บทที่727 นางคิดว่าตัวเองช่างเป็นคนดีชอบช่วยคนอื่นจริงๆ

ในห้องบรรทมมีขนาดกว้างมาก มีห้องอาบน้ำอยู่ด้านหลัง และได้นำน้ำจากบ่อน้ำพุร้อนลงในอ่าง ครึ่งหลังของช่วงบ่ายได้เข้าไปแช่ตัวอยู่พักหนึ่ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะซูเจ๋อไปอุ้มนางออกมา นางคงไม่มีแรงจะคลานออกมาด้วยตัวเอง

เฉินเสียนเปลี่ยนชุด แม่นมซุยเข้ามาพร้อมกับสาวใช้และเปลี่ยนผ้าคลุมเตียงอย่างชำนาญ เฉินเสียนพิงไปอยู่ตรงกลางหน้าต่าง จ้องมองดูภาพหิมะนอกหน้าต่างอย่างไม่คลาดสายตา ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้น และสุดท้ายรู้สึกว่าคงไม่มีหน้าไปพบใครแล้ว

ในตอนเย็น สามคนในครอบครัวได้นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน

เฉินเสียนนึกถึงองค์หญิงจาวหยางและถามซูเซี่ยน "อาของเจ้าล่ะ?"

"เมื่อคืนเสด็จอากลับไปที่โรงเตี๊ยมหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"หากมีเวลาพานางไปเดินเล่นรอบๆ เมืองหลวง เพราะน้อยครั้งที่นางจะได้มาต้าฉู่"

ซูเซี่ยนกล่าวว่า "เสด็จอาตอนนี้มีรักใหม่แล้ว จึงไม่น่าจะให้ลูกไปทำลายบรรยากาศแล้ว ปล่อยให้ท่านลุงฉินไปกับนางดีกว่า"

ตอนนี้แม้แต่ซูเซี่ยนก็มองออกแล้ว ว่าจาวหยางมีใจให้ฉินหรูเหลียงจนไม่สามารถจะซ่อนความรู้สึกได้

ในความเป็นจริง จาวหยางออกจากวังพร้อมกับฉินหรูเหลียงเมื่อคืนนี้

จาวหยางมีคนรับใช้จากเป่ยเซี่ยเพื่อพานางกลับไปที่โรงเตี๊ยมหลวง แต่ฉินหรูเหลียงอยู่คนเดียว นางมองไปที่แผ่นหลังของฉินหรูเหลียงที่เดินอย่างโดดเดี่ยวบนหิมะ เขาดื่มเหล้าไปไม่น้อย และนางก็เป็นกังวลแล้วพูดว่า "ท่านแม่ทัพ เรือนท่านอยู่ที่ไหน ให้ข้าไปส่งท่านไหม?"

แต่เดิมฉินหรูเหลียงไม่ได้สนใจนาง

ผลลัพธ์คือตัวนางเองที่เดินตามหลังของฉินหรูเหลียงทีละก้าว รูปร่างของฉินหรูเหลียงสูงมาก ซึ่งทำให้นางดูตัวเล็กขึ้นทันที

จาวหยางยกมือขึ้นบนหลัง โดยมีหมอกสีขาวออกมาจากจมูกเล็กๆ ของนาง และกล่าวว่า "ครั้งก่อนที่เป่ยเซี่ย แม้ว่าท่านจะเย็นชา แต่ก็ไม่เคยเห็นท่านจะโดดเดี่ยวเช่นตอนนี้ ท่านดื่มเหล้าก็คนเดียว กลับเรือนก็คนเดียว หากท่านไม่รังเกียจ ข้าจะเดินตามถนนเส้นนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อเป็นเพื่อนท่าน"

ฉินหรูเหลียงก้าวเท้ายาวขึ้นเล็กน้อย

จาวหยางเดินเร็วๆ สองก้าวเพื่อให้ตามทัน แล้วพูดว่า "ครั้งสุดท้ายที่บอกลา เกือบจะสองปีแล้ว" หลังจากหยุดชั่วคราว ก็ยิ้มอย่างสดใสและพูดว่า "ในสองปีที่ผ่านมา แท้จริงแล้วข้าต้องการมาที่ต้าฉู่เพื่อที่จะได้มาพบท่าน"

นางจะสามารถบอกเขาได้ไหมว่านางคิดถึงเขามากจริงๆ

แต่พูดออกไป มันจะดูกะทันหันมาก

นางไม่รู้ว่าปีศาจตัวไหนเขามาสิงร่างแล้ว ดูจากตอนที่อยู่ในเป่ยเซี่ย นางมองเพียงแค่ผู้ที่มีใบหน้าอันหล่อเหลาสง่างามผู้นี้เท่านั้น

ฉินหรูเหลียงพูดอย่างเย็นชาเพราะด้วยอารมณ์น้ำเมา "กระหม่อมกับองค์หญิงไม่ใช่ญาติกัน ได้โปรดอย่าเสียเวลากับกระหม่อมเลย"

จาวหยางกล่าวว่า "ตอนนี้ไม่ใช่ญาติกัน แต่มันจะดีเมื่อเราได้คุ้นเคยต่อกัน นอกจากนี้ข้าไม่คิดว่ามันเสียเวลากับท่าน"

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "ท่านกลับไปเถอะ"

"ไม่ ข้าต้องการส่งท่านกลับเรือน"

"กระหม่อมไม่ต้องการให้ผู้หญิงต้องไปส่งกระหม่อม"

จาวหยางไล่ตามติดเขาตลอดทาง และอยากรู้ว่าเรือนของเขาอาศัยอยู่ที่ไหนและเรือนของเขาเป็นอย่างไร

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล ฉินหรูเหลียงก็หยุดเดิน หันหลังแล้วผลักนางไปที่กำแพง จาวหยางหายใจเข้าลึกๆ และหัวใจเต้นแรงเมื่อมองดูเขาที่กำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

แต่ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "กระหม่อมไม่ชอบผู้หญิงที่โง่เขลา โดยเฉพาะอย่างองค์หญิง"

จาวหยางมองดูฉินหรูเหลียงเดินออกไป และทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนว่าได้สูดเอาก้อนหิมะเข้าไป เพราะเย็นเข้าไปถึงในหัวใจ

เขาไม่ชอบตัวเอง นางคงรู้สึกได้ ราวกับว่าเขาได้รู้แล้วว่า นางชอบเขาอย่างไรอย่างนั้น

แต่นิสัยของจาวหยางเป็นแบบนี้ แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองเศร้า กลับว่าควรจะพยายามกว่านี้ไม่ดีกว่าหรือ โชคดีที่นางยังมีพี่ชายที่เป็นพระสวามีในต้าฉู่ และพี่สะใภ้ที่เป็นถึงจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่

จักรพรรดินีทรงออกคำสั่ง และขอให้ฉินหรูเหลียงพาจาวหยางได้เดินเล่นรอบเมืองหลวง