บทที่ 695 ค่ำคืนที่มืดชิด และโอกาสที่หาไม่ได้ง่าย ๆ

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูแข็งทื่อ จ้องไปที่ซูเซียนและตรัสว่า "เจ้าตัวน้อยนี่ถูกส่งมาแย่งลูกชายของข้างั้นหรือ? ยังเด็กยังเล็กแท้ ๆ แต่กลับมีกลอุบายมากนัก"

ซูเซี่ยนเล่นหมากรุกต่อไปอย่างสบาย ๆ และกล่าวว่า "ฝ่าบาทยังจะเล่นหมากรุกอีกไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เอาเถอะ พอเถอะ สามารถทำให้หลานชายที่รักอยู่กับพระองค์ได้ในคืนนี้ก็ควรต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลมเสียจริง ตั้งแต่ที่เขามาถึงที่นี่ เขาก็มีแผนการไว้ตลอดเวลา

ไม่ง่ายเลยที่เขาจะสงบสติอารมณ์และใช้เวลาทั้งวันกับพระองค์ที่นี่ได้

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดว่า ต่อให้ออกคำสั่งห้ามไม่ให้ซูเจ๋อพักค้างคืนที่เรือนของเฉินเสียน ก็ไม่แน่เสมอไปที่จะขัดขวางได้ เรื่องอย่างว่าของผู้หญิงผู้ชายพระองค์ไม่สามารถกำหนดได้ ขอเพียงแค่เฉินเสียนไม่นำตัวลูกของเธอหนีพระองค์ไปก็พอแล้ว

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดไปเองว่า ที่พระองค์ทำแบบนี้ก็ถือว่าทรงพระทัยดีมากแล้ว แต่มองยังไงก็รู้สึกเหมือนลูกชายตัวเองจะเสียเปรียบ

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัสกับซูเซี่ยนว่า "ทำไมเจ้าถึงตัดสินใจทำแบบนี้แทนท่านแม่ของเจ้าล่ะ สนมในวังหลังของท่านแม่ของเจ้ามีตั้งเยอะ และไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นท่านพ่อของเจ้าเท่านั้น หากท่านแม่ของเจ้าต้องการคนดูแล ก็สามารถไปหาเหล่าชายหนุ่มรูปงามนั้นได้"

สีหน้าของซูเซี่ยนดูเย็นชาเล็กน้อยและกล่าวว่า "ท่านแม่รู้จักปฏิเสธอย่างเคร่งครัด บริสุทธิ์และรักตัวของท่านแม่เอง และโปรดอย่าประเมินท่านแม่ของกระหม่อมต่ำเกินไป ไม่เช่นนั้นกระหม่อมจะยุ่งเกี่ยวกับฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่มีความเคารพในตัวเด็ก งั้นก็อย่าหวังว่าเด็กจะเคารพในตัวฝ่าบาท"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัส "ข้าดูถูกท่านแม่ของเจ้าหรือ เป็นเพราะท่านแม่ของเจ้าพาชายรูปงามเหล่านั้นมาต่างหาก ก็ไม่แปลกที่คนอื่นจะดูถูกท่านแม่ของเจ้า"

"สนมเหล่านั้นกระหม่อมเป็นคนช่วยท่านแม่หามาเอง ไม่เคยเจอหน้ากัน ท่านแม่ไม่รู้จักพวกเขาด้วยซ้ำ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยประหลาดใจมาก และตระหนักถึงความตั้งใจของซูเซี่ยนที่จะทำเช่นนี้ แต่พระองค์ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจนักและกล่าวว่า "ต่อให้สนมเหล่านั้นเป็นเรื่องโกหก แต่องคชายหกแห่งเย่เหลียงคงไม่ใช่เรื่องโกหกใช่ไหม เขาเป็นสนมในวังหลังของท่านแม่ของเจ้าจริง ๆ"

