บทที่ 736 ทำไมถึงแข็งแกร่ง...ขนาดนี้?

เย่ซวิ่นกล่าวว่า "ไม่มีอะไร ข้าแค่จะดูว่าหน้าของเจ้าใหญ่เท่าฝ่ามือของข้าหรือไม่?"

ทันทีที่ฝูหลิงได้ยิน นางก็รู้สึกหน้าแดงและกล่าวว่า "อยู่กันดีดี พระองค์อย่าได้ลงไม้ลงมือเลยเพคะ หม่อมฉันไม่ต้องการคิดอะไรเกินเลยกับคนไข้ของหม่อมฉัน"

เย่ซวิ่นยิ้มอย่างเย้ยหยันและกล่าวว่า "ใครจะไปคิดอะไรกับเจ้า ไม่หัดดูตัวเองบ้าง วัน ๆ ใส่แต่ชุดหมอหลวง เด็กกะโปโล จะมีผู้ชายคนไหนตาบอด..."

ตอนนี้เย่ซวิ่นเป็นฝ่ายที่ตะโกนใส่ฝูหลิง "เจ้าทำอะไรน่ะ!"

ก่อนหน้านี้ ฝูหลิงมือสั่นจึงทำให้เข็มเงินทิ่มลงไปลึกเกิน แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดที่เย่ซวิ่นพูดมากระตุ้นอารมณ์ของนาง เมื่อนางโกรธนางก็กดเข็มลงไปที่จุดฝังเข็มให้ลึกอีก

เย่ซวิ่นรู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกชา

เมื่อฝูหลิงเห็นดังนนี้ นางจึงรีบยกเข็มขึ้น ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยและกล่าวว่า "เพิ่มความทรงจำให้กับพระองค์ ครั้งหน้าจะได้รู้จักเคารพหมอหลวงเสียบ้าง!"

ใครจะไปคิด ในชั่วพริบตา เย่ซวิ่นก็เปลี่ยนไป

คราวนี้ไม่ได้อยู่ในสถานะยกเพียงครึ่งหนึ่งอีกต่อไป แต่ยืดตัวตรงเหมือนกับถูกฉีดด้วยเลือดไก่ยังไงยังงั้น

ฝูหลิงดีใจมาก "ดีขึ้นแล้ว ดีขึ้นแล้ว! ดูเหมือนการฝังเข็มผิดของหม่อมฉัน ทำให้พระองค์หายดีแล้ว!"

เมื่อเย่ซวิ่นได้เห็น เขาก็ผงะไปชั่วครู่ ยังไม่ทันที่เขาจะดีใจ ร่างกายของเขาถูกแรงกระตุ้นพัดพาไป และดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกทั้งแปลกและคุ้นเคย และเขารู้ว่านี่คือความรู้สึกของการเป็นผู้ชาย แต่ไม่ใช่เหมือนของตายด้านที่เมื่ออยู่กับฝูหลิง ก็ปล่อยให้นางจับต้องตามอำเภอใจ และตัวเองก็ไม่มีความรู้สึกใด ๆ

ฝูหลิงเก็บกล่องยาของนางแล้วกล่าวย้ำว่า "พระองค์เพิ่งจะหายดี ต่อไปยังต้องพักฟื้นรักษาตัวเพื่อดูอาการ อย่าเพิ่งดีใจเกินไปเลยเพคะ"

เย่ซวิ่นยังคงมีสติดีอยู่ เขาดึงมุมเสื้อผ้าของเขาไปปิดรากที่ต้นขาของเขา แต่ความร้อนที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องได้กลืนกินความประสงค์ของเขาอย่างรวดเร็ว และประสาทสัมผัสของเขาเริ่มอ่อนไหว และแม้กระทั่งกลิ่นหอมของยาที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของฝูหลิง และมาพร้อมกับกลิ่นหอมของร่างกายของผู้หญิงก็แทรกซึมจมูกของเขาในเวลาเดียวกัน

เขารู้สึกตื่นเต้นมาก

เย่ซวิ่นจับหน้าผากของเขา ส่ายหัวและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง "ไม่ใช่สิ" แม้ว่าจะคุ้นเคยกับความรู้สึกของการยืนตรง แต่กลับใหญ่เกินขอบเขตไปมาก เขารู้สึกมีบางอย่างผิดแปลกไปมาก

ฝูหลิงกะพริบตาและกล่าวว่า "ตรงไหนที่แปลกไปหรือเพคะ?"

"เมื่อสักครู่เจ้าจับต้องตรงไหนของข้าบ้าง? ทำไมถึง...แข็งแกร่งขนาดนี้?"

ฝูหลิงคิดว่าอาจเป็นเพราะนางเพิ่งฝังเข็มเข้าไปลึก ดังนั้นเขาจึงมีปฏิกิริยาตอบโต้ที่รุนแรง นางพูดอย่างเป็นกันเองว่า "แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือเพคะ อาจเป็นเพราะพลังงานที่สะสมมาตลอดหลายปีนั้นแข็งแกร่งเกินไป จึงทำให้รู้สึกแข็งแกร่งมาก แค่ทำความคุ้นเคยกับมันก็ได้แล้วเพคะ"

พูดจบนางก็สะพายกล่องยาเดินออกไป

เย่ซวิ่นกล่าวด้วยเสียงต่ำ "แล้วข้าจะทำอย่างไรให้สงบลงได้"

ฝูหลิงตบลงที่หน้าอกของเขาเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "หายใจเข้าลึก ๆ ต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวเอง"

เย่ซวิ่นจ้องที่นาง เลียริมฝีปากของเขาและกล่าวว่า "ข้าคอแห้ง อยากดื่มน้ำ"

ฝูหลิงคิด ให้น้ำเย็นหนึ่งแก้วแก่เขา บางทีเขาอาจจะสงบลงได้ ดังนั้นนางจึงวางกล่องยาลงและเทน้ำเย็นหนึ่งแก้วให้เขาโดยไม่รู้สึกรำคาญแต่อย่างไร

และเมื่อฝูหลิงเดินมาหาเขาพร้อมกับน้ำในมือ เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมาทันที แต่หายใจเข้าลึก ๆ ราวกับพยายามยับยั้งตัวเอง

ไม่คิดว่าทุกลมหายใจจะผสมกับกลิ่นหอมของยาของฝูหลิงและกลิ่นอายของหญิงสาว ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมากต่อเขา