บทที่ 738 นั่นเป็นลูกของข้า เจ้ากล้า?!

ฝูหลิงหยุดร้องไห้และกล่าวว่า "องค์ชายหกได้โปรดวางพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะไม่นำเรื่องอาการเจ็บป่วยที่ซ่อนอยู่ของพระองค์ไปพูดที่ไหนเด็ดขาดเพคะ ทำไมพระองค์ถึงยังไล่ตามหม่อมฉันหรือเพคะ?"

เย่ซวิ่นกล่าว "ข้าจะต้องไปแล้ว"

ฝูหลิงตกตะลึงเมื่อมองดูเขาทั้งน้ำตา

เขากล่าวอีกว่า "ข้าต้องกลับเย่เหลียงแล้ว"

ฝูหลิงยิ้มและกล่าวว่า "งั้นก็ดีสิเพคะ หม่อมฉันขอให้พระองค์เดินทางโดยปลอดภัยเพคะ" นางยิ้มและจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา นางเอามือปิดตาไว้ และร้องไห้อย่างโศกเศร้า "พระองค์กลับไปถือเป็นเรื่องดี พระองค์ไปอย่างมีความสุข แต่หม่อมฉันล่ะเพคะ? ไม่ว่าหม่อมฉันจะพูดเรื่องของพระองค์ออกไปหรือไม่ แต่ชีวิตนี้หม่อมฉันก็ไม่สามารถแต่งงานได้อีกแล้ว..."

เย่ซวิ่นเข้ามาใกล้และยกแขนเสื้อเพื่อเช็ดน้ำตาของนาง เขาไม่ได้คาดหวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้เห็นผู้หญิงร้องไห้แบบนี้ เขากล่าวว่า ''ในเมื่อแต่งงานไม่ได้งั้นก็ไม่ต้องแต่งงานสิ กลับไปเย่เหลียงกับข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าไปตลอดชีวิต"

ฝูหลิงร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ และกล่าวว่า "หม่อมฉันไม่ไปเย่เหลียง หม่อมฉันคือคนต้าฉู่ ปู่และพ่อแม่ของหม่อมฉัน พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ที่ต้าฉู่ หม่อมฉันจะไม่ไปกับพระองค์เด็ดขาดเพคะ..."

นางคร่ำครวญและกล่าวว่า "พระองค์เป็นองค์ชายแห่งเย่เหลียง พระองค์จะมีผู้หญิงมากมายนับไม่ถ้วน แล้วหม่อมฉันจะมีความหมายอะไร? หม่อมฉันไม่อยากอยู่กับคนที่มั่วผู้หญิงไปทั่วหรอกเพคะ"

เย่ซวิ่นขมวดคิ้วและกล่าวว่า "ใครบอกเจ้าว่าข้ามีผู้หญิงหลายคน ข้าดูเป็นผู้ชายสำส่อนขนาดนั้นเลยหรือ? หลายปีมานี้ที่มาอยู่ที่ต้าฉู่ ข้ายังไม่ได้แตะผู้หญิงแม้แต่คนเดียว" เขาพูดพลางเม้มริมฝีปาก เขาเสริมอีกว่า "นอกจากเจ้า"

"แต่เมื่อพระองค์กลับไปก็ต้องมีนางสนมอีกจำนวนมากไม่ใช่หรือ? หม่อมฉันไม่มีอะไรดีเลย และไม่มีฐานะอะไร ยังไงชีวิตนี้หม่อมฉันก็ไม่ได้แต่งงาน และหม่อมฉันก็จะไม่กลับไปเย่เหลียงกับพระองค์เพคะ"

ฝูหลิงรู้ดีว่านางอยู่ในฐานะอะไร และยิ่งรู้ดีว่าเย่ซวิ่นอยู่ในฐานะอะไร ถึงแม้นางจะไร้เดียงสา แต่นางก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อเรื่องแบบนี้

