บทที่ 726 ซูอะไร? ไม่มีเรี่ยวแรงแล้วหรือ?

ร่างกายถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ และการเคลื่อนไหวนั้นช้ามาก ทำให้ประสาทสัมผัสที่น่าเบื่อของเฉินเสียนตื่นตัวขึ้นด้วยความเร็วสูงสุด

เมื่อเฉินเสียนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอยังคงมีความสับสน แต่มีบางอย่างติดอยู่ใต้ร่างกายของเธอ

เธอลืมตาขึ้นและจมลงไปในดวงตาที่ลึกของซูเจ๋อ จากนั้นก็เห็นขาของตัวเองโอบรอบเอวของเขา และขาใต้มุมกระโปรงนั้นเปลือยเปล่า ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ ใบหน้าร้อนผ่าว ร่างกายเริ่มสั่น และการหายใจของเธอก็ติดขัดไปหมด

ซูเจ๋อก้มศีรษะเพื่อสัมผัสริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงของเขาต่ำและแหบแห้งด้วยความงัวเงีย "นอนอิ่มไหม?"

"ซู...อืม..." ทันพูดออกมาเพียงเท่านี้ ซูเจ๋อก็กดร่างกายทับลงมา และคำพูดที่เหลือก็กลายเป็นเสียงอุดอู้ในลำคอ

ซูเจ๋อกัดใบหูของเธอและกระซิบเบา ๆ "ซูอะไร? ไม่มีเรี่ยวแรงแล้วหรือ?"

หลังจากจบคำพูดของเขา เขาก็ค่อย ๆ เข้าไปในตัวเธอทีละเล็กน้อย

เฉินเสียนไม่ได้เตรียมตัวไว้ ในเวลานี้เธอตื่นเต็มที่แล้ว เธอรู้สึกอ่อนไหวเกินไปจนเขาค่อย ๆ ครอบครองตัวเองทีละน้อย และเติมพลังให้ตัวเองเล็กน้อย

เส้นเลือดขูดทับเธอ เธอเกร็งขา ทนความเจ็บปวดที่โกลาหลนี้ไม่ได้ ระหว่างคอมีเสียงคร่ำครวญและร้องไห้อย่างท่วมท้น ศีรษะของเธอเอนไปข้างหลังและคอของเธอยืดออก เธอจับแน่นไปที่หลังของซูเจ๋อไว้อย่างแน่นหนาราวกับกำลังคว้าเชือกฟางเพื่อร้องขอชีวิต รัดเสื้อผ้าของเขาแน่นระหว่างนิ้วของเธอ

"ซูเจ๋อ..." ดวงตาของเธอร้อนผ่าว เธอกัดฟันและเรียกชื่อเขา

ในที่สุด ซูเจ๋อก็ฝังมันอยู่ในร่างของเธอ โดยไม่ขยับเขยื้อน ปลายจมูกสัมผัสกันและกัน ดวงตาของทั้งคู่หันเข้าหากัน

เฉินเสียนสูดหายใจ โดยไม่รู้ว่าเธอควรจะโกรธหรือขี้อาย เสียงที่นุ่มนวลราวกับสายน้ำกล่าวว่า "ข้ายังนอนอยู่เลย ท่านยังจะ..."

คำพูดหลังจากนี้ไม่กล้าพูดออกมาจริง ๆ

ซูเจ๋อกล่าว "คืนวันเข้าเรือนหอของท่านกับข้า ยังไงก็ไม่สามารถถัดไปเป็นวันพรุ่งนี้ได้ หลังจากที่ฟ้าสว่าง ท่านก็นอนต่อได้"

เมื่อพูดจบ เขาก็เอียงคอลงไปเพื่อจูบเธอ

ริมฝีปากสัมผัสกันและจูบนั้นบางเบา แต่ความรักที่เอ้อระเหยนั้นกลายเป็นไฟมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในเวลาต่อมา จูบยิ่งลึกและลึกยิ่งขึ้น เฉินเสียนยกคางของเธอขึ้นเพื่อตอบเขา และยากที่จะแยกจากเขา

ซูเจ๋อจับเอวของเธอด้วยมือของเขา ยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นกดเข้าไปในร่างกายของเธออย่างแรงและเข้าไปจนลึกสุด

เฉินเสียนเปิดริมฝีปากของเธอเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงออกมา

ร่างกายของเธอปฏิเสธเขาโดยสัญชาตญาณ แต่เธอไม่มีหนทางหรือโอกาสใด ๆ เธอไม่สามารถหุบขาลงได้ และถูกเขารุกล้ำเข้ามาอย่างลึก

เฉินเสียนครวญครางในลำคอของเธอ และเสื้อผ้าของเธอก็แผ่ออกจากไหล่ของเธอ ทิ้งรอยจูบของเขาไว้บนทุกตารางนิ้วของผิวหนังของเธอ

เธอทำได้เพียงล่องลอยไปตามการเคลื่อนไหว ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเขาเท่านั้น เมื่อยังสับสน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะม่านมุ้งบนเตียงที่สั่นมาก หรือเพราะเธอสั่นมากภายใต้ร่างของเขา

เธอรู้สึกตื่นตระหนกในตอนแรก เธอบีบตัวลงสุดกำลัง แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ซูเจ๋อเหมือนหมาป่าหิวโหยและอยากจะกินเธอโดยไม่มีเหลือแม้แต่กระดูก

ใกล้จะถึงเกร็งถึงที่สุด เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะระบายออกมาอย่างไร เมื่อซูเจ๋อเข้าไปในส่วนลึกของร่างกายเธอ เธอเกือบจะเหยียดนิ้วเท้าของเธอออก แล้วครวญครางดังบนไหล่

วิญญาณของเธอ ราวจะถูกผู้ชายบนร่างกายของเธอกดออกจากร่างกาย

แขนขาและโครงกระดูกหลายร้อยชิ้นพังทลายจากภายในสู่ภายนอกเพราะเขา

ซูเจ๋อชอบการตอบสนองของเธอมาก ในขณะที่จูบเธออย่างหิวกระหาย เขาเพิ่มแรงและความเร็วเพื่อส่งเธอขึ้นไปบนเมฆสวรรค์ เขาเห็นผู้หญิงคนนี้เบ่งบานอย่างอบอุ่นและน่าหลงใหลต่อหน้าต่อตาของเขา และอารมณ์ก็รุมเร้า กำลังจะกลืนเขาเข้าไป

ซูเจ๋อถามด้วยเสียงแผ่วเบา "รู้สึกสบายไหม"

เฉินเสียนสับสนจากร่างกายสู่หัวใจ ร่างกายและจิตใจของเธอถูกเติมเต็มไปด้วยเขา และความรู้สึกบวมจนใจสั่นทำให้เธอน้ำตาไหล

เธอตอบเขาด้วยการปฏิบัติจริง

เธอเกี่ยวที่คอของซูเจ๋อ เหยียดศีรษะของเธอเพื่อเลียและกัดลูกกระเดือกของเขา เธอจูบที่คางและลำคอของเขา และเธอต้องการจูบเขาให้ทั่วร่างกายของเขา