บทที่384 พ่อเลี้ยงอาจจะทารุนเจ้าน่องน้อย！

เฉินเสียนพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งเป็นอัมพาต "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า แล้วข้าคิดแค่ว่ามันเป็นแค่สุนัขกัด ล้างอีกสองสามครั้งก็พอแล้ว"

จากนั้นข้าก็มองไปที่อวี้เยี่ยน มองไปที่แม่นมซุย ที่ได้เอาเก้าอี้ไปนั่งอยู่ที่หน้าประตูแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาครึ่งปีที่ข้าไม่อยู่ที่นี่ สงสัยมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับอวี้เยี่ยนและเอ้อร์เหนียง วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ ทุกคนมีความเข้าใจผิดอะไรกันก็เปิดใจพูดออกมา จะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดกัน"

อวี้เยี่ยนกับเอ้อร์เหนียงเพิ่งทะเลาะกันเมื่อครู่ โดยจงใจพูดเรื่องของฉินหรูเหลียง และไม่รู้ว่าเพื่อยั่วยุแม่นมซุยหรือว่าเพื่อยั่วยุซูเจ๋อที่อยู่เบื้องหลังของแม่นมซุย

เฉินเสียนถามขึ้นเมื่อครู่ และทั้งสองคนก็ไม่พูดอะไร

เฉินเสียนพูด "เอ้อร์เหนียง เจ้ามีอะไรจะพูด?"

แม่นมซุยพูด "ตัวบ่าวเองคิดว่าไม่มีความเข้าใจผิดอะไร องค์หญิงถามต้องถามอวี้เยี่ยนเถอะเพคะ"

เฉินเสียนหันกลับไปถาม "อวี้เยี่ยนเจ้าจะว่าอย่างไร มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ข้าไม่ชอบอ้อมไปอ้อมมา"

อวี้เยี่ยนกลั้นไว้เป็นเวลานาน แต่ก็ยังพูดอย่างเฉื่อยๆ ว่า "บ่าวเองก็ไม่มีอะไรจะพูดเพคะ"

เฉินเสียนพูด "แล้วเจ้าที่ไม่พอใจเอ้อร์เหนียงนั้นเกิดอะไรขึ้น?"

อวี้เยี่ยนเงยหน้าขึ้น ทำตาปริบๆ และได้หยุดพูด แต่ในที่สุดก็พูดขึ้นว่า "บ่าวไม่มี......."

เจ้าเด็กนี้ ทั้งที่มีเรื่องในใจ แต่เอ้อร์เหนียงอยู่กับเฉินเสียนมานานมาก นิสัยของนางเป็นเช่นไรเฉินเสียนเข้าใจดี

เฉินเสียนไม่รู้ว่าความเหินห่างระหว่างคนทั้งสองคนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

"ไม่มีจริงๆ?"

อวี้เยี่ยนพูด "ตอนที่องค์หญิงไม่อยู่ มีตั้งหลายเรื่องที่เอ้อร์เหนียงได้ตัดสินใจทำ ช่วยบ่าวมากมาย บ่าวเองก็เรียนรู้มากขึ้น เอ้อร์เหนียงเป็นผู้อาวุโส และบ่าวไม่อาจจะไม่ไม่พอใจและมีความคิดเห็นใดๆ "

คำพูดเหล่านี้นางก็พูดถูก แต่ก็ยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้เปิดใจ

"มีแค่นี้?"

อวี้เยี่ยนพูด "มีแค่นี้เพคะ"

"แต่ข้ายังจำได้ว่าตอนที่เจ้าพูดถึงเอ้อร์เหนียงช่างดูไม่มีความสุข และเหมือนมีอะไรจะพูด วันนี้มีโอกาสเจ้าพูดไม่ชัดเจน ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก"

เฉินเสียนยังอยากจะให้โอกาสนางอีกครั้ง เพื่อว่านางมีอะไรให้พูดออกมา

อวี้เยี่ยนกัดปากไม่พูดอะไร

เฉินเสียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นิสัยนี้เอาแต่ใจยากกว่านางได้อย่างไร เมื่อให้นางพูดกลับไม่ยอมพูด

แม่นมซุยพูดว่า "องค์หญิง อวี้เยี่ยนนั้นถูกต้องแล้ว อาจเป็นเพราะบ่าวเองที่เป็นคนที่มารับใช้จากที่อื่น ดังนั้นอาจจะยังมีความไม่พอใจอยู่ โปรดขอให้องค์หญิงยกโทษให้อวี้เยี่ยนด้วยเพคะ"

เฉินเสียนพูด "ถ้าไม่มีความเข้าใจผิดอะไร พวกเจ้าทั้งหมดเป็นคนข้างกายข้า ต่อจากนี้ไปจะต้องไม่มีใครมาคุยเรื่องสั้นยาวต่อหน้าข้าอีก หากข้าได้ยินหนึ่งครั้งจะลงโทษหนึ่งครั้ง เรื่องนี้ได้พูดออกไปแล้ว ก็ไม่ต้องพูดถึงอีก"

อวี้เยี่ยนกลับไปทำความสะอาดที่ห้องอย่างไม่มีความสุข

แม่นมซุยยืนอยู่ที่ลาน ยังคงกังวลเล็กน้อยจึงถามว่า "วันนี้แม่ทัพมีการ......ทำให้องค์หญิงลำบากใจหรือไม่เพคะ?"

เฉินเสียนหน้านิ่งพูดว่า "แค่กัดเท่านั้น ไม่มีอะไร"

หยุดไปสักพัก เฉินเสียนก็พูดขึ้นอีกว่า "เรื่องนี้เจ้ารู้แค่คนเดียวพอ ไม่ต้องไปบอกเขา"

แม่นมซุยพูด "องค์หญิงไม่ให้บ่าวพูด บ่าวก็จะไม่พูดออกไปแม้แต่คำเดียว"

ดูเหมือนว่าจะมีความผิดมากกว่านี้ แนวนอนแนวตั้งก็ไม่ถูกทั้งหมด เฉินเสียนอยู่ในอารมณ์ที่แย่มากวันนี้

นอนอยู่บนเตียงในตอนกลางคืน แต่ในหัวใจยังคงทุกข์ทรมานมาก

นางคิดถึงเพียงซูเจ๋อ เพียงแค่อยากนำทุกอย่างที่นางมีให้กับซูเจ๋อ

ไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้อง