บทที่ 737 ครอบครองความคิดทั้งหมดของเขา

ต่อมาฝูหลิงก็รีบวิ่งก้มหน้าออกไปจากห้องนอนของเย่ซวิ่น โดยไม่หยิบกล่องยาอันเป็นสมบัติล้ำค่าของนางออกไปด้วย

เมื่อเย่ซวิ่นสงบลงและมองไปที่รอยสีแดงบนเก้าอี้ตัวยาว เขาถึงตระหนักได้ว่าเขาทำอะไรกับหญิงสาวคนนั้นแล้ว

ถึงแม้หญิงสาวจะปฏิบัติต่อเขาไม่ดีนัก แต่นางก็พยายามที่จะรักษาอาการป่วยของเขา แต่สุดท้ายเขากลับทำให้นางต้องร้องไห้เสียใจ นางร้องไห้ร้องขอชีวิต ให้เขาเบาลง แต่เขากลับไปหยุดที่จะรังแกนางต่อไป

หัวใจของเย่ซวิ่นเต้นแรงมากขึ้น และความรู้สึกใจสั่นและความตื่นตระหนกก็พุ่งขึ้นเหนือศีรษะของเขา เขากำหมัดและทุบหน้าผากหลายครั้ง

เขาพบว่าเขาไม่เสียใจที่ทำกับนางไป แต่เสียใจที่ทำให้นางเจ็บและร้องไห้

เย่ซวิ่นไม่เคยเห็นฝูหลิงเข้าและออกวังหลวงอีกเลย กล่องยาของนางอยู่ในห้องนอนของเขาตลอดเวลา และเขาจะเปิดกล่องยาเมื่อเขาว่างเพื่อดูว่าเธอใส่อะไรบ้างในกล่องยา

หลังจากนั้นไม่นาน เย่ซวิ่นคิดว่าทั้งสองฝ่ายน่าจะสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เดิมที เขาต้องการส่งกล่องยาไปที่สำนักหมอหลวงเพื่อส่งกลับให้ฝูหลิง แต่ได้รับแจ้งว่าฝูหลิงได้ออกจากสำนักหมอหลวงแล้ว นางลาออกจากการเป็นหมอหลวงแล้วและจะไม่เป็นหมอหลวงในวังหลวงอีกในอนาคต

เย่ซวิ่นขมวดคิ้ว

ถ้าเฉินเสียนไม่ได้ริเริ่มคิดจะไปพรตำหนักฉีเล่อของเขา เขาคงเกือบจะลืมไปแล้ว เขาไม่ได้คิดถึงเธอมานานแล้ว ความคิดส่วนใหญ่ของเขาถูกใช้ไปกับการคิดถึงฝูหลิง

เย่ซวิ่นเองก็แปลกใจตัวเองเช่นกัน คนที่เขาฝันถึงและอยากจะได้มาครอบครองก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ เพียงไม่กี่เดือนต่อมา เมื่อเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง เขากลับรู้สึกเฉยใส่

อาจเป็นเพราะเขาครอบครองผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ อาจเป็นเพราะมีคนอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ซึ่งทำให้คลื่นในชีวิตของเขาปั่นป่วน และอยู่กับความคิดหมกมุ่นทั้งหมดของเขา

เฉินเสียนทำสีหน้าไม่ดีนัก และคว้าไปที่ปกคอเสื้อของเย่ซวิ่นและกล่าวว่า "เจ้าทำอะไรกับฝูหลิง"

เย่ซวิ่นมองไปทางด้านข้างของเธออย่างไร้หัวใจและกล่าวว่า "ข้าเป็นผู้ชาย ทำไมหรือ ฝ่าบาทไม่ต้องการให้ข้าครอบครองฝ่าบาท งั้นข้าก็ไปหาความสุขกับหมอหลวงไม่ได้หรือไง?"

