บทที่16 คนร้ายทูลฟ้องก่อน

จางซื่อมิได้ใช้ตะเกียบ ใช้มือหยิบอาหารเน่าเสียขึ้นมาและกินเข้าไปอย่างหวาดกลัว

ปกติที่นางส่งของเหล่านี้ให้กับเฉินเสียนก็มิได้รู้สึกว่าเกินไปนัก แต่ตอนนี้ต้องเมื่อนางได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง ถึงจะรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร!

แต่ทันทีที่กินลงไป ก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียนออกมา

เฉินเสียนมิได้รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังนั่งคอยนางกินอาหารทั้งหมดลงไป

เหล่าคนใช้ในจวนแม่ทัพต่างก็ต้องยอมนางทั้งนั้น นางยังมิเคยถูกกระทำเช่นนี้เลยสักครั้ง!

เสียงร้องแห่งความอัปยศอดสูของจางซื่อดังออกมาจากเรือนเล็ก

ในห้องอาหาร ฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่กำลังเตรียมรับอาหารมื้อค่ำและเรื่องนี้ก็กระจายไปถึงหูของพวกเขาโดยธรรมชาติ

จางซื่อวิ่งไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว นางวิ่งไปพลางร้องคร่ำครวญไป แทบจะล่อคนทั้งจวนมาหมด

เฉินเสียนเพียงแค่เดินมือไขว้หลังอยู่ด้านหลังอย่างเฉยเมย ราวกับว่ากำลังเดินเล่นอยู่และยังดูเหมือนกำลังไล่เป็ดบ้าตัวข้างหน้าเข้ากรงอย่างไรอย่างนั้น

แต่พอวิ่งไปวิ่งมา จางซื่อก็วิ่งผ่านโถงบุปผาไป และวิ่งไปปรากฏอยู่ตรงหน้าเจ้านายทั้งน้ำตา

ขณะนี้ นางได้ล้มลงไปคุกเข่าและทูลฟ้องต่อฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่ว่า: “แม่ทัพ นายหญิง พวกท่านต้องช่วยบ่าวนะเจ้าค่ะ! องค์หญิงเป็นบ้าแล้วเจ้าค่ะ นางต้องการฆ่าบ่าวทิ้งเสียเจ้าค่ะ!”

ฟ้องไปพลางน้ำตาคลอและยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดให้ทั้งสองดู

นี่คือหลักฐาน บนนิ้วมือของนางยังมีเสี้ยนไม้จากตะเกียบตำอยู่ ดูน่ากลัวยิ่งนัก

หลิ่วเหมยอู่ตกใจ ทนไม่ได้ที่จะมองตรงไปยังนาง

สีหน้าของฉินหรูเหลียงมืดครึ้มลงทันที

อาหารมื้อค่ำดีๆ ถูกสาวใช้คนนี้ยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดมาให้ดูเช่นนั้น จะมีอารมณ์กินได้อย่างไรกัน!

หลิ่วเหมยอู่กล่าวอย่างเป็นห่วงว่า: “แม่นมจาง เกิดอันใดขึ้นงั้นรึ? ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดในจวนมาแต่ไหนแต่ไร เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้กัน?”

หลิ่วเหมยอู่ถามเช่นนั้น จางซื่อก็ตอบอย่างสะอึกสะอื้นว่า: “เย็นนี้ บ่าวไปส่งอาหารให้กับองค์หญิงตามปกติ แต่มิรู้ว่าองค์หญิงเป็นอะไรไป จู่ๆก็เป็นบ้าขึ้นมา ใช้ตะเกียบหนีบมือของบ่าว และยังคิดใช้เศษถ้วยกีดมือของบ่าวอีกเจ้าค่ะ! ทั้งยังบังคับให้บ่าวกินอาหารเน่าเสีย แต่บ่าวไม่ยอมกิน องค์หญิงเลยจะเดี้ยงมือของบ่าวเสียเจ้าค่ะ!”

จางซื่อร้องอย่างข่มขื่นและก้มหัวลงกับพื้น “ขอให้ท่านแม่ทัพและนายหญิงช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ! ดีที่บ่าววิ่งเร็ว มิเช่นนั้น คงได้ไปอยู่ในนรกแล้วเจ้าค่ะ!”