บทที่263 ก็ทำให้แม่ทัพใหญ่เจิ้นหนานลิ้มลองรสชาตินี้

ผู้คุมมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปมา เวลาต่อมาผู้คุมที่นำอาหารมาก็หมุนตัวกลับออกไปจากคุกเพื่อจัดเตรียมอาหารมาใหม่อีกครั้ง

และผู้คุมอีกคนหนึ่งได้ยกอาหารบูดเน่าไปให้จ้าวเทียนฉีที่อยู่ห้องด้านข้าง

จ้าวเทียนฉีเพิ่งจะได้กินไม้แส้ ถึงแม้จะมีชีวิตชีวาสติมากกว่าฉินหรูเหลียง แต่ทั้งตัวนั้นมีรอยเฆี่ยนที่ทำให้ร่างกายอึดอัดไม่สบายตัวด้วย

พอผู้คุมเพิ่งจะเข้ามา เขาแสดงชักสีหน้าหยิ่งยโสแล้วกล่าวขึ้นว่า“ไสหัวออกไปให้หมด！แม่ทัพอย่างข้าไม่กินของเช่นนี้ที่ขนาดสัตว์เดรัจฉานมันยังไม่กินเลย！แม่ทัพอย่างข้าเป็นแม่ทัพใหญ่เจิ้นหนานของต้าฉู่ พวกเจ้ากล้าปฏิบัติอย่างไม่เคารพกับแม่ทัพอย่างข้า！”

ผู้คุ้มสองคนหันเดินไปทางจ้าวเทียนฉีทีละก้าวๆ จ้าวเทียนฉีเงยหน้าขึ้นเห็นเฉินเสียนกับซูเจ๋อยืนนิ่งเฉยอยู่ด้านนอกประตูคุก

จ้าวเทียนฉีกล่าวอย่างไม่พอใจว่า“พวกเจ้าเป็นทูตต้าฉู่ที่มาเจรจาสันติภาพใช่หรือไม่ ยังยืนงงอะไรกันอยู่เล่า หรือว่าจะลืมตามองผู้คุมต่ำต้อยสองคนดูถูกต้าฉู่เช่นนี้?！ ”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพเจิ้นหนานไม่ใช่ว่าไม่ต้องใช้ทูตเจรจาสันติภาพหรือ พวกเขาป้อนข้าวท่าน เกี่ยวข้องอะไรกันกับการดูถูกต้าฉู่ ท่านแม่ทัพกรุณาอย่าเจตนาพูดให้ผู้อื่นตกใจเลย”

ได้ฟังเช่นนี้ ผู้คุมทั้งสองคนก็ไม่ได้เกรงกลัวหรือกังวลอะไร จ้าวเทียนฉีไม่ยอมกิน คนหนึ่งใช้นิ้วแยกปากเขาออก อีกคนหนึ่งกำลังจะกรอกเข้าไปด้านใน

จ้าวเทียนฉีเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหนกันเล่า กลิ่นอาหารเน่าบูดทำให้เขาแทบจะอาเจียนออกมา ด้วยเหตุนี้โดยส่วนใหญ่ถูกเขาอาเจียนออกมาเปื้อนพื้น

เฉินเสียนกล่าวว่า“เก็บที่อยู่บนพื้นขึ้นมากรอกต่อ จนถึงเขายอมกินทั้งหมดแล้วค่อยหยุด ”

“ท่านคนต่ำช้า！”จ้าวเทียนฉีด่าออกมาทั้งหมดว่า“ท่านอาศัยอำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัว！”

เฉินเสียนก้มลงปัดปลายกระโปรง ยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กล่าวขึ้นว่า“ข้าเป็นเพียงองค์หญิงของราชวงศ์ก่อนหน้า คนต่ำต้อยคำพูดย่อมไม่มีน้ำหนัก จะมีความแค้นกับท่านแม่ทัพได้ที่ไหนกัน”

