บทที่412 ควรจะมีจุดยืน

เฉินเสียนพูดอีกครั้ง "ข้าไม่คาดหวังว่าท่านเซียงกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักออกหน้า เพื่อช่วยใต้เท้าซูออกมาจากช่วงที่ยากลำบาก ข้ามีเพียงหนึ่งคำขอเท่านั้น คือใต้เท้าซูเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน ร่างกายนั้นไม่เท่าร่างกายของท่านแม่ทัพฉิน ภายใต้การรับโทษที่รุนแรงเช่นนี้เขาไม่สามารถที่จะรับได้อย่างแน่นอน"

ฉินหรูเหลียงกำลังฟังอยู่ โดยรู้ว่าเฉินเสียนกำลังพูดเรื่องไร้สาระ ร่างกายของซูเจ๋อไม่ได้เลวร้ายไปกว่าตัวเขาเอง และเฉินเสียนก็ทำเช่นนี้ เพียงเพราะต้องการให้รู้สึกสงสารเขาเท่านั้น

ฉินหรูเหลียงอยู่ที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่ในตอนแรกก็ได้รับความเจ็บปวดมาแล้ว และนั่นก็อยู่ที่ว่าจักรพรรดิไม่ได้ตั้งใจจะเอาชีวิตเขาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้จักรพรรดิตั้งใจจะเอาชีวิตซูเจ๋อ เฮ่อฟั่งจะต้องไม่มีความเมตตาอย่างแน่นอน บางทีเขาอาจจะโหดเหี้ยมกว่าครั้งที่แล้ว

เฮ่อเซียงลังเลและไม่ตอบเป็นเวลานาน บรรยากาศในห้องหนังสือค่อนข้างนิ่ง

เฉินเสียนรอด้วยความเงียบ นางจิตใจนิ่งสงบกว่าเฮ่อเซียง

ต่อมาในที่สุดเฮ่อเซียงก็เอ่ยปากและพูดว่า "องค์หญิงจิ้งเสียนขอให้กระหม่อมติดต่อกับผู้พิพากษาศาลยุติธรรม ทำไมต้องทำหลายครั้งด้วย องค์หญิงไปพบผู้พิพากษาศาลยุติธรรมก็ได้แล้ว กระหม่อมสามารถเป็นผู้อยู่เบื้องหลังได้"

เฉินเสียนยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้น และพูดว่า "ข้าไม่ได้หลอกลวง นี้ต้องขอร้องท่านจริงๆ"

"ทำไมรึพ่ะย่ะค่ะ?"

"เพราะว่าท่านเซียงคือบิดาของเฮ่อฟั่ง"เฉินเสียนพูด "นำแค่ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมกดดันเขา เขาอาจจะไปทูลจักรพรรดิ แต่ถ้าเขารู้ว่าท่านได้เสนอแนะผู้พิพากษาศาลยุติธรรม ไม่เห็นแก่หน้าพระก็ต้องเห็นแก่ใบหน้าพระเจ้า เขาอาจจะไม่ไปทูลจักรพรรดิเพื่อต้องทำให้ท่านเซียงต้องไม่สบายใจ"

เฮ่อเซียงถอนหายใจและกล่าวว่า "กระหม่อมได้กำหนดแนวทางที่ชัดเจนกับบุตรผู้ดื้อรั้นแล้ว ตราบใดที่เขาไม่เคยให้กำเนิดบุตรชายคนนี้ในชีวิตนี้ เขาจะสามารถคิดถึงใบหน้าของพระเจ้าได้อย่างไร"

"แต่ตระกูลเฮ่อนั้นเป็นครอบครัวของเฮ่อฟั่งเสมอ" เฉินเสียนเหล่มอง "เขาไม่ได้หยิ่งทะนงที่จะทิ้งแผ่นป้ายหลุมฝังศพของบรรพบุรุษของเขากระมัง"

นางมองไปที่เฮ่อเซียงและพูดว่า "ท่านเซียงอยู่ในความโหดร้ายมาเกือบทั้งชีวิต เรื่องจนถึงตอนนี้ยังต้องการยืนเคียงข้างและอยู่ห่างจากเรื่องนี้หรือไม่? ไม่ต้องพูดถึงตั้งแต่ใต้เท้าซูถูกค้นจวนเริ่มเป็นไปไม่ได้แล้ว ตอนนี้ข้าจะเข้าประตูจวนท่านก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้"

