บทที่409 หุ่นกระบอกหญิงสาวนี่คือผู้ใดกัน?

บนโต๊ะมีสิ่งของที่รื้อค้นมา ไม่ต้องสงสัยเป็นของในเรือนซูเจ๋อ ผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดไม่กี่ใบหล่นลงที่พื้น และยังมีของที่ใช้ประดับในห้องตำราของเขาไม่กี่อย่าง กับเค้าโครงหุ่นกระบอกเลือนรางสองตัว

เรือนของเขามีราคาที่สุด ไม่ว่าสิ่งของใดในห้องตำรา นอกจากนี้แล้ว ก็ไม่สามารถรื้อค้นเจออย่างอื่นเช่นสมบัติแก้วแหวนตั๋วเงินหรือว่าเครื่องใช้ทองหรือเงินเลย

เฮ่อฟั่งเปิดผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดเหล่านั้นอย่างสบายอกสบายใจ หัวเราแล้วกล่าวขึ้นว่า “คู่ควรที่เป็นบัณฑิต ในเรือนก็ยากจนและสะอาดอย่างมาก ไม่มีสิ่งของที่มีราคา สรุปแล้วรื้อค้นเจอเพียงสิ่งของที่เอาไว้ดูได้แต่มันไร้สมองเหล่านี้”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ทำให้ใต้เท้าเฮ่อผิดหวังแล้ว ข้าก็รู้สึกเสียใจจริงๆ”

รอยยิ้มมุมปากของเฮ่อฟั่งเปลี่ยนจนน่าสยอง กล่าวว่า “ใต้เท้าซู ท่านฟังอย่างละเอียดนะ เสียงคร่ำครวญที่ดังมาจากห้องสอบสวนล้วนเป็นบ่าวในเรือนของท่าน เวลานี้พวกเขาได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง ตายยังดีกว่ามีชีวิตอยู่เสียอีก หรือว่าท่านไม่คิดจะสารภาพสิ่งใดสักนิดหนึ่งเลยหรือ?”

ซูเจ๋อหลุบตาขึ้นมองเขา ทะลุผ่านประตูคุก ใต้แสงไฟสลัว แววตาที่สงบเยือกเย็นทะลวงผ่านลำแสงมืดสลัวนั้น มุ่งตรงมาในใจของเฮ่อฟั่ง

เห็นชัดเจนว่าสงบเป็นอย่างมาก แต่ทว่าใจของเฮ่อฟั่งเกิดความหวาดกลัวอย่างไร้ขอบเขตมาโดยฉับพลัน

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ใต้เท้าเฮ่อต้องการให้ข้าสารภาพสิ่งใดหรือ?”

เฮ่อฟั่งผ่อนคลายสภาพจิตใจ ตอนนี้ซูเจ๋อเป็นแค่นักโทษ มีสิ่งใดน่าหวาดกลัวเล่า? ตอนนี้เขาได้รับคำสั่งทำภารกิจให้องค์จักรพรรดิ ไม่มีใครสามารถพูดได้อย่างเต็มที่เท่ากับเขาแล้ว

เฮ่อฟังตวาดอย่างเยือกเย็นว่า “มีขุนนางในราชสำนักยื่นมติไม่ไว้วางใจว่าท่านยอมเข้ากับศัตรูขายชาติบ้านเมือง มีการส่งข่าวกับเป่ยเซี่ยเป็นการส่วนตัว เป็นเป่ยเซี่ยหาตำแหน่งให้เป็นสายลับ สรุปว่าท่านจะยอมรับหรือไม่?”

ซูเจ๋อกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ขุนนางในราชสำนักต้องเอาหลักฐานมาคุยกัน ใต้เท้าเฮ่อหาหลักฐานเจอแล้วหรือ?วันนี้รื้อค้นเรือนของข้า ปรากฏสิ่งที่น่าสงสัยหรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกับว่าไม่ได้มีโทษแล้วติดคุก แต่เป็นการพูดคุยเรื่องทั่วไปกับเฮ่อฟั่งหลังอาหาร

เฮ่อฟั่งหรี่ตามอง แล้วกล่าวว่า “ดูท่าท่านพูดไม่ผิดว่าข้ารื้อค้นไม่เจออะไรเลย เพราะฉะนั้นเลยทำตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัวเช่นนี้！ข้าว่าท่านเตรียมตัวมานานแล้วแหละ ทำลายหลักฐานนานแล้ว ขนาดจดหมายลายมือท่านชิ้นหนึ่งข้ายังรื้อหาไม่พบ เรือนของท่านใช่หรือไม่ว่ามันสะอาดไปสักหน่อยหนึ่ง?”