ไม่นาน ผู้คุมได้ส่งอาหารสดใหม่มา ความอุ่นร้อนยังอยู่

เฉินเสียนยกอาหารแล้วนำเข้าไปในห้องขังของฉินหรูเหลียงด้วยตัวเอง

เธอหน้าไร้ความรู้สึกใช้ช้อนตักอาหาร ยื่นเข้าไปที่ข้างปากของฉินหรูเหลียง ไม่ว่าจะส่งเข้าไปในปากเขาอย่างไร เขาก็ยังกัดฟันแน่นไม่อ้าปากเลย

เฉินเสียนพูดอย่างเรียบเฉยว่า“ท่านไม่กินก็ได้ อยู่แบบหิวตาย ต้าฉู่ใช้คูเมืองมาแลกเปลี่ยนต้องการนำตัวท่านกลับไป ข้าก็ไม่ได้ถือสาที่สุดท้ายจะแลกศพหนึ่งกลับไป”

ฉินหรูเหลียงชะงักงัน ลืมตาขุ่นมัวมองเธอ

เฉินเสียนก้มหน้าแล้ว ตักข้าวขึ้นมาใหม่ วางทิ้งไว้บนขอบชาม แล้วกล่าวอีกว่า“รอหลังจากกลับไปแล้ว ข้าก็จะฆ่าหลิ่วเหมยอู่ทิ้งซะ แล้วนำมาฝังศพร่วมกับท่าน จวนแม่ทัพมีหลายปากหลายท้องทุกระดับชั้น เมื่อตกต่ำลงผู้ใกล้ชิดพากันตีจาก เช่นนี้ท่านมีความสุขแล้วใช่หรือไม่?”

นานมาก จนฉินหรูเหลียงได้เคลื่อนไหวริมฝีปากแห้งนั้น

ตอนที่เฉินเสียนป้อนเขาอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมอ้าปาก ทีละคำๆแล้วกินอาหารนั้นลงไปทั้งหมดเลย

เฉินเสียนสั่งให้ผู้คุมเอาน้ำมา เขาราวกับว่าดื่มเป็นเวลานาน ดื่มน้ำนั่นอย่างกระหาย สำลักชั่วขณะ แล้วไอเสียงทุ้มต่ำออกมา

เวลาต่อมาเขาได้ฟื้นฟูกำลังมาบ้าง พยายามคลานขึ้นมาจากพื้นด้วยตัวเอง นั่งพิงอยู่บริเวณกำแพง หายใจหอบอยู่ชั่วประเดี๋ยวเดียวถึงมีแนวโน้มสงบลงได้

เฉินเสียนมอบชามเปล่าให้ผู้คุม รวบกระโปรงลุกขึ้น เธอไม่เคยมองเขานานเลยแล้วหมุนตัวเดินจากไป

ทันใดนั้นฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งว่า“ข้าคิดว่าชาตินี้ของข้า จะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว”

เฉินเสียนกล่าวอย่างเย็นชาว่า“ท่านแม่ทัพพูดน่าขันแล้ว ข้าไม่มีค่าพอที่ท่านแม่ทัพจะเป็นห่วงเพราะคิดถึงหรอก ท่านแม่ทัพยิ่งเป็นห่วงเพราะคิดถึงคือหลิ่วเหมยอู่ แต่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะ เป็นหรือตาย ข้าจะทำให้ชาตินี้ท่านได้พบนางอยู่แล้ว”

เวลานี้ผู้คุมนำอาหารทั้งหมดกรอกลงไปในท้องของจ้าวเทียนฉีแล้ว และจ้าวเทียนฉียังด่าไม่หยุดเลย

เฉินเสียนกับซูเจ๋อยืนอยู่ที่ทางเดินด้านนอกห้องขัง เธอได้ยินคำพูดน่ารังเกียจเหล่านั้น แสยะริมฝีปากแล้วพูดกับซูเจ๋อว่า“ดูฉินหรูเหลียงแล้ว ตอนนี้ก็ถึงตาเขาแล้ว”

ซูเจ๋อกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า“ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นท่านที่อยู่ด้านนอกรอแล้ว?”