เฉินเสียนพูดอย่างใจเย็น "ในใจท่านน่าจะรู้ดียิ่งกว่าใครๆ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ก็คงไม่พบข้า ท่านเซียงไม่ได้คิดถึงตัวเอง เขาควรคิดถึงเฮ่อโยวด้วย"

สีหน้าของเฮ่อเซียงเปลี่ยนไป เฮ่อโยวเป็นเลือดเป็นเนื้อของเขา เป็นบุตรชายคนเดียวตระกูลเฮ่อ และจะไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา"

เฮ่อเซียงพูดอย่างตรงไปตรงมา "ถ้ากระหม่อมช่วยองค์หญิงจิ้งเสียนและจักรพรรดิรู้เรื่องนี้เข้า นั่นจะเป็นผลเสียใหญ่หลวงต่อตระกูลเฮ่อของเรา"

เฉินเสียนจ้องมาที่เขาอย่างตรงไปตรงมา โค้งมุมปากของนาง และพูดว่า "แต่ถ้าท่านไม่ช่วยข้า คราวนี้จะเป็นซูเจ๋อ และครั้งต่อไปจะเป็นพวกทันท่านเหล่าขุนนางอาวุโส ท่านเซียงคิดว่าตัวเองยังสามารถคำนึงแต่ส่วนได้ส่วนเสียของตนหรือ?"

เฉินเสียนพูดเข้าไปในหัวใจของเขา นี่คือภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เฉินเสียนพูดอย่างเงียบๆ อีกครั้ง "ถ้าท่านไม่ช่วยข้า ระบอบการปกครองของต้าฉู่จะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง และศัตรูทั้งเก่าและใหม่ข้าจะจัดการร่วมกับท่านเซียง"

นางจ้องมองเฮ้อเซียงใกล้ๆ ในขณะนี้จิตใจเหี้ยมโหดและพละกำลังเต็มร่างกายที่ค่อยๆ เผยออกมาเบาๆ

นั้นไม่ใช่รูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและสงบตามปกติของนาง ซึ่งทำให้เฮ่อเซียงแอบประหลาดใจ

หรือไม่ ไม่ว่าจะยากมากแค่ไหนซูเจ๋อก็ต้องช่วยนาง ไม่เพียงแต่จะช่วยให้นางปกป้องและเลี้ยงดูตัวเองเท่านั้น แต่ยังช่วยให้นางได้ในสิ่งที่เป็นของนางกลับคืนมาอีกด้วย

เฉินเสียนยิ้มพูดว่า "ข้ายังไม่ลืมว่าท่านเซียงหันไปพึ่งราชวงศ์ใหม่และละทิ้งเจ้านายเก่า ข้ายังไม่ลืมว่าเฮ่อโยวเคยวางยาพิษข้าเกือบต้องเดินไปยังประตูผี ถ้าท่านเซียงเต็มใจที่จะช่วยข้า ทั้งหมดนี้สามารถยกเลิกทั้งหมด

ปัจจุบันนี้เฮ่อโยวเฮ่อฟั่งเป็นคนสนิทของจักรพรรดิ ถ้าข้าเป็นท่านเซียง ก็ควรมีจุดยืนเป็นของตัวเอง เช่นนั้นข้าไม่ให้ได้รับอำนาจในอนาคต และครอบครัวทั้งหมดของตระกูลเฮ่อจะต้องทนประสบความหายนะ ถ้าฉันล้มเหลว จักรพรรดิยังมีบุตรชายสองคนของท่าน และจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ท่านปลอดภัย นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดของทั้งสองฝ่าย"

เผชิญหน้ากันครู่หนึ่ง เฮ่อเซียงพูดว่า "องค์หญิงมีระเบียบที่ชัดเจน และคำพูดก็เฉียบแหลม ซึ่งทำให้กระหม่อมได้ตาสว่างได้อย่างแท้จริง"

สิ่งที่เฉินเสียนพูด เฮ่อเซียงไม่เข้าใจว่าวิธีที่ปลอดภัยที่สุดในการรักษาตระกูลเฮ่อ คือการที่ลูกชายของเขายังคงรับใช้จักรพรรดิ และในขณะที่เขารับใช้องค์หญิง

ไม่ว่าฝ่ายใดจะได้อำนาจในอนาคต อย่างน้อยก็จะไม่เป็นอันตรายต่อตระกูลเฮ่อ