บทที่18 คนจากพระราชวัง

ฉินหรูเหลียงไม่มีสิทธิ์ควบคุมอิสระของนาง และไม่มีเหตุผลที่จะลดทอนอาหารเครื่องนุ่งห่มของนางด้วยเช่นกัน นางอยากจะรับอาหารที่ไหนก็รับที่ไหนนั่นแหละ!

เมื่อกลับถึงเรือน ฉินหรูเหลียงโกรธมาก

หลิ่วเหมยอู่คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ: “ท่านแม่ทัพอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ค่ำนี้องค์หญิงทำเกิน……”

นางทำเกินไปงั้นรึ? แล้วเหตุใดเขาถึงพูดไม่ออกว่านางผิดอะไรกันล่ะ? เพราะเหตุนี้เขาถึงได้โกรธยิ่งนัก!

หลังจากที่จางซื่อถูกโบยไปสามสิบที ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่วิญญาณแล้ว

เฉินเสียนรับอาหารมื้อค่ำจนหมดอย่างช้าๆ จากนั้นก็เดินออกจากห้องอาหารไป เธอยืนอยู่ข้างกายจางซื่อที่ครวญครางจนหมดเรี่ยวแรงสักพักหนึ่งและมองคราบเลือดบนแผ่นหลังของจางซื่ออย่างใจเย็น เมื่อคนในโถงบุปผานี้เห็นสภาพที่น่าสังเวชนี้ต่างก็มิกล้าแสดงตัว ความดุดันและเด็ดขาดขององค์หญิงช่างน่ากลัวเสียจริง

ทุกคนต่างเฝ้ารอคำสั่งการจากเฉินเสียน คิดว่าเมื่อนางได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชเช่นนั้นของจางซื่อแล้ว คงจะใจอ่อนและเมตตากันบ้าง

แต่เฉินเสียนกลับกล่าวอย่างนิ่งๆว่า: “ลากออกไปทิ้งซะ”

ต่อมาเฉินเสียนก็ได้เลือกบ่าวรับใช้ของเธอใหม่ บ่าวผู้นั้นแซ่จ้าว เดิมทีเป็นผู้ดูแลเก็บกวาดที่เรือนกลางโดยเฉพาะ

เมื่อเฉินเสียนกลับมา เป็นเพราะนางสงสารเฉินเสียน จึงได้แอบเพิ่มผ้าห่มไว้ให้เธอด้วย

แม่บ้านจ้าวเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ คำพูดของนาง ถือว่ามีอิทธิพลอยู่บ้าง

ที่ยอมเป็นสาวใช้ของเฉินเสียนนั้น เพราะเห็นแก่ลูกของท่านแม่ทัพ เลยต้องดูแลรับใช้อย่างดีที่สุด

เฉินเสียนกลับมาครั้งนี้ เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจัดการทุกอย่างได้อย่างสะอาดเรียบร้อย จากบทเรียนของจางซื่อครั้งนั้น ก็ไม่มีใครกล้านินทาเฉินเสียนลับหลังอีกเลย

แม่บ้านจ้าวเองก็ชอบนายหญิงที่มีความคิดของตัวเองอย่างเฉินเสียนมากกว่า แต่นายหญิงน้อยหลิ่วเหมยอู่นั้น ดูบอบบางและหยิ่งผยองเกินไป

เฉินเสียนย้ายไปยังสวนสระวสันตฤดู แม้จะไม่สูงส่งนัก แต่ก็ดีกว่าเรือนเล็กเรือนเก่าที่ทรุดโทรมนั้นมาก

ภายใต้การดูแลจัดการของแม่บ้านจ้าวแล้วนั้น สิ่งที่ต้องเพิ่มต้องปรับปรุงภายในเรือนก็ถูกจัดการอย่างไม่ตกหล่น

ยามบ่าย แม่บ้านจ้าวได้เติมถ่านไฟในห้องของเฉินเสียนและปรนนิบัติเธอให้งีบหลับไป

แม่บ้านจ้าวใช้ผ้าเช็ดหน้าร้อนเช็ดบริเวณใบหน้าและมือของเฉินเสียน เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเฉินเสียน นางก็พูดว่า: “อีกประเดี๋ยวองค์หญิงงีบหลับให้สบายเถอะนะเพคะ ข้างนอกมีบ่าวเฝ้าอยู่”

เฉินเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า: “รบกวนแม่นมจ้าวด้วยนะ”

“รบกวนอะไรกันเพคะ นี่เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำอยู่แล้วเพคะ เด็กก็โตขึ้นทุกวัน องค์หญิงสิเพคะทรงพระครรภ์ได้สิบเดือนแล้ว อดทนหน่อยนะเพคะ ประเดี๋ยวรอให้เด็กคลอดออกมา ก็จะเป็นลูกคนแรกของท่านแม่ทัพ องค์หญิงจำเป็นต้องใช้เด็กในท้องถึงจะคงตำแหน่งของตัวเองไว้ได้นะเพคะ”

แม่บ้านจ้าวพูดกล่อม หวังให้เฉินเสียนคืนดีกับฉินหรูเหลียงจริงๆ