บทที่223 ด้านหลังของเขาสิบลี้มีเขาหลายลูกเชื่อมต่อกันงดงามตระการตา

วันต่อมาเริ่มต้นเร่งออกเดินทางต่อ

เฉินเสียนนั่งอยู่ในรถม้าที่โคลงเคลงโยกไปโยกมา เธอใช้แขนเสื้อโบกสะบัดพัดให้เกิดลม

เธอนั้นยังดี ไม่ร้อนจนเป็นทุกข์มากมาย องครักษ์ด้านนอกกับนางสนมถูกพระอาทิตย์สาดส่อง เป็นทุกข์มากกว่าเธออยู่บ้าง

ด้านนอกพระอาทิตย์ร้อนแผดเผา สาดส่องสะท้อนดวงตา อากาศถูกแผดเผาจนบิดเบี้ยว ถนนหลวงเขียวสองข้างยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ธัญพืชในทุ่งนาเหี่ยวแห้งโรยรา

บางครั้งผ่านแล้วยังได้ยินเสียงเหล่าอาณาประชาราษฎร์ทำงานในพื้นดินพูดคุยกัน อีกด้านปาดเหงื่อราวกับฝนอีกด้านทอดถอนหายใจออกมากล่าวขึ้นว่า“อากาศนี้ร้อนอย่างต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว หากยังร้อนต่อไปอีก ธัญพืชจะตายหมดแล้ว!”

“ใช่ ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มคิมหันตฤดู ก็ร้อนเช่นนี้แล้ว ด้านหลังจากนี้จะทนความร้อนแผดเผานี้ได้อย่างไรกันเล่า”

เมืองหลวงต้าฉู่ค่อนไปทางเหนือ เมื่อก่อนเฉินเสียนอย่างน้อยตอนที่พระอาทิตย์แสงอ่อนลงถึงได้ออกเดิน เป็นผลให้รู้สึกว่าคิมหันตฤดูไม่ได้ร้อนมากมาย

ตอนนี้ห่างจากเมืองหลวงไกลมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว อีกทั้งเป็นเส้นทางที่เดินทางไปทางใต้ บรรยากาศระหว่างการเดินทางเลยยิ่งรู้สึกว่าร้อนแผดเผามากขึ้น

เหมาะเจาะกับเวลาที่เฉินเสียนกำลังเคลิ้มหลับ ทันใดนั้นมีองครักษ์จู่โจมเข้ามาเตือนให้ระวังการโจมตีจากฝ่ายตรงข้าม แล้วนำรถม้าจอดอยู่ด้านข้าง กองกำลังก็หยุดเช่นกัน

เฉินเสียนไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น จึงสะบัดม่านผืนเล็กขึ้นแล้วมองออกสู่ทางด้านนอก

เห็นองครักษ์ถึงแม้จะขี่ม้าอยู่แต่ไร้การเคลื่อนไหว แต่ทว่าคิดในใจตัวเองว่าต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น มองเส้นทางที่ผ่านมาด้านหลังเป็นสายตาเดียวกัน

เฉินเสียนใจจดใจจ่อถึงได้ยินเสียงกีบม้าดังมาแต่ไกล

ระดับความรวดเร็วเป็นที่แน่นอน กองกำลังของตัวเองไม่อาจมีผู้ที่มาในระดับความเร็วเช่นนั้นได้หรอก ดังนั้นจึงต้องหลีกทางให้กับพวกเขา

แต่องครักษ์ไม่รู้ว่าผู้ที่มานั้นดีหรือชั่ว หากว่าเป็นผู้ร้ายก่อทำความชั่ว พวกเขาต้องปกป้องดูแลเฉินเสียนผู้ที่เป็นองค์หญิงนี้ เป็นเหตุให้ไม่สามารถหละหลวมใจความสำคัญนี้ได้เลย

เสียงกีบม้านั่นจากไกลดังใกล้เข้ามา ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กระชั้นถี่วุ่นวายจนทำให้ใจของคนนั้นเกร็งตึงเปรี๊ยะไปด้วย

เฉินเสียนมองทะลุหน้าต่างเล็ก มองไปทางด้านหลังอย่างสุดความสามารถ

เธอหรี่ตามองแล้วเห็นแสงอาทิตย์สีทองสาดส่องสะท้อนทางหลวงนั้นทั้งขาวทั้งเจิดจรัส ถนนหลวงเส้นนั้น ปรากฏจุดสีดำสองจุด กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้านหลังแฉลบผ่านด้วยความเหน็ดเหนื่อยเดินทางลำบาก

สองด้านมีข้าวเขียวขจีเลื้อยเป็นคลื่น ตามด้วยลมร้อนพัดกระจายเป็นชั้นลายสีเขียวอร่ามสลัวๆ ทำให้เฉินเสียนมีภาพลวงตาอยู่เป็นเวลานาน

เฉินเสียนเตือนสติองครักษ์ว่า“พวกเขาน่าจะเดินทางค่อนข้างรีบ พวกเราเขยิบชิดมาด้านข้างอีกหน่อยแล้วเปิดทางให้พวกเขา”

เฉินเสียนกำลังจะเบนสายตากลับมาแล้วปล่อยม่านลง เวลานี้องครักษ์ตื่นตัวขึ้นมาทันทีทันใด แล้วกล่าวขึ้นว่า“องค์หญิง พวกเขาคล้ายกับว่าจะพุ่งใส่พวกเราพ่ะย่ะค่ะ”

ตามด้วยองครักษ์ทุกนายต่างรวบรวมสติ มือกอบกุมด้ามดาบพกบริเวณเอวกันอย่างเงียบๆ

เฉินเสียนชะงักงัน

ฝั่งตรงข้ามนั้นมีเพียงสองคน และฝั่งของเธอมีผู้คนเป็นกลุ่มก้อน หากมีเจตนาร้ายจริงก็ไม่มีทางมาตอนช่วงกลางวันฟ้าสางเช่นนี้หรอก

เฉินเสียนก็ไม่ได้มีการยับยั้ง เพียงแค่อยู่ในรถม้าเงียบๆ

เธอคิดในใจ หากทั้งสองคนนั้นเป็นผู้ที่เก่งกาจมาก ก็ไม่ได้สนใจว่าเป็นกลางวันฟ้าสางใช่หรือไม่

เธอนึกถึงซูเจ๋อขึ้นมาทันที

เมื่อสมัยนั้นเขาไม่ใช่ว่าขึ้นภูเขาไปเพียงลำพังหรือ จัดการสังหารโจรชั่วไม่หลงเหลือไว้เลย?

เสียงกีบม้าดังใกล้เข้ามา เฉินเสียนราวกับว่าดมกลิ่นสัมผัสได้ถึงความเหน็ดเหนื่อยของกีบม้านั้น

อย่างไรก็ตามทุกอย่างปลอดภัยไร้ความกังวล ไม่มีผู้ร้ายกระทำความชั่วอย่างที่ทุกคนเตรียมป้องกันไว้ และก็ไม่มีผู้ที่ใช้การสู้รบแก้ปัญหาแต่อย่างใด

เฉินเสียนได้ยินน้ำเสียงที่พูดคุยด้านนอก ตื่นเต้นตกตะลึงทั้งตัว

กลางฝ่ามือของเธอมีเหงื่อออก ใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง ร่างกายราวกับว่าจะไม่สามารถระงับอาการสั่นเทานี้ได้เลย

น้ำเสียงนั้นดุจดั่งสายลมเย็นสบาย พัดผ่านหูของเธอ เป็นเสียงที่เคยได้ยินในฝัน เธอได้ยินน้ำเสียงนั้น