บทที่573 หากท่านยังลูบลงไปเช่นนี้อีก

พระกระยาหารเย็นถูกจัดไว้ในพระตำหนักเหอไท่ เฉินเสียนก็ไม่มีความอยากอาหาร จึงทานไปแค่บางอย่างแบบเร่งรีบ

อวี่เยี่ยนกล่าวว่า "ฝ่าบาท อย่าฟังเรื่องไร้สาระขององค์ชายหกเลยเพคะ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเท็จ และดูไม่น่าเชื่อถือ"

เฉินเสียนนั่งหน้ากระจกทองแดง และมองตัวเองในกระจก ใบหน้าด้านในซีดเผือดจนแทบจะจำตัวเองไม่ได้ นางพูดว่า "อวี่เยี่ยน ข้าน่าเกลียดมากไหม?"

อวี่เยี่ยนกล่าวว่า "เพียงแค่พระองค์พักผ่อนไม่เพียงพอ หลังจากที่พักผ่อนให้เพียงพอ ทำใจให้สบายแล้ว ทุกอย่างก็จะกลับไปสู่รูปลักษณ์ที่ดูดีเหมือนเดิม"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ในเวลากลางวันไม่สนใจ ตอนนี้เพิ่งพบว่า ข้าเป็นเช่นนี้จะไปพบซูเจ๋อได้อย่างไร"เธอกระซิบ "ช่างเถอะ คืนนี้ข้าจะไม่ไป"

นี้เป็นสิ่งที่ดีสำหรับอวี่เยี่ยน เมื่อก่อนจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่หยุด ตอนนี้เฉินเสียนล้มเลิกความคิดของนาง ดังนั้นนางจึงรีบไปเตรียมที่จะอาบน้ำและเข้านอน

คืนนี้เฉินเสียนนอนเร็วมาก นางคงเหนื่อยมาก อวี่เยี่ยนเฝ้านางตลอดทั้งคืน เมื่อเห็นใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์ขึ้นอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้นเฉินเสียนตื่นแต่เช้าไปที่ท้องพระโรง เมื่อคืนนี้ได้นอนหลับสบาย จิตใจและผิวพรรณของนางก็กลับคืนมาเป็นปกติ

กิจการของราชสำนักดำเนินไปได้ไม่นาน และเหล่าขุนนางก็เริ่มพูดถึงกิจวัตรประจำวันของเฉินเสียนอีกครั้ง ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเรียกองค์ชายกลับมาอย่างรวดเร็ว และรีบเร่งพิธีกับองค์ชายหกของเย่เหลียงให้เสร็จอย่างรวดเร็ว

เฉินเสียนกล่าวว่า "การเสร็จสิ้นพิธีกับองค์ชายหก กับการพาองค์ชายกลับเข้าวัง เรื่องมาหนึ่งอย่าง อ้ายชิงจะเลือกอย่างใดก่อน?"

บรรดาขุนนางหารือกันและลงมติอย่างเป็นเอกฉันท์ว่า "โปรดขอให้ฝ่าบาททรงทำพิธีกับองค์ชายหกให้เสร็จสิ้นเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนพูดอย่างเฉยเมย "ฝ่ายพิธีการจัดเตรียมงานสักหน่อย สองสามวันนี้หาเวลาอะไรก็ได้มาดำเนินการ"

บอกว่าอะไรก็ได้ แต่ข้าราชบริพารที่อยู่ด้านล่างจะเตรียมตัวแบบสบายๆ ได้อย่างไร และพวกเขาต้องดึงโหรที่สำนักหอดูดาวหลวงออกมา ดูวันมงคล

อย่างไรก็ตามจะช้าหรือเร็วพิธีการก็ต้องเสร็จ นางไม่ต้องการให้ซูเจ๋อเห็น ในช่วงเวลานี้เขาอยู่ที่เรือนรักษาบาดแผล ก็ดีแล้ว

หลังจากออกมาท้องพระโรง เฉินเสียนก็ออกจากวังไปทันที แล้วไปเข้าประตูเรือนของซูเจ๋อ

นางไม่ได้ให้พ่อบ้านไปรายงาน ตัวเองเข้ามาที่ลานของซูเจ๋ออย่างสบายๆ

ประตูห้องเปิดออก และซูเซี่ยนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และเล่านิทานให้ซูเจ๋อฟังอย่างจริงจังและตั้งใจ เฉินเสียนยืนอยู่ข้างประตูและฟังอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง

นางรู้ว่าซูเซี่ยนเพื่อที่จะสามารถมาเล่านิทานให้ซูเจ๋อฟัง ยังไปที่โรงน้ำชาฟังนักเล่าเรื่องเล่า เพียงแค่ว่าเขาอายุยังน้อย มีเรื่องราวบางเรื่องที่เขายังไม่เข้าใจความหมายเฉพาะของเรื่องนั้น แต่ยังสามารถท่องเรื่องราวได้โดยไม่มีตกหล่น และเล่าให้ซูเจ๋อฟัง

เรื่องที่เล่าโดยผู้เล่าเรื่องเป็นเพียงแค่เวลาว่าง ไม่ได้น่าตื่นเต้นมากนัก แต่ซูเซี่ยนพยายามอย่างมาก ส่วนซูเจ๋อก็อดทนฟังเขาอย่างใจเย็น

บางครั้งซูเซี่ยนหยุดนิ่งสักพัก ซูเจ๋อพูดอย่างสบายๆ ว่า "หลังจากนั้นล่ะ?"

เฉินเสียนอยู่หลังประตูด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของนาง นางทำใจไม่ได้ที่จะเข้าไปรบกวน

หลังจากเล่าเรื่องจบลงหนึ่งเรื่อง ซูเจ๋อกล่าวว่า "หยุดพักก่อนเถอะ แม่เจ้ามาแล้ว"

ซูเซี่ยนเอียงศีรษะและมองย้อนกลับไป เห็นเฉินเสียนอยู่ที่ข้างประตู เขาเลื่อนเก้าอี้ ดึงที่มุมเสื้อแล้วพูดว่า "ท่านแม่ของข้ามาแล้ว ปล่อยให้ท่านแม่ดูแลท่านต่อ"

ต่อมา ซูเซี่ยนได้เริ่มที่จะถอนตัวออกจากสายตาของทั้งสอง

เฉินเสียนเดินเข้าไป นั่งอยู่ข้างเตียงแล้วยื่นมือไปจับมือเขา สัมผัสชีพจรของเขา ที่หน้าผากก็ไม่มีไข้ และเขากระซิบว่า "รู้สึกอย่างไรบ้าง? หมอมาที่นี่หรือไม่?"

"อืม รู้สึกดีขึ้นแล้ว"