บทที่337 ท่านก็ไม่รู้จักทำให้เบาหน่อย？

ซูเจ๋อกลับถึงหน้าประตูห้อง เมื่อเปิดประตูแล้ว และได้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงปิดอีกครั้ง

แต่แทนที่ตัวเขาจะเข้าไปในห้อง เขาหันเดินกลับออกไปจากจวน

และต่างจากตอนที่เขากลับมา เขาตั้งใจระวังเสียงหายใจและเสียงฝีเท้าของเขาให้เบาไม่มีเสียง จนทำให้เฉินเสียนไม่ได้ยินเสียงนั้น

ในช่วงเช้าตรู่ก่อนรุ่งสาง ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุด

ซูเจ๋อสวมชุดดำ เดินเบาๆ ในค่ำคืนที่บางลงเรื่อยๆ ท่าทีที่เงียบสงบเหมือนกับว่าไม่ได้ปะปนด้วยสิ่งที่ไม่สะอาดทางโลก ไม่ได้ยุ่งกับมนุษย์ ซึ่งดูผสานเข้ากับแสงยามค่ำคืน

ถนนที่เปลี่ยวร้าง หญ้าและต้นไม้บนถนนถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งบางๆ ในช่วงเวลานี้ไม่มีใครมาทำลายความสงบสุขนี้ได้

ซูเจ๋อไปที่ถนนที่รุ่งเรืองที่สุด ช่วงก่อนที่น้ำท่วมในฤดูใบไม้ร่วงนั้น การค้าผ้าไหมที่นี่เจริญรุ่งเรืองที่สุดแล้ว

ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยร้านผ้าไหม ผ้าซาตินและร้านผ้าสำเร็จรูป

เพียงแต่ตอนนี้พวกเขาส่วนใหญ่ไม่อยู่แล้ว และไม่มีธุรกิจใดเข้ามาใกล้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงปิดกิจการ

ซูเจ๋อยืนอยู่หน้าร้านผ้าสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดในถนนสายนั้น แล้วเคาะประตู

ชั่วโมงนี้แม้ว่าเรือนของเจ้าของจะอยู่ที่สวนหลังร้านนี้ก็ตาม บางทีทุกคนก็ยังคงหลับอยู่

ดังนั้นไม่ว่าซูเจ๋อจะเคาะประตูอย่างไรก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองของคน

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วางมือที่ประตูและใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อย เขาก็เขย่าสลักด้านในให้หลุดออกได้

ซูเจ๋อผลักประตูและก็ค่อยๆ เดินเข้าไป

ยังมีเสื้อผ้าใหม่จำนวนมากที่แขวนอยู่ในร้านเพื่อแสดงให้เห็น และซูเจ๋อเหลือบมองเบาๆ สีหน้าของเขาจางลง

เมื่อเจ้าของเรือนในสวนหลังเรือนได้ยินเสียงดัง และออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเชิงเทียน เขาเห็นซูเจ๋อยืนอยู่ในร้านของเขา กลัวมากจนเชิงเทียนสั่นแทบจะตกลงกับพื้น

เถ้าแก่ชายถามด้วยความวิตก "เจ้า เจ้าเข้ามาได้ยังไง?"

ซูเจ๋อพูด "ข้าเคาะประตูตั้งนาน ไม่มีคนมาเปิด ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเข้ามาด้วยตัวเอง"

คนคนนี้สามารถไขสลักประตูทั้งสองบานได้อย่างง่ายดาย โดยใบหน้าไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลง และเขาก็ยังมีท่าทางที่เฉยเมย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นบุคคลที่เก่งกาจมาก

แต่เมื่อเก่งกาจแบบนี้ ไม่ไปปล้นร้านฝากเงิน แล้วมาที่ร้านขายผ้าของเขาเพื่ออะไร!

เถ้าแก่ชายพูดด้วยความหวาดกลัว "แม้ แม้ว่าตอนนี้กิจการไม่ดี ตะ แต่แต่ข้าขอบอกเจ้า ถึงเรือนจะส่วนตัวแต่ทางราชการก็ยังควบคุมอยู่! เจ้า เจ้า เจ้ารีบออกไป ข้าจะถือว่าแล้วกันไป หากเจ้ายังจะเข้ามา ข้าก็จะรายงานให้เจ้าหน้าที่ทราบ! "

หลังจากนั้นเถ้าแก่ชายพูดจบก็รีบไปคว้าท่อนไม้และกอดไว้ในมือ ราวกับว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูและตะโกนว่า "เจ้ารีบออกไปได้ยินหรือไม่!"

ซูเจ๋อดูการกระทำของเขาอย่างนิ่งเงียบสักครู่ แล้วพูดว่า "ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อเสื้อผ้า"

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ชายไม่เชื่อ "มาซื้อเสื้อผ้า เจ้ายังทำลายประตูร้านของข้า!"

"ข้าไม่เห็นมีใครออกมา ไม่แน่อาจจะมีคนอยู่ข้างใน"

เถ้าแก่ชายยังไม่เชื่อ "แต่ตอนนี้เป็นเวลากี่ยาม ฟ้ายังไม่สาง เจ้าก็มาซื้อผ้าแล้ว?!"

ซูเจ๋อตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ใช่"

เถ้าแก่ชายกระอึกกระอักและมองดูเขาขึ้นๆ ลงๆ และเห็นว่าเขาไม่ได้ดุร้ายและร้ายกาจขนาดนั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ในร้านเสื้อผ้าแห่งนี้นอกจากเสื้อผ้าที่ไม่มีใครสนแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจให้ปล้นอีก

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างอดทน "แล้วเจ้าต้องการซื้อเสื้อผ้าอะไร?"

แขนเสื้อของซูเจ๋อได้วางไว้บนโต๊ะ และแท่งเงินได้ตกลงบนโต๊ะ