บทที่110 เพราะเจ้าไม่มีศีลธรรม

เฉินเสียนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม และพูดว่า "ท่านยังเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หรือไม่ ฟันหน้าน้อยลงไปสองซี่ต่อไปเมื่อต้องออกศึก ท่านไม่จำเป็นที่จะต้องพูดจาโหดร้าย แค่ต้องยิงฟันให้กับคู่ต่อสู้ ก็สามารถทำให้ศัตรูตกใจจนตกม้าได้ เช่นนี้ก็สะดวกและรวดเร็วใช่หรือไม่?"

".........."ฉินหรูเหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นยื่นมือไปจับที่หน้าผาก "วันนี้ข้าไม่อยากจะทะเลาะกับท่าน ไปให้พ้น ตื่นมาก็เจอท่านทำให้โมโหจนปวดหัวไปหมด"

เห็นว่าฉินหรูเหลียงอารมณ์ไม่ดี เฉินเสียนก็รู้สึกว่าร่างกายมีความสุข กล่าวว่า "ท่านยังมีแรงลุกขึ้นมาทะเลาะกับข้า ข้าก็ยินดีที่จะอยู่เป็นเพื่อน ทั้งที่ตัวท่านเองนั้นไม่ไหว ยังจะบอกว่าตัวเองไม่อยากจะทะเลาะ จอมปลอม"

ฉินหรูเหลียงหายใจเข้าลึกๆ ถึงสามารถระงับความอยากที่จะเอาชนะเฉินเสียนอย่างรุนแรงได้

เฉินเสียนไม่อยากจะมองหน้าเขาอีก จึงหันหลังพูดว่า "ยาที่อยู่บนโต๊ะ ท่านจะกินก็กิน"

พูดเสร็จก็ได้เดินออกไป

"เดี๋ยว"

เฉินเสียนหันกลับมาและมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

เขาพูด "มือของข้าหยิบไม่ถึง ท่านช่วยหยิบมันมาให้ข้าหน่อย"

เฉินเสียนยิ้มออกมา "แม่ทัพฉินกำลังสั่งข้าหรือ? ก่อนอื่นท่าทีของท่านก็ไม่ใช่แล้ว"

ฉินหรูเหลียงอดทนแล้ว "นี้คือการขอร้อง ขอร้ององค์หญิงได้โปรดช่วยหยิบมาให้กระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่จริงใจ"

ฉินหรูเหลียงจ้องมองนาง "ท่านต้องการให้ข้านอบน้อมขอร้องท่านเพื่อยาชามหนึ่งหรือ?"

เฉินเสียนยิ่งยิ้มยิ่งชั่วร้าย "แม่ทัพฉินไม่ลองสักหน่อยรึ ไม่แน่ข้าอาจจะถูกท่านทำให้ซาบซึ้งก็ได้"

ทั้งที่ท่าทางของนางแสดงออกให้เห็นชัดเช่นนี้ เขาอาจจะทำให้ซาบซึ้ง? เหลวไหล!

ฉินหรูเหลียงไม่ขอร้องให้นางช่วย ได้เพียงแค่พึ่งตัวเองแล้ว

เขากำลังจะลุกหยิบยาขึ้นมา ถ้าบาดแผลฉีกขาด ความพยายามครั้งก่อนจะสูญเปล่าไป

เฉินเสียนขมวดคิ้ว แต่ก็ยังขยับตัวไปที่ข้างโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย และยกยาให้กับเขา

มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของเฉินเสียนไว้

สีหน้าเฉินเสียนได้หมองหม่นลง ฉินหรูเหลียงเงยหน้ามองนางมีความรู้สึกอันชื่นมื่นโดยไม่รู้ตัว แล้วพูด "ท่านรังเกียจที่ข้าแตะต้องท่าน? เพียงแค่สามารถทำให้ท่านไม่สบายใจ แล้วทำไมข้าถึงจะไม่แตะต้องท่านเล่า"

คาดไม่ถึงจะเป็นเช่นนี้ มือของฉินหรูเหลียงยังคงแข็งแกร่ง เขาได้หยุดยั้งข้อมือของเฉินเสียนไว้ทำให้นางขยับไม่ได้

เขามองตรงไปที่เฉินเสียน กินยาที่อยู่ในมือของนางจนหมด

เฉินเสียนหัวเราะ "รู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงไม่พอใจท่าน เพราะท่านไม่มีศีลธรรม"

ฉินหรูเหลียงกลับไปนอนบนเตียงพร้อมกับยิ้ม รอยยิ้มนั้นซ่อนอะไรไว้มากมาย ถึงไม่ได้โต้ทันที พูดว่า "อาจจะใช่"

เฉินเสียนเอาชามเปล่าโยนลงไปที่เตียง และจากนั้นนางก็พาอวี้เยี่ยนกลับไปอย่างไม่หันกลับมา แล้วพูด "ถ้าไม่เห็นแก่หน้าของแม่บ้านจ้าว ข้าจะมาสนใจว่าท่านจะเป็นหรือตายรึ? ท่านตายไปก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไปจุดธูปหอมที่หลุมศพของท่าน!"

ฉินหรูเหลียงอึ้งไปสักครู่

เขาเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ สุดท้ายต้องได้พึ่งพาใบหน้าของบ่าวรับใช้จึงได้รอดมาได้?

หลังจากที่เฉินเสียนจากไป ฉินหรูเหลียงเรียกแม่เฒ่าที่คอยปรนนิบัติเข้ามา ถามว่า "ข้าหลับไปนานแค่ไหน?"

แม่เฒ่าถอนหายใจ แล้วพูดว่า "ท่านแม่ทัพหลับไปตั้งหลายวัน วันนั้นที่กลับมาท่านได้เป็นลมล้มลงไป บาดแผลก็หนักมากทั้งยังไข้ขึ้นสูงไม่หยุด แม้แต่หมอก็ยังหมดหนทาง แม่บ้านจ้าวทนไม่ได้จึงไปขอร้องให้องค์หญิงมาช่วย องค์หญิงก็ยุ่งทั้งคืนถึงทำให้อาการของท่านคงที่ได้"

ฉินหรูเหลียงเงียบไม่พูดอะไร

แม่เฒ่ายังพูดอีกว่า "ยาของท่านหมอก็ไม่ต่างจากยาทั่วไปมากนัก แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากองค์หญิงมาจัดยาให้ใหม่อีกครั้ง อาการบาดเจ็บถึงได้ทุเลาลง"

แม่เฒ่าอยากจะบอกสิ่งดีๆ ของเฉินเสียน "วันที่ท่านหมดสติไป องค์หญิงได้ดูแลท่านอย่างยากลำบาก องค์หญิงถึงแม้ปากแข็ง แต่ก็ใจอ่อน และพระองค์ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง....."