บทที่685 ในที่สุด ข้าก็ได้กอดท่านตามที่ต้องการแล้ว

มีเสียงในหัวใจของซูเซี่ยนกำลังบอกว่า โอ้ ตายแล้ว เสด็จแม่คิดได้แล้ว ได้ความตั้งใจเดิมและความเชื่อมั่นเดิมของนางกลับคืนมาแล้ว

ซูเซี่ยนใบหน้าเล็กๆ ที่นิ่ง คราวนี้ดูเหมือนจะร้องไห้จริงๆ แล้ว

เขาพูดอย่างน่าสงสาร "แล้วเสด็จพ่อล่ะ เสด็จพ่อยังรอเสด็จแม่อยู่ที่โรงละครอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนเงียบและพูดว่า "ปล่อยให้เขารอเถอะ ผ่านคืนนี้ และพรุ่งนี้ไป รู้ว่าแม่จะไม่ไปแล้ว เขาก็จะเข้าใจเอง"

จากนั้นเฉินเสียนก็พาซูเซี่ยนไปทานอาหารเย็น

ซูเซี่ยนทานสองคำแล้ววางตะเกียบลงแล้วพูดว่า "เสด็จแม่ ลูกอิ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านพาลูกไปเดินเล่นเถอะ"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้น "เจ้าเพิ่งกินไปสองคำเองนะ"

ซูเซี่ยนกล่าวว่า "บางทีวันนี้ลูกอาจจะกินปูไปเยอะมาก และอาจจะยังไม่ย่อยบ้าง ถ้าไม่ไปเดินเล่นสักหน่อยท้องอาจจะไม่สบายได้"

ดังนั้นเฉินเสียนจึงไม่สนใจเรื่องการกิน และพาซูเซี่ยนออกไปเดินเล่นที่สวนเพื่อให้เขาย่อยอาหาร ในเวลานี้ท้องฟ้ามืดแล้ว ลมยามเย็นค่อนข้างแรง และท้องฟ้ายามค่ำคืนมีดวงดาวน้อยกว่าเมื่อคืนก่อน

เมื่อเดินๆ ไป ก็ได้เดินไปใกล้ที่บริเวณชานเรือนของซูเจ๋อ ซูเซี่ยนเรียกนางกำนัลที่เรือนของซูเจ๋อมาและถามว่า "ท่านอ๋องมู่ของพวกเจ้ากลับมาหรือยัง?"

นางกำนัลตอบว่า "ท่านอ๋องรุ่ยเสด็จออกไปตั้งแต่ตอนบ่ายจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับมาเพคะ"

ซูเซี่ยนเดินกลับมาอย่างกังวล พึมพำกับตัวเอง "ควรทำยังไงดี แล้วจะให้เขารอแค่ตลอดทั้งคืนจริงๆ หรือ? ได้ยินมาว่าร่างกายของเขาเพิ่งดีขึ้นเล็กน้อย คืนนี้ลมแรงมาก ไม่ใช่พัดจนไม่สบายแล้วเหรอ?"

ใบหน้าของเฉินเสียนเป็นอัมพาตตามคำพูดของซูเซี่ยน และหัวใจของนางก็แน่นขึ้น

ซูเซี่ยนยืนอยู่ริมทะเล แหงนมองท้องฟ้าแล้วพูดว่า "ไม่รู้ว่าคืนนี้ฝนจะตกไหม? หากว่าฝนตกมา เขาก็ต้องตากฝนแน่ๆ และไม่แน่ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนกับปีที่แล้ว ที่ได้รับลมหนาว จนโรคเก่าถึงได้กำเริบ"

เฉินเสียน "........เจ้าหยุดพูดเถอะ"

ซูเซี่ยนหันหน้า มองดูนางอย่างสงบ แล้วพูดว่า "เสด็จแม่เพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ว่า ไม่ต้องการให้เสด็จพ่อต้องเจ็บอีก ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นอีก เสด็จแม่จะทำอย่างไร? ไม่ว่ายังไง เขาไปเพราะรอเสด็จแม่ ถึงได้ตากฝนจนเป็นไข้ ถึงไม่รู้ว่าร่างกายเขาจะต้องทรมานอีกกี่ครั้ง"