ซูเจ๋อกล่าวว่า “เรือนของข้าสิ่งของน้อยชิ้น สถานที่ก็ไม่ได้ใหญ่ ด้วยเหตุนี้เลยค่อนข้างสะอาด บวกกับในเมืองหลวงนี้ข้าไร้ญาติมิตร ไม่คุ้นชินกับการเขียนจดหมาย ใต้เท้าค้นหาไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติแล้ว”

เฮ่อฟั่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กล่าวกับผู้คุมด้านข้างว่า “ตีคนที่อยู่ในห้องสืบสวนที่มีเครื่องทรมานไม่กี่คนนั้นให้ข้า ตีอย่างรุนแรง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคำหนึ่งพวกเขาก็จะไม่ยอมสารภาพออกมา！หากว่ายังไม่สารภาพ ก็ตีให้มันตายซะ！”

เขาจ้องมองอากัปกิริยาของซูเจ๋อ พูดคำอย่างนี้ออกมา เดิมคิดว่าซูเจ๋อจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟหรือกล่าวหยุดยั้ง แต่ไม่เลย

เฮ่อฟั่งโกรธมากแล้วหัวเราะ กล่าวว่า “ตอนนี้ข้าตีคือบ่าวของท่าน แต่ทว่าท่านปฏิกิริยาตอบสนองไม่มีเลยสักนิดหนึ่ง ใต้เท้าซู เป็นผู้ที่มีจิตวิญญาณนิ่งดี วันนี้ข้าได้เปิดประสบการณ์ใหม่！”

ซูเจ๋อชำเลืองมองเขา กล่าวว่า “หากว่าข้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟหรือกล่าวหยุดยั้ง ใต้เท้าเฮ่อก็ไม่ตีพวกเขาแล้วใช่หรือไม่? เกรงว่าจะยิ่งตีอย่างโหดเหี้ยมขึ้น พอเข้ามาในศาลยุติธรรมต้าหลี่ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ใต้เท้าเฮ่อชอบไต่สวนเช่นนี้ ข้าก็ไร้วิธีแล้ว”

เฮ่อฟั่ง ยิ้มเย็นกล่าวว่า “รอตีพวกเขาเสร็จ ก็ถึงเวลาท่านแล้ว”

เขาดูผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาดเสร็จ ไม่ปรากฏความผิดปกติ เลยวางไว้อีกด้าน ถือโอกาสหยิบของที่ใช้ประดับไม่กี่อย่างมาเล่น หลังจากที่ผ่านมือแล้วรู้สึกไม่น่าสนใจแล้ว ทันทีหลังจากนั้นเขาเอื้อมมือไปทางหุ่นกระบอกสองตัวนั้นที่อยู่มุมโต๊ะ

ซูเจ๋อนั่งอยู่บนกองหญ้าแห้งในคุก หางตามองเห็นเฮ่อฟั่งเอื้อมมือไปทางหุ่นกระบอก หรี่ตามองไปริบหรี่ แววตาราวกับช่วงที่หนาวยะเยือกที่สุดแห่งปี

ชั่วประเดี๋ยวเดียวเฮ่อฟั่งยกหุ่นกระบอกสองอันนั้นมา กล่าวกับซูเจ๋อว่า “หุ่นกระบอกนี้ฝีมือแกะสลักห่วยแตกและหยาบ ดูไม่ออกว่ามีมูลค่าราคาใดที่จะเก็บสะสมไว้ ใต้เท้าซูชอบเก็บสะสมอันนี้หรือ? ต้องการเก็บสะสมก็เก็บสะสมสิ่งสวยงามละเอียดสักหน่อยนะ”