บทที่ 721 ซูเจ๋อ ท่านกลับมาแล้วจริง ๆ

องค์หญิงจาวหยางมองดูแผ่นหลังท่านพ่อของนางที่ยิ่งเดินออกไปก็ยิ่งเล็กลง ถึงแม้จะรู้สึกเสียใจ แต่มากไปกว่านั้นคือ ความโหยหามหามหาสมุทรและดินแดนอาณาจักรที่ยิ่งที่ใหญ่ที่นางกำลังจะไปเยือน

ครั้งนี้ นางต้องได้พบเจอกับคนที่นางอยากพบเจอมากที่สุด

นับตั้งแต่ที่ได้พบท่านแม่ทัพใหญ่แห่งอาณาจักรต้าฉู่เมื่อปีที่แล้ว ก็รู้สึกว่าเขาคือคนพิเศษ ตั้งแต่นั้นมาไม่มีชายใดในอาณาจักรเป่ยเซี่ยเข้าตานางเลยสักคน

ในแง่นี้องค์หญิงจาวหยางและซูเจ๋อมีความคล้ายกันมาก

ในเรื่องของความรักและความรู้สึก จับจ้องอยู่ที่คนคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้มองใครอื่นอีกเลย

ในเวลาเดียวกันนี้ ในวังหลวงของต้าฉู่ก็กำลังเตรียมการพิธีใหญ่อยู่

สถานที่ตั้งของพระตำหนักไท่เหอค่อนข้างห่างออกไป หากบอกว่าให้ครอบครัวสามคนเข้ามาอาศัยอยู่ก็ดูไม่แออัดเกินไป อย่างไรก็ตาม จะให้วังหลังถูกทิ้งร้างว่างเปล่าหลายปีก็ไม่ใช่เรื่อง ดังนั้นเฉินเสียนจึงตัดสินใจว่าจะย้ายทั้งครอบครัวไปอยู่ในสถานที่ที่กว้างขวางกว่า

ในที่สุดก็ย้ายจากพระตำหนักไท่เหอไปยังพระตำหนักฝ่ายใน

การตกแต่งและข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ในพระตำหนักฝ่ายในถูกจัดขึ้นมาใหม่ทั้งหมด

ในวันนี้สำนักตัดเย็บเสื้อผ้าได้ส่งชุดมงคลพิธีโบราณไปสองชุด ชุดหนึ่งสำหรับจักรพรรดินี และอีกชุดหนึ่งสำหรับท่านอ๋องรุ่ยแห่งเป่ยเซี่ย

ชุดมงคลพิธีโบราณนี้มีพื้นสีแดงสดและลายหงส์สีดำ สวยงามหรูหรา และหนักมากตั้งแต่ปลายกระโปรงจนถึงปลายแขนเสื้อ

ชุดมงคลพิธีโบราณสองชุดนี้ช่างมีความเข้ากันได้ดี เฉินเสียนค่อย ๆ ลูบลวดลายปักบนชุดกระโปรง โดยคิดไปว่าซูเจ๋อจะสวมใส่มันและเข้าไปในงานพิธีพร้อมกับเธอ และได้รับคำอวยพรจากเหล่าขุนนางและประชาชนที่มาร่วมแสดงความยินดี

เฉินเสียนกล่าว "จะพูดไป ที่พระตำหนักไท่เหอยังมีชุดสีแดงของข้าอยู่ที่นั่นอีกใช่ไหม?"

แม่นมซุยกล่าว "เพคะ ชุดนั้นเป็นชุดที่จัดเตรียมไว้ตอนที่องค์ชายหกเข้ามาอยู่ในวังหลวง ฝ่าบาทต้องการให้นำมาถวายหรือเพคะ?"

เฉินเสียนขดริมฝีปากยิ้มแล้วกล่าวว่า "ชุดนั้นไม่ต้องเก็บเอาไว้แล้ว ชุดนี้เหมาะกับเขามากกว่า"

ในช่วงปลายปี ในที่สุดเรือก็มาถึงทะเลตะวันออกอย่างราบรื่น เฉินเสียนแทบจะไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้ และต้องการไปที่ทะเลบูรพาเพื่อต้อนรับเขา แต่ก็ถูกเกลี้ยกล่อมโดยเหล่าขุนนาง

ขุนนางราชสำนักกล่าว "อิงตามธรรมเนียมพิธี ให้ขุนนางฝ่ายพิธีการไปต้อนรับ และเมื่อท่านอ๋องรุ่ยเสด็จเข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว ฝ่าบาทก็สามารถเสด็จไปรอต้อนรับได้ที่ประตูเมืองพ่ะย่ะค่ะ"

ขุนนางราชสำนักอีกคนหนึ่งกล่าวว่า "ใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทอย่าได้ร้อนพระทัยไป ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะคิดว่าฝ่าบาทรีบร้อนนะพ่ะย่ะค่ะ"

ในตอนแรกนั้นเหล่าขุนนางต่างก็ไม่เข้าใจ ตอนแรกนั้นดูเหมือนว่าท่านอ๋องรุ่ยจะกะล่อนไม่จริงใจกับจักรพรรดิก่อน แต่ตอนนี้ทำไมจักรพรรดิยังนับวันตั้งตารอคอยเขา หลังจากนั้นเมื่อคิดได้ คงเป็นเพราะความกะล่อนไม่จริงใจ ที่ทำให้ถูกตาต้องใจกัน

จักรพรรดิไม่ได้สนใจในวังหลังเลยหลายปีมานี้ แต่วันนี้เพียงท่านอ๋องรุ่ยแค่คนเดียวกลับทำให้เธอคร่ำครวญคิดถึงมาก สิ่งนี้ยิ่งทำให้เหล่าขุนนางต่างแปลกใจ ท่านอ๋องรุ่ยผู้นี้เป็นเทพบุตรหรือเป็นคนแบบไหนกันเชียว

ดังนั้นเมื่อเฮ่อโยวจัดการสั่งขุนนางและกองเกียรติยศไปคอยต้อนรับท่านอ๋องรุ่ยที่ทะเลบูรพา ขุนนางที่ชอบสอดส่องอยากรู้อยากเห็นบางคนก็ต้องการที่จะไปกับคณะด้วย

หลังจากงานเทศกาลล่าปา ในเมืองหลวงของต้าฉู่ก็มีหิมะตกสองครั้งติดต่อกัน

ในวันที่ซูเจ๋อมาถึงเมืองหลวงเฉินเสียนจูงมือของซูเซี่ยนมาเฝ้ารอคอยที่หน้าประตูเมืองตั้งแต่เช้าตรู่

มีหิมะตกหนักสีขาวราวขนห่าน และใช้เวลานานแล้วกว่าจะเห็นจุดสีดำเป็นแถว ๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ บนถนน

สายตาของเฉินเสียนดูสับสนวุ่นวาย เธอพยายามจับจ้องไปที่แถวข้างหน้าที่กำลังเดินเข้ามา ยิ่งเดินยิ่งเข้ามาใกล้ จนกระทั่งเธอเห็นรถม้าขนาดใหญ่ท่ามกลางผู้พิทักษ์เกียรติยศจากเป่ยเซี่ย

มีคนโผล่ศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถม้า และองค์หญิงจาวหยางก็โบกมือให้กับเฉินเสียนและซูเซี่ยนจากระยะไกล และตะโกนอย่างมีความสุขว่า "จักรพรรดิต้าฉู่! ซูเซี่ยน!"

เปลือกตาของซูเซี่ยนสั่นเล็กน้อย และกล่าวว่า "ทำไมเขาถึงมาได้?"