บทที่332 ขึ้นอยู่กับว่าท่านจริงใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ

เมืองเจียงหนานไม่ใช่เมืองเล็ก ไม่เพียงแต่เมืองจะกว้างใหญ่และมั่งคั่ง แต่ยังมีเมืองเล็กๆ มากมายรอบๆ กำแพงเมืองซึ่งก่อตัวเป็นถนนการค้าที่เจริญของเมืองเจียงหนาน

ผู้พิทักษ์เมืองนี้เป็นหัวหน้าของเจียงหนาน จริง ๆ แล้วเขาไม่สามารถยั่วโมโหขุนนางระดับสูงจากเมืองหลวงได้ แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้กลอุบายอย่างลับๆ

ผู้พิทักษ์เมืองกล้าด้วยฤทธิ์น้ำเมา จ้องมองเฉินเสียนด้วยสายตามุ่งร้าย และกล่าวว่า "จะให้ข้าเปิดประตูเมืองก็ได้ แม้แต่ข้าจะส่งผู้ลี้ภัยบางส่วนเข้าไปในเมืองตามที่องค์หญิงจิ้งเสียนปรารถนาก็ย่อมได้ ขึ้นอยู่กับว่าองค์หญิงจิ้งเสียนจริงใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนกล่าวอย่างเย็นชา "ใต้เท้าต้องการความจริงใจแบบไหนล่ะ?"

ผู้พิทักษ์เมืองกล่าวอย่างยิ้มๆ มึนเมา "องค์หญิงจิ้งเสียนจำเป็นจะต้องจริงใจจริงๆ รอคิดดีแล้ว ถ้ามีเวลาท่านสามารถมาคุยกับข้าเป็นการส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนจะไม่เข้าใจได้อย่างไร เธอแค่ยกริมฝีปากยิ้มไม่กล่าวอะไร

ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ทางการ ตลาด หรือสถานบันเทิง กฎเกณฑ์ที่ไม่ได้ปรากกฏเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ตั้งแต่สมัยโบราณ

เฉินเสียนกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นข้าต้องกลับไปคิดดูให้ดีแล้วล่ะ ข้าว่างานเลี้ยงก็กินดื่มกันไปเยอะแล้ว เวลาก็ดึกแล้ว ใต้เท้าตามสบายเถิด ข้าจะไปก่อนล่ะ"

ผู้พิทักษ์เมืองไม่ได้ขวางเธอ และกล่าวจากด้านหลัง "องค์หญิงกลับไปต้องคิดมันให้ดี ข้าจะรอทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ"

ซูเจ๋อสะบัดเสื้อผ้าอย่างเฉยเมย ลุกขึ้นและเดินไปกับเฉินเสียน ในโอกาสนั้นเขาเป็นเหมือนเงาเงียบ ๆ ไม่มีอะไรจะพูด

ทั้งสองเดินออกจากห้องโถงอย่างเงียบๆ ข้างหลังเขาผู้พิทักษ์เมืองที่ให้หยุดร้องเล่นเต้นรำทำต่ออีกครั้ง โดยไม่ได้รับผลกระทบจากการจากไปของทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่เธอยกเท้าขึ้นและก้าวออกจากกรอบประตู ม่านตาที่ชัดเจนของเฉินเสียนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมนในตอนกลางคืน

กลับไปที่สวนเขตพระราชวัง มีไฟในห้องและไฟใต้ทางเดิน

เฉินเสียนยืนอยู่ที่เรือนครู่หนึ่ง แสงในห้องก็กระจายออกไปอย่างทั่วถึง ราวกับว่ามันถูกย้อมด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆ ตกลงบนพื้นเพื่อให้เย็น

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ข้างนอกมันหนาว กลับห้องเถอะ"

เฉินเสียนตอบว่า "ท่านควรรีบพักผ่อนเช่นกัน"

ซูเจ๋อมองเธอที่เข้าไปในห้อง แล้วหันหลังเดินไปอีกห้อง

เฉินเสียนนั่งหน้ากระจกและมีสาวใช้คนหนึ่งขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าปลดผมของเธอ

ก่อนที่มือของสาวใช้จะสัมผัสปิ่นหยดขาวบนผมของเธอ ดวงตาของเธอสั่นอย่างเหน็บหนาวและกล่าวว่า "ถอยไป"

สาวใช้ก้าวถอยหลังสองก้าวติดต่อกัน ก้มศีรษะและรวบรวมความกล้ากล่าวว่า "มีสิ่งใดที่บ่าวไม่สมควร? โปรดให้องค์หญิงชี้แจงด้วย เหตุใดองค์หญิง... ถึงไม่ให้พวกบ่าวปรนนิบัติ?"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าไม่ต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำตอนนี้ ข้าจะเรียกเจ้าเมื่อต้องการ"

"เพคะ" สาวใช้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบตกลง และถอยกลับไปอย่างเงียบๆ

ทันทีที่นางเดินไปที่ประตู เสียงของเฉินเสียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ไปแจ้งผู้พิทักษ์เมือง ข้าจะไปที่นั่นอีกครั้งหลังจากที่เขางานเลี้ยงจบ"

"บ่าวทราบแล้วเพคะ"

สาวใช้ออกจากเรือนและรีบแจ้งข่าว

เฉินเสียนมองดูตัวเองในกระจก ริมฝีปากแดงก่ำ คิ้วที่เฉยเมย คืนนี้ไม่จำเป็นต้องล้างเครื่องสำอางออก

เธอเอาชาดมาทาให้ริมฝีปากแดงของเธอดูสดใสและสวยงามมากขึ้น

อาจเป็นเวลานานที่ตามติดซูเจ๋อ ตอนนี้เธอถึงไม่มีปัญหา ไม่รู้สึกอับอายและขวยเขินอีกต่อไป และไม่รู้สึกโกรธเพราะดวงตาและคำพูดที่สกปรกเหล่านั้นอีกต่อไป

อันที่จริงเธอค่อยๆ กลายเป็นคนแบบเดียวกันกับซูเจ๋อ เธอมีเป้าหมายที่จะบรรลุ ดังนั้นอย่างอื่นยังไม่เพียงพอที่จะกล่าวถึง

แม้ว่าเธอจะถูกขอให้คุกเข่าต่อหน้าผู้พิทักษ์เมืองอวบอ้วนนั่น เธอก็คุกเข่าอย่างสงบสุขุม

เมื่อพูดแล้ว จวนของซูเจ๋อนั้นลึกเกินไป แต่ใจของเธอก็ไม่บริสุทธิ์

เฉินเสียนรู้สึกว่าตัวเองในกระจกนั้นแปลกไม่คุ้นชิน ไม่รู้ว่าซูเจ๋อเป็นเหมือนเธอหรือเปล่า รู้สึกแปลก ๆ เมื่อมองตัวเองเข้าไปในกระจก

เฉินเสียนคิดว่าต้องเคยมี

พวกเขาหัวเราะไม่ได้เมื่อมีความสุข เมื่อโกรธอยากจะด่าก็ด่าไม่ได้ เมื่อเศร้าอยากจะร้องก็ร้องไม่ได้