นางกลับเย่เหลียงไปกับเย่ซวิ่น ก็คงมีแต่คนดูถูกเหยียดหยามนาง และสุดท้ายนางก็ไม่มีใครคอยสนับสนุนนาง

เย่ซวิ่นคิดเสมอว่าเขาควรถามความคิดเห็นของฝูหลิงก่อนจากไป และหากนางต้องการ เขาก็พานางกลับไปที่เย่เหลียงด้วย เขาจะไม่บังคับนาง มันขึ้นอยู่กับนางว่าจะไปด้วยกันหรืออยู่ที่ต้าฉู่

ตอนนั้นเดาว่าเขามั่นใจในตัวเองเกินไป และเอาแต่คิดในใจว่านางน่าจะเต็มใจไปกับเขา

แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าฝูหลิงปฏิเสธเขา เย่ซวิ่นรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ผิดมากที่ปล่อยให้นางตัดสินใจด้วยตัวเอง เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะจับไหล่นาง อุ้มนางขึ้นแล้วยัดนางเข้าไปในรถม้าที่กำลังจะกลับเย่เหลียง

แต่สุดท้ายเขาก็อดกลั้นไว้

เขากลัวว่าเขาจะทำร้ายนาง และทำให้นางร้องไห้เหมือนครั้งที่แล้วโดยไม่คำนึงถึงความปรารถนาของนาง

เย่ซวิ่นกล่าวว่า "จักรพรรดิต้าฉู่ของเจ้ายังสามารถปล่อยให้วังหลังว่างเปล่า และมีเพียงผู้ชายคนเดียวในชีวิตได้ ข้าเป็นเพียงองค์ชายที่ไม่สำคัญอะไร ทำไมถึงจะไม่สามารถมีผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตได้"

ฝูหลิงไม่ฟังเขา คงเพราะถูกกระตุ้นมากเกินไป นางหลบเขาและปิดปากของนาง โน้มตัวและถอยออกไป

เมื่อนางอาเจียนเสร็จ นางก็หันศีรษะกลับมาพร้อมด้วยตาสีแดง และเห็นว่าดวงตาของเย่ซวิ่นจ้องดูนางอย่างไม่อาจคาดเดาได้

ฝูหลิงตื่นตระหนกเล็กน้อย หันศีรษะเดินจากไป และกล่าวแก้ต่าง "หม่อมฉันแค่ทานอาหารไม่เป็นเวลาสองสามวันนี้...พระองค์รีบออกเดินทางเถอะเพคะ หม่อมฉัน หม่อมฉันต้องกลับบ้านแล้วเพคะ..."

ไม่คาดคิดเลยว่าเย่ซวิ่นจะตามทันและลากนางไปอีกทางหนึ่ง และกล่าวว่า "ทานอาหารไม่เป็นเวลาหรือ งั้นก็ไปร้านยาสมุนไพรให้หมอตรวจดูอาการ ดูว่าใช่เพราะทานอาหารไม่เป็นเวลาจริงหรือไม่!"

ฝูหลิงพยายามดิ้นรน "หม่อมฉันไม่ไป! หม่อมฉันไม่ไปเพคะ!"

เย่ซวิ่นใช้แรงอย่างเต็มที่ "เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"

ฝูหลิงโกรธมากและกัดหลังมือของเขา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาปล่อยมือ นางกล่าวว่า "พระองค์ต้องการอะไรกันแน่! หม่อมฉันยังไม่แต่งงาน พระองค์ทำแบบนี้ทำให้หม่อมฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้นะเพคะ!"

ต่อมานางอ่อนแรงลงและอ้อนวอนเขา "ขอร้องล่ะเพคะอย่ายุ่งกับหม่อมฉันเลยเพคะ? พระองค์ไม่ใช่จะกลับไปเย่เหลียงไม่ใช่หรือ ไปสิเพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำอะไรให้พระองค์เดือดร้อนหรอกเพคะ"