ซูเซี่ยนกล่าว "ท่านแม่ของกระหม่อมและเขาไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กัน ไม่ว่าตอนอยู่ข้างนอกจะต้องเสแสร้งมากมายเพียงใด แต่ในใจของท่านแม่ก็มีเพียงท่านพ่อเพียงคนเดียว กระหม่อมจะไม่ยอมให้ฝ่าบาทดูถูกท่านแม่ของกระหม่อม"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยนิ่งเงียบ

ในฐานะจักรพรรดิ เขาสามารถปกป้องเฉพาะสิ่งที่เขารักเท่านั้น รักคนคนเดียวไปตลอดชีวิต และละเลยผู้อ่อนแอสามพันคนได้หรือไม่?

เฉินเสียนยังเด็กมาก และเธออาจต้องประสบกับความสิ้นหวังของจักรพรรดิมากมายในอนาคต แต่เธอยังคงไม่ยอมแพ้ ยึดมั่นต่อความรักในใจ ซึ่งทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยประหลาดใจ

ในตอนแรก องค์ชายหกแห่งเย่เหลียงได้รับอนุญาตให้เข้าไปในวัง อาจจะเป็นเพราะเรื่องผลประโยชน์ แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมากเกินไป และเธอจะไม่มีวันชดเชยความว่างเปล่าและความเหงาของเธอ

ไม่ต้องพูดถึงจักรพรรดิ แม้แต่คนธรรมดาก็แทบจะไม่สามารถยึดติดได้เท่าเธอขนาดนี้

และก็ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงอย่างเธอเท่านั้นที่สามารถสอนเสี่ยวอาเซี่ยนให้เป็นอิสระและมีเหตุผล

ในท้ายที่สุด จักรพรรดิเป่ยเซียก็ถอนหายใจเล็กน้อยและตรัสว่า "เจ้าหนูน้อย คิดจริงจังไปได้ เอาล่ะ เอาล่ะ ต่อไปข้าไม่ดูถูกท่านแม่ของเจ้าก็ได้"

หลังจากที่เหล่าชายรูปงามย้ายออกไปจากราชนิเวศน์ เย่ซวิ่นก็อาศัยอยู่คนเดียวในเรือนอันกว้างขวาง วันนี้ทั้งวันก็รู้สึกเบื่อหน่าย

ภายในเรือนไม่เพียงแต่มีองครักษ์วังหลวงของเฉินเสียนที่คอยดูแลความปลอดภัยของเขาเท่านั้น ยังมีคนของซูเจ๋อที่คอยเฝ้าสังเกตเขา หากเขาคิดจะไปรบกวนเฉินเสียนอีก ก็คงไม่ง่ายอีกต่อไป

อดหลับอดนอนมาหลายวันก่อนหน้านี้จนชินแล้ว เมื่อคืนหลังจากที่กลับมาเย่ซวิ่นก็มีอาการนอนไม่หลับเกือบตลอดคืนและชดเชยด้วยการนอนระหว่างวัน

เดิมทีคิดว่าหลังจากที่ซูเจ๋อเรียกตัวชายคนที่แขนเคล็ดไปสอบปากคำ ได้รู้ว่าเฉินเสียนและเย่ซวิ่นมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาจะเริ่มทำตัวออกห่างจากเฉินเสียน เพราะไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้ผู้หญิงกลายเป็นชู้กับผู้ชายคนอื่น

แต่สิ่งที่ทำให้เย่ซวิ่นรู้สึกโกรธคือ ซูเจ๋อไม่ได้ทำตัวออกห่างจากเฉินเสียนเลย และไม่มีทั้งอารมณ์โกรธ โมโหหรือเข้าใจผิดแม้แต่น้อย เขาอดทนได้ขนาดนี้ ทำเหมือนกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นยังไงยังงั้น ได้ยินมาว่าวันนี้ตอนกลางวันเขาก็ยังคงไปที่เฉินเสียน และยังอยู่กับเธอตลอดทั้งวัน