บทที่542 ใครกันแน่ที่เป็นกบฏ?

องค์จักรพรรดินีมองลงไปตรงเลือดที่ไหลออกจากท้องของตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อาจจะเชื่อได้

จักรพรรดิกัดฟันกล่าวว่า "เจ้าในฐานะองค์จักรพรรดินี ไม่เพียงแต่ไม่รักษาวังหลัง แต่ยังเป็นผู้นำในการหลบหนี ข้ายังต้องการเจ้าจักรพรรดินีนี้เพื่ออะไร!?"

หลังจากที่กล่าวเสร็จเขาก็ชักดาบออกมา เลือดไหลหยดออกมา ทำให้ทุกคนหวาดกลัว

เมื่อเห็นว่าองค์จักรพรรดินีถูกฆ่า องค์ชายคนโตร้องไห้วิ่งไปคว้าเสื้อคลุมมังกรของจักรพรรดิทั้งทุบทั้งตี

จักรพรรดิจับองค์ชายคนโตขึ้นมาโหดร้ายและกล่าวว่า "ข้าอยากจะฆ่าพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง ฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด จะได้ไม่ต้องทำให้ข้าขายหน้า ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งลูกๆ ของข้าไปหาศัตรูเพื่อรอความตาย!"

ท้ายที่สุดองค์จักรพรรดินีและองค์ชายคนโตก็ถูกตัดศีรษะพร้อมกัน

ไม่เพียงแค่นั้น จักรพรรดิยังคลั่งไคล้ฆ่าเขาในวังหลัง ลูกของนางสนม ก็เป็นลูกของเขาด้วย เพียงแค่ว่าถูกเขาจับได้ เขาก็จะฆ่าด้วยดาบอย่างโหดร้าย

ขณะที่ฆ่าคน เขาก็ยังดุร้ายน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ "ข้าควรฆ่าเจ้าด้วยดาบแต่แรก! ความชั่วร้ายของราชวงศ์ก่อน ที่ยังหลงเหลือถึงอนาคตคงเป็นเพียงแค่ความหายนะเท่านั้น!"

เขาจับองค์หญิงที่กำลังร้องไห้อยู่ในมือ แล้วส่งดาบไป เลือดไหลนองเต็มหน้า เขายิ้มอย่างโหดร้าย "ฆ่า! ข้าอยากฆ่าพวกเจ้าทุกคนไม่ให้เหลือ! ในตอนแรกข้าควรฆ่าเจ้าให้ตาย น่าเสียดายที่ข้าฟังคำพูดที่สับปลับกลับกลอกแล้วปล่อยชีวิตเจ้า แต่ตอนนี้เจ้าได้มาทำร้ายดินแดนของข้า ไปตายซะ!"

จักรพรรดิเข่นฆ่าและราชสำนักเกิดความโกลาหล แม้แต่ทหารองครักษ์ที่โดดเด่นไม่ขยับก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ในเวลานี้ ได้บอกคนในวังหลังส่วนหนึ่งไปให้หนีออกจากวังหลวงแล้ว เมื่อถึงประตูหน้าวังหลวงพวกเขาเห็นกองทัพใหญ่ที่รออยู่ พวกเขาก็ไม่ได้ตกใจเข่าอ่อนเหมือนเมื่อครู่ที่เห็นการที่ได้เห็นการสังหารของจักรพรรดิในวัง

นางในพูด จักรพรรดิบ้าไปแล้ว และตอนนี้อยู่ในวังหลังเมื่อเห็นคนก็ฆ่าทันที แม้แต่ลูกตัวเองแท้ๆ ก็ยังไม่เว้น

่เฉินเสียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและสั่งให้ทหารบุกเข้าไปในประตูวัง และตรงไปยังท้องพระโรงของราชสำนักที่ขุนนางมารวมตัวกันตีเข้าไป

ทหารองครักษ์หยุดพวกเขาระหว่างทาง เหล่าทหารก็ฆ่าออกไปตามเส้นทางที่เปื้อนเลือด ฆ่าไม่ให้เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว

วังหลังเกิดโศกนาฏกรรมใหญ่ ในเวลานี้มีราชองครักษ์รีบรายงานโดยกล่าวว่ากองทัพได้รุกเข้ามาแล้ว และกำลังโจมตีประตูหานอู่ หลังจากประตูหานอู่พ่าย ตามด้วยท้องพระโรงที่มีเหล่าขุนนางทั้งหลายอยู่

จักรพรรดิถึงได้สติขึ้น และหยิบดาบแล้วรีบกลับไปที่ท้องพระโรง

ในวังหลังไม่มีใครทำความสะอาด สมเด็จพระราชชนนีหลังจากรู้เหตุการณ์นี้ได้เป็นลมล้มพับที่พระตำหนักตัวเอง ตื่นขึ้นมาก็ใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกตัวเอง ยากจะห้ามได้ และร้องไห้พูดว่า "เวรกรรม! หลายชายหลายสาวผู้น่าสงสารของข้า เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเป็นอาหาร จักรพรรดิทำไมต้องทำเช่นนี้เล่า! ทำไมเขาไม่ฆ่าข้าให้รู้แล้วรู้รอดไป!"

ในพระตำหนักของสมเด็จพระราชชนนีมีนางในเหลือแค่ไม่กี่คง และพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยพักหนึ่ง เมื่อรอให้มาพบเข้า สมเด็จพระราชชนนีได้สิ้นพระชนม์แล้ว

เมื่อจักรพรรดิกลับมายังท้องพระโรงด้วยความตื่นตระหนก เหล่าทหารกำลังโจมตีประตูหานอู่

ขุนนางราชสำนักหลายร้อยคนพากันยืดหน้ามองออกไป เห็นเลือดสาดกระเซ็นต่อสู้กันอย่างดุเดือด เหล่าทหารสนับสนุนเปิดทางให้เฉินเสียนอยู่ด้านหลังที่กำลังเดินอยู่ใต้ประตูหานอู่ ด้วยร่างกายที่นิ่ง เฉียบแหลมและเงียบสงบ

เหล่าขุนนางอดไม่ได้ที่จะเตรียมตัวให้พร้อมจะเคลื่อนไหวที่จะก่อการร้าย

จักรพรรดิใช้ดาบเลือดชี้ไปที่พวกเขาและตะโกนว่า "ในพวกเจ้าใคร ใครที่กล้ายอมแพ้ต่อศัตรู ข้าจะทำให้เลือดพวกเจ้าได้สาดไปเต็มท้องพระโรงนี้! ข้าคือจักรพรรดิ ส่วนนางเป็นกบฏ และความผิดของนางจะต้องโทษตาย แม้แต่การตายก็ยังน้อยไป!"

เฉินเสียนค่อยๆ เดินขึ้นบันไดหยกขาวที่ชุ่มไปด้วยเลือดที่ด้านหน้าท้องพระโรง มุมขอบเสื้อของชุดคลุมสีเบจ ปัดเบาๆ ที่ขั้นบันไดหยก ได้ชุ่มไปด้วยเลือดราวกับดอกพลัมสีแดงที่กำลังเบ่งบาน ดั่งช่อดอกไม้สวยงามถึงที่สุด