ชีวิตเจ้า ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว รีบเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เปียกแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาง่าย ๆ ข้าให้คนไปตามหมอหลวงจากจักรพรรดิเป่ยเซี่ยแล้ว ให้เขามาดูอาการที่แขนของเจ้า"

"ขอบพระทัยองค์ชายหกพ่ะย่ะค่ะ"

ในตอนกลางคืน เฉินเสียนนอนไม่หลับ และในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำพูด การกระทำ และทุกย่างก้าวของซูเจ๋อเมื่อหลายวันมานี้

เฉินเสียนคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่ชอบผู้หญิงหมายความว่าอย่างไร? พระชายารุ่ยคืออะไรกันแน่? เมื่อก่อนเขาเคยพูดว่า "ยกเว้นเธอ" แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้พูด แต่เธอก็เป็นผู้หญิง...

ในโลกนี้นอกจากผู้หญิงแล้วยังมีผู้ชายอีกด้วย ก่อนหน้านี้เธอได้ยินมาว่า ซูเจ๋อมักไปในเรือนของชายรูปงามเพื่อไปตามจับนักฆ่าทุกคืน

โอ๊ย ช่างน่ารำคาญ! ทำไมเธอต้องคิดเรื่องยุ่ง ๆ นี้ด้วย!

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อรับประทานอาหารเช้า เฉินเสียนดูไม่มีสติ ซูเซี่ยนเหลือบมองเธอแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่ เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือขอรับ?"

"อืม"

"เพราะคิดถึงท่านพ่อใช่ไหม?"

"อืม"

บนโต๊ะอาหารเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นนึกถึงเสียงที่พึงพอใจของซูเซี่ยนตอนทานข้าวต้ม

เฉินเสียนเหลือบมองเขาด้วยใบหน้าที่มืดมนและกล่าวว่า "แม่จะคิดถึงเขาทำไม" เธอตักข้าวต้มเข้าปากสองช้อน และกล่าวอีกว่า "วันนี้ให้คนเหล่านั้นย้ายออกจากราชนิเวศน์ แล้วไปอยู่บนเรือ"

ส่วนเย่ซวิ่น เฉินเสียนแทบทนไม่ไหวที่จะเตะเขาลงทะเล แต่สถานะของเขาค่อนข้างพิเศษ และราชนิเวศน์ก็ดูปลอดภัยกว่าบนเรือ แม้เฉินเสียนไม่ต้องการเจอเขา แต่ก็ไม่สามารถไล่เขาไปอยู่บนเรือได้

ในท้ายที่สุด มีเพียงเย่ซวิ่นเพียงคนเดียวในเรือน และทหารรักษาพระองค์ที่ติดตามเขาไปเพื่อปกป้องเขา

จากนั้นเฉินเสียนเรียกเหลียนชิงโจวเข้ามาพบ และถามอาการเกี่ยวกับสภาพร่างกายของทีมเรือ หมอหลวงกล่าวว่าร่างกายของพวกเขาทรงตัวชั่วคราว และต้องสังเกตอาการต่ออีกสองวัน

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดถึงหลานชายจนประชวรลง นางกำนัลเข้ามาที่เรือนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย และกล่าวว่า "ฝ่าบาททรงคิดถึงองค์รัชทายาทแห่งต้าฉู่ จนตอนนี้ฝ่าบาททรงพระประชวร องค์รัชทายาทได้โปรดเสด็จไปเยี่ยมฝ่าบาท ฝ่าบาทฝันก็ยังคอยตรัสบ่นถึงเพคะ"

ตั้งแต่ที่มานี้ ซูเซี่ยนปฏิเสธไปหลายครั้ง เขาคิดว่า ยืดเยื้อมานานแล้ว ยังไงก็ต้องไปดูสักหน่อย

ซูเซี่ยนมองไปที่ท่านแม่ของเขา

เฉินเสียนกล่าว "เจ้าอยากไปก็ไปสิ"

"งั้นข้าไปประเดี๋ยวก็จะกลับมาขอรับ"

ในเวลานี้ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกำลังเอนกายอยู่บนเตียงในห้องบรรทมของพระองค์ และนางกำนัลก็รีบเข้ามาข้างหลังพระองค์ด้วยความยินดีและกล่าวว่า "เสด็จมาแล้ว เสด็จมาแล้ว หลานชายของฝ่าบาทเสด็จมาแล้ว ฝ่าบาทรีบนอนลงไปเพคะ!"

เมื่อจักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้ยินดังนั้น พระองค์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง พระองค์แสร้งทำเป็นว่าประชวรเป็นโรคซึมเศร้าในทันที พร้อมกับเอาผ้าพันรอบหน้าผากของพระองค์ไว้ และตรัสว่า "รีบเอายาให้ข้าที่ข้างเตียง"

ดังนั้นเมื่อซูเซี่ยนเข้ามา เขาได้ยินจักรพรรดิเป่ยเซี่ยคร่ำครวญถึงสองครั้งอย่างไม่สบายใจ ก่อนที่เขาจะดื่มยาที่หน้าเตียง

เมื่อจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเห็นเขา พระเนตรของพระองค์เป็นประกาย และตรัสอย่างอ่อนแรง "อาเซี่ยน เจ้ายอมมาหาปู่แล้ว..."