บทที่571 ท่านแม่ยุ่งมาก ตอนนี้มาไม่ได้

เฉินเสียนกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส"

ชายชรากล่าวว่า "กระหม่อมมิกล้า ถ้าเขาไม่สนใจร่างกายของเขา ขอให้ฝ่าบาททรงบังคับเขาให้พักผ่อนด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ที่ลานหน้าเรือนมีขุนนางมาเชิญเฉินเสียนกลับวัง พ่อบ้านกราบทูลว่า ครั้งนี้หากว่าขุนนางไม่กี่ท่านนี้ยังไม่ได้พบเฉินเสียน พวกเขาก็จะไม่กลับไป

"อาเสียน ไปเถอะ งานราชการไม่อาจจะละเลยได้"

เฉินเสียนหันหน้าไปมองเขา หรี่ตาและพูดเบาๆ ว่า "เอาล่ะ ถ้าท่านพักผ่อนดีๆ ข้าจะไปด้วยความสบายใจ"

ขุนนางรออยู่ที่สวนหน้าเรือนครู่หนึ่ง เดิมทีไม่มีหวังแล้ว แต่พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเฉินเสียนจะออกมาให้เหล่าขุนนางทั้งหลายแล้วจริงๆ เมื่อเห็นสีหน้านางเหนื่อยๆ ดูเหมือนว่านางกำลังกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของใต้เท้าซูจริงๆ

เมื่อเฉินเสียนเดินผ่านพวกเขาไป ก็พูดสั้นๆ ว่า "กลับวัง และเตรียมตัวจะขึ้นเฝ้า"

ที่ประตูมีขบวนเกี้ยวรออยู่ตลอดเวลา และเฉินเสียนนั่งอยู่ในเกี้ยวก็ผล็อยหลับไป เมื่อถึงวังหลวงแล้วถึงได้มีสติขึ้นบ้างและได้กลับไปที่พระตำหนักไท่เหอเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้า จากนั้นค่อยไปที่ราชสำนัก

เมื่ออวี่เยี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฉินเสียน ซูเซี่ยนก็ตื่นแล้ว โดยสวมชุดผ้าไหมบางๆ ขณะที่ขยี้ตา ได้เดินโซเซไปทางเฉินเสียน และดึงไปที่มุมเสื้อของนาง

เฉินเสียนไม่ได้เจอซูเซี่ยนมาหลายวันแล้ว ก้มลงอุ้มเขาขึ้นมา เจ้าตัวเล็กอยู่ในอ้อมแขนยังคงอบอุ่นและนุ่มนวลมาก

ซูเซี่ยนกอดคอเฉินเสียน พูดอย่างเงียบๆ ว่า "เอ้อร์เหนียงบอกว่า ท่านพ่อไม่สบาย"

"ใช่จ้ะ"

"หนักไหม?"

เฉินเสียนขยำใบหน้าเล็กๆ ของซูเซี่ยน ถามว่า "อาเซี่ยนอยากจะเยี่ยมท่านพ่อไหม? เจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขา แม่จะได้สบายใจ"

ซูเซี่ยนพยักหน้า

"แต่ห้ามรบกวนท่านพ่อเจ้ามาสอนหนังสือล่ะ ร่างกายของเขาไม่ดี ท่านหมอบอกให้ดูแลเป็นอย่างดี เจ้าไปดูแลพ่อเจ้าแทนแม่"

"ลูกเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"อาเสียนเก่ง"

เฉินเสียนไม่มีเวลาพักผ่อน ต้องรีบไปจัดการเรื่องราชสำนักที่มากมาย นางไม่ต้องการในเวลาที่ตัวเองกำลังยุ่งแล้วมองไม่เห็นซูเจ๋อ ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว ให้ซูเซี่ยนไปอยู่ข้างเขาเพื่อบรรเทาความเหนื่อยของเขาได้

เหมือนว่าเป็นเช่นนี้ ก็สามารถมอบความห่วงใยที่นางมีให้กับซูเจ๋อได้เล็กน้อย

หลังจากเฉินเสียนเปลี่ยนเสื้อคลุมเสร็จ แม่นมซุยก็เก็บของให้เจ้าน่องน้อยไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อเฉินเสียนขึ้นไปที่ท้องพระโรง นางได้ให้แม่นมซุยพาเจ้าน่องน้อยออกจากวัง

ในท้องพระโรง ขุนนางหลายคนทูลเวลาทั้งหมดนี้แต่ละหน่วยงานได้เข้ามาทีละฝ่าย และเฉินเสียนจำเป็นต้องตัดสินใจ เฉินเสียนได้ใช้ทัศนคติในการตัดสินใจของการควบคุมสถานการณ์โดยรวม หากมีไหนผิดพลาดต้องหารือกับทุกคนให้ละเอียดรอบคอบ

หลังจากทำราชกิจเสร็จ มีขุนนางบางคนเริ่มพูดถึงเรื่องอื่น ไม่มีอะไรมากไปกว่าเกี่ยวกับซูเจ๋อ อีกทั้งองค์ชายหกเย่เหลียง ยังมีที่ซูเซี่ยนที่เพิ่งออกจากวังเมื่อเช้านี้

ขุนนางทุกคนทราบดี และซูเซี่ยนเพิ่งออกไปไม่กี่ก้าว พวกเขาก็รู้เรื่องทันที

"ฝ่าบาท องค์ชายยังทรงพระเยาว์เกินไปที่จะออกจากวัง บังอาจถามฝ่าบาทว่า องค์ชายออกจากวังไปที่ไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนรู้ว่าปิดบังไม่ได้ จึงบอกไปว่า "ไปเรือนใต้เท้าซูแล้ว"

บรรดาขุนนางมองดูกันและกันแล้วทูลว่า "องค์ชายทำไมถึงไปที่เรือนของใต้เท้าซู!"

เฉินเสียนยักคิ้วขึ้นอย่างเฉยเมย สีหน้าสงบ และพูดด้วยความคิดลึกๆ ว่า "องค์ชายรู้แจ้งโดยใต้เท้าซู แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าเรียนอย่างเป็นทางการ แต่ทัศนคติในการเรียนรู้จะต้องไม่ละทิ้ง แม้ว่าใต้เท้าซูไม่สบาย ข้าส่งองค์ชายไปหาเขาให้เห็นชินหูชินตาก่อนเขาถึงจะเรียน มีอะไรหรือไม่?"

ก่อนที่เฉินเสียนทั้งกลางวันและกลางคืนที่ไม่อาจทำใจออกจากเรือนของซูเจ๋อได้ และได้ทำให้บรรดาขุนนางต่างกังวลอย่างมาก ตอนนี้นางยังส่งองค์ชายไปด้วย นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?

เป็นเพียงว่าเหล่าขุนนางใหญ่ต้องการเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่ถูกเฉินเสียนยกมือขึ้นห้ามไว้

ขุนนางทุกคนพูดถึงองค์ชายไม่ได้ และพูดเรื่องซูเจ๋อขึ้นว่า "อาการบาดเจ็บของใต้เท้าซู กระหม่อมว่า ให้หมอหลวงไปเรือนของเขาดูและดีกว่า ต่อไปพระองค์ก็........."