เฉินเสียนต่อยหน้าเขา เขาเดินเซไปสองสามก้าว และถูกเธอดึงกลับมาและกล่าวว่า "เจ้าต้องการผู้หญิง ข้าสามารถจัดการผู้หญิงมาให้เจ้าได้ แต่ทำไมเจ้าต้องแตะต้องฝูหลิง? เพราะนางบริสุทธิ์และลงมือได้ง่ายงั้นหรือ? หรือเพราะนางเป็นเพียงแค่หมอหลวงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร?"

เฉินเสียนต่อยเขาอีกครั้ง ทำให้เขาล้มลง และกล่าวว่า "อย่าลืมว่าในช่วงหลายเดือนมานี้วิ่งเข้าออกพระตำหนักของเจ้าแทบทุกวันเพื่อรักษาอาการป่วยของเจ้า!"

เฉินเสียนขยับหมัดของเธอและพูดอย่างเศร้าโศก "เจ้าเป็นองค์ชาย เจ้าสามารถทำอะไรก็ได้ แต่นางเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง หากเจ้าแค่ต้องการเล่นสนุก งั้นเกรงว่าเจ้าจะเลือกผิดคนแล้ว! เจ้าเล่นกับเรื่องแบบนี้ได้ แต่นางทำไมได้!"

เย่ซวิ่นเอียงศีรษะและอาเจียนออกมาเป็นเลือด

เฉินเสียนกล่าวว่า "วังหลังต้าฉู่ของข้าคงปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้ เจ้ารีบเก็บของแล้วรีบไสหัวกลับไปเย่เหลียง!"

เย่ซวิ่นยกริมฝีปากขึ้นและยิ้มอย่างบ้าคลั่ง แต่รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น "ทำไมหรือ ฝ่าบาทจะปล่อยข้าไปง่าย ๆ แบบนี้หรือ? เดิมทีข้าคิดว่าฝ่าบาทจะขังข้าไว้ในวังหลวงอย่างเดียวดายไปตลอดชีวิตเสียอีก"

เฉินเสียนกล่าวว่า "เจ้าน่าจะรู้ดี ตอนแรกที่ให้เจ้ามาที่ต้าฉู่ เพียงแค่ใช้เป็นตัวประกัน แต่ตอนนี้ต้าฉู่ของข้ากำลังเจริญรุ่งเรืองและเฟื่องฟู ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปล่อยให้เจ้าอยู่ต้าฉู่ต่อไป"

"คือให้อยู่ต่อเมื่อยังเหลือผลประโยชน์ ไม่หลงเหลือผลประโยชน์แล้วก็เตะทิ้งขว้างแบบนั้นหรือ" เย่ซวิ่นเย้ยหยัน

เฉินเสียนมองเขาอย่างเย็นชาและกล่าวว่า "เจ้าเป็นถึงองค์ชายหกแห่งเย่เหลียง ไม่น่าเชื่อว่าจะพูดคำนี้ออกมา ใช้ชีวิตเหมือนคนที่ถูกทอดทิ้ง เสด็จพ่อของเจ้าไม่ได้สอนเจ้าหรืออย่างไร มีเพียงแค่ผลประโยชน์ระหว่างสองอาณาจักรเท่านั้นที่ยังคงอยู่อย่างยั่งยืน"

เฉินเสียนไม่พูดกับเขามากไปกว่านี้ หันหลังกลับและกล่าวว่า "เจ้าจะออกไปเอง หรือให้ข้าไล่เจ้าออกไป เจ้าเลือกเอาเอง หากยังอยากอยู่เป็นตัวประกันที่ต้าฉู่ต่อไป ข้าจะให้เจ้าย้ายไปอยู่ประจำที่วัด ให้พระพุทธรูปและคำสั่งสอนต่าง ๆ สถิตอยู่กับเจ้าไปตลอดชีวิต"

เย่ซวิ่นไม่ได้ปฏิเสธ เมื่อเฉินเสียนเดินออกจากประตูไปเขาก็กล่าวขึ้นมาว่า "นางอยู่ที่ไหน?"

เฉินเสียนหยุดชะงักการก้าวเท้า

เย่ซวิ่นถามอย่างเศร้าใจ "หมอหลวงหญิงคนนั้น นางอยู่ที่ไหน?"