บทที่142 เขาไม่ใส่ใจในคำพูดนั้นจริงๆ

สีหน้าของอวี้เยี่ยนตื่นตระหนก "องค์หญิงกับเขาทำอะไรกันเพคะ?"

เฉินเสียนอารมณ์ดีเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของนาง หลังจากที่เธอนอนหัวเราะอยู่บนเตียงก็กล่าวว่า "เจ้ากลัวว่าเขาจะรังแกข้าใช่หรือไม่?"

อวี้เยี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง

เฉินเสียนพูดอย่างสบายๆ "ไม่ต้องกังวล ถ้าจะรังแกก็คือองค์หญิงรังแกเขา"

อวี้เยี่ยนกำลังจะร้องไห้ "ตกลงว่าทำอะไรลงไปเพคะ?"

เฉินเสียนเหลือบมองไปทางด้านข้างของนาง "อวี้เยี่ยน จู่ๆ ทำไมข้าถึงคิดว่าเจ้าคล้ายกับแม่ของข้า"

"บ่าว บ่าวไม่บังอาจเพคะ"

เธอแตะศีรษะของอวี้เยี่ยน หลับตาและยิ้มมุมปากกล่าวว่า "กลับไปนอนเถอะ หลังจากเทศกาลโคมไฟ ข้าก็แค่ไปที่หอชมดาวเพื่อดูดวงจันทร์"

"บ่าวไม่กลับไป บ่าวจะเฝ้าองค์หญิงทั้งคืนเพคะ"

หลังจากนั้นไม่นาน ไม่รู้ว่าเฉินเสียนหลับอยู่หรือไม่ แต่อวี้เยี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ กระซิบ "องค์หญิงคิดว่า... เขาเป็นคนดีหรือไม่?"

น้ำเสียงของเฉินเสียนติดง่วงเล็กน้อย กล่าวออกมา "สำหรับคนอื่นข้าไม่รู้ สำหรับข้า นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง"

“คืนนี้องค์หญิงแค่ไปงานโคมไฟกับเขาหนึ่งครั้งเองนะเพคะ จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนดี”

ในหัวที่วุ่นวายของเฉินเสียนราวกับความฝัน มันค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในคืนนั้นเขายืนอยู่บนยอดเขาด้วยดาบในมือเข้ามาถ้ำของโจรป่าเพื่อช่วยเธอให้พ้นจากอันตราย

อย่างไรก็ตาม ในจิตใต้สำนึกของเฉินเสียนเธอรู้สึกว่าเขาไม่ควรมีเลือดเปื้อนมือ

เขาควรจะเป็นเหมือนตอนที่เขาอยู่ในโรงเรียนไท่ในวันนั้น มองผ่านหน้าต่าง เสื้อคลุมของเขาเรียบร้อย แผ่นหลังของเขาเรียว เขายืนขึ้นและเต็มไปด้วยเสียงเขาท่องกลอน

เสียงของเฉินเสียนนุ่มนวลมาก "ไม่ เขาช่วยชีวิตข้า และเคยช่วยข้า ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าคงกลับมาไม่ได้แล้วตอนที่ข้าโดนโจรป่าจับขึ้นไปบนภูเขา"

อวี้เยี่ยนตกตะลึง

เธอคิดเสมอว่าใต้เท้าซูจะไม่สนใจองค์หญิง แต่กลับกลายเป็นว่าเขายื่นมือช่วยองค์หญิง

จากนั้นเฉินเสียนก็เริ่มออกกำลังกายและพักฟื้นหลังคลอดอย่างเป็นทางการ

ซูเจ๋อขอให้เธอรอสองสามวัน และเธอไม่สามารถทำอะไรได้ในช่วงสองสามวันนี้ มิฉะนั้นเธอจะวิตกกังวลมากขึ้น และเธอจึงจะใช้โอกาสนี้เพื่อออกกำลังกาย

ตอนนี้อวี้เยี่ยนกำลังออกกำลังกายยืดกล้ามเนื้อกับเธอที่เรือน

อวี้เยี่ยนร้องด้วยความเจ็บปวดและกล่าวอย่างเหงื่อท่วมตัว "องค์ องค์หญิง...ทำช้าๆหน่อยเพคะ... บ่าว บ่าวจะนำน้ำชามาให้..."

อวี้เยี่ยนอยากจะแอบอู้ จึงหันหลังเดินสองก้าว เฉินเสียนหันหลังให้กับนางในขณะที่ผ่อนคลายและหายใจเล็กน้อยกล่าวว่า "เจ้าก็เช่นนี้ ครั้งต่อไปเจอเซียงหลิง คนที่ถูกทุบจมูกจนหน้าบวมก็อาจจะเป็นเจ้า"

อวี้เยี่ยนกำหมัดของนางและเดินกลับมาเชิดๆ กล่าวว่า "ไม่ บ่าวจะต้องทุบตีพวกมันจนหมดก่อนเพคะ"

“นั่นมันไม่ง่ายเลย แต่ตราบใดที่เจ้ามีพละกำลัง เหมือนกับตอนที่กินข้าวแล้วกลัวว่าจะกินมากไปหนึ่งคำ ไม่ต้องพูดถึงสองครั้ง หรือสามสี่ครั้ง แค่เครั้งเดียวเจ้าก็ไม่ไหวแล้ว”

สองวันต่อมา เธอได้ยินข่าวจากวังว่าเจ้าน่องน้อยที่อยู่ในวังเริ่มไม่กินหรือดื่ม

เดิมทีเขาไม่ได้ร้องไห้หรือสร้างปัญหา จู่ๆ เขาก็ร้องไห้ขณะกำลังดื่มนม และคนดูแลในวังก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้

คนในวังไม่มีทางเลือก จึงมาที่จวนแม่ทัพเพื่อขอคำแนะนำในการดูแลเจ้าน่องน้อยในวันธรรมดา

เฉินเสียนกล่าวว่า ในวันธรรมดาไม่มีการดูแลเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่กินและหลับและตื่นขึ้นและกิน

หลังจากที่ อวี้เยี่ยนส่งคนในวังออกไปแล้ว เฉินเสียนก็ตื่นตระหนกอยู่ในเรือนครู่หนึ่ง

อวี้เยี่ยนคิดว่าเฉินเสียนกังวลเกินไป และกำลังพยายามพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบโยนเธอ ไม่ทันไรเฉินเสียนก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน และกล่าวว่า "เขาไม่ได้เป็นใบ้ เขาก็ยังร้องไห้ได้"

หินที่ลอยอยู่ในหัวใจของเฉินเสียนในที่สุดก็ตกลงไปที่พื้น