คืนนี้ลมแรง และเฉินเสียนเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เขาถูกลมหนาวพัด และยิ่งกังวลถ้าฝนตกเขาก็จะป่วยจากการตากฝน

ซูเจ๋อไม่สามารถสร้างความแตกต่างได้ ไม่อย่างนั้นนางจะสบายใจได้อย่างไร

ต่อมาซูเซี่ยนให้นางกำนัลนำร่มมา

จากนั้นยัดร่มไว้ในมือของเฉินเสียน และนางก็ตกตะลึงมองมาที่เขา ความสงบในดวงตามีการคดเคี้ยวขึ้น และความอดกลั้นของนางทั้งหมดถูกสายลมพัดจนได้เปิดเผยออกมา

เฉินเสียนมองลงไปที่ร่มในมือ และกำนิ้วมือบีบจนแน่น พยายามดิ้นรนที่จะพูดกับอาเซี่ยนว่า "เจ้าเห็นเป็นไม่ได้ที่แม่จะหมดห่วงเกี่ยวกับเรื่องนี้?"

นางต้องยอมรับว่า ลูกชายให้กำลังใจนางอย่างถูกต้อง แม้ว่านางจะไม่พูดถึงมัน แต่ก็ยังกังวลเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่พลบค่ำแล้ว

นางสามารถละทิ้งความพยายามและความใจแคบของนางที่มีต่อซูเจ๋อได้ แต่นางไม่สามารถละทิ้งความรักที่มีต่อเขาได้ และหลังจากที่ได้แยกกันเป็นสองฝ่ายก็ไม่เคยคิดจะหยุดรักเขาเลย

ซูเซี่ยนกล่าวว่า "ลูกรู้ เพียงแค่ทำเช่นนี้ถึงสามารถทำให้เสด็จแม่หมดห่วงนี้ได้จริงๆ ท่านไปหาเสด็จพ่อเถอะ และแม้ว่าท่านจะต้องการปล่อยวาง ท่านก็ต้องพูดกับเขาให้ชัดเจน"

ในที่สุดเฉินเสียนก็กล่าวว่า "สักพักเจ้าต้องกลับไปที่เรือนด้วยตัวเองแล้ว"

ซูเซี่ยนกล่าวว่า "ลูกรู้ทางกลับว่าไปทางไหน"

เฉินเสียนหยิบร่มหันหลังเดินออกไปทันที และพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นแม่จะไปพบกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามันยังสายเกินไป"

ซูเซี่ยนพูดข้างหลังนางว่า "หวังว่าท่านจะเก็บความทรงจำดีๆ ไว้ได้ เพื่อที่จะได้มีช่วงเวลาที่ดีในอนาคต"

"ตกลง แม่จะเก็บความทรงจำดีๆ ไว้" หลังจากพูดแบบนั้น เฉินเสียนก็ไม่ยอมที่จะเดินอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นนางก็ก้าวขาไปข้างหน้าราวกับปีศาจและเริ่มวิ่งอย่างดุเดือด

เฉินเสียนวิ่งออกจากวังและวิ่งไปที่ถนนตลาดในเมืองชิงไห่ นางไม่รู้ว่ามีโรงละครกี่แห่งในเมืองนี้ นางรู้แค่ว่า ซูเจ๋อพานางไปที่โรงละครที่หนึ่งเมื่อวานนี้ ดังนั้นนางจึงวิ่งไปข้างหน้าตามถนนที่คุ้นเคย

ไม่นานละครในโรงละครน่าจะแยกย้ายไปแล้ว

เฉินเสียนไม่ได้รีบร้อน แต่คิดว่านี่อาจเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขา และจู่ๆ นางก็รู้สึกกังวลขึ้นมาเป็นอย่างมาก

นางกลัวว่าจะพลาดกับซูเจ๋อ และกลัวว่าหากวิ่งช้าไปสองก้าว เมื่อถึงประตูทางเข้าโรงละครก็พบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

ในที่สุดเฉินเสียนก็ได้วิ่งไปถึงโรงละครแล้ว นางก็รู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยออก