บทที่741 ไม่ได้หมายความว่าจะรังแกนางได้ง่ายๆ

ฉินหรูเหลียงได้ยินเกี่ยวกับอาชญากรรมที่พวกโจรได้ก่อขึ้น และจาวหยางจะเป็นอันตรายอย่างยิ่งหากตกอยู่กับเนื้อมือพวกเขา

เขาส่งกองทหารทันที และค้นหาภายในเนินเขาหลายร้อยไมล์ไปทุกซอกทุกมุม พยายามหาถ้ำของโจรในเวลาอันสั้นให้พบ

จาวหยางถูกโจรเห็นเมื่อออกจากเมืองในปีนี้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

โจรเหล่านี้เห็นแค่ว่านางแต่งตัวดูดี และคงเป็นคุณหนูน่าจะเป็นหญิงสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวย แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ที่จับกลับมาครั้งนี้จะเป็นองค์หญิง

ในเวลานั้นเหล่าเจ้าหน้าที่ทหารรวมตัวกันในเมืองหลวง และไล่ตามพวกเขาไปตลอดทาง

โจรนั้นไม่อาจจะปล่อยจาวหยางไปได้ง่ายๆ เท่ากับว่าหาทางตายให้ตัวเอง แต่หากถ้านางยังอยู่ก็จะเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ได้เช่นกัน

ถนนสายนี้ได้มีการคลาดเคลื่อน เพราะต้องออกจากพรมแดนของเป่ยเซี่ยไป

โจรกลุ่มนี้น่ารังเกียจมากได้ข่มขู่องค์หญิงจาวหยาง เพียงที่เจ้าหน้าที่ทหารกำลังจะตามพวกเขา พวกเขามักจะพูดคำพูดที่โหดเหี้ยม และก่อนที่จะถูกเหล่าเจ้าหน้าที่ทหารจับตัวได้ จะให้องค์หญิงคนสวนคนนี้คอยปรนนิบัติรับใช้พี่น้องทุกคนให้ครบก่อนเสียก่อน

จาวหยางเป็นสมบัติล้ำค่าขออ๋องมู่ จะให้เจ้าพวกเลวทรามมาทำให้มัวหมองได้อย่างไร และจึงไล่มาถึงที่ต้าฉู่ ท่านอ๋องมู่ขอความช่วยเหลือจากฉินหรูเหลียง

ในไม่ช้าคนของฉินหรูเหลียงก็ปิดล้อมอยู่บนยอดเขา และเจ้าหน้าที่ทหารจำนวนมากก็ปิดล้อมที่ตีนเขาไว้แล้ว ฉินหรูเหลียงได้นำกลุ่มทหารขึ้นไปบนยอดเขาด้วยตัวเอง

โจรคิดว่าภูเขานี้มีที่ซ่อนอยู่มากคงยากที่จะถูกค้นพบ ยิ่งกว่านั้นเป็นเรื่องของเป่ยเซี่ย หากต้องการที่ให้ต้าฉู่ช่วย อย่างน้อยก็ต้องรอให้เจ้าหน้าที่ทหารของเป่ยเซี่ยติดต่อต้าฉู่ก่อนดำเนินการต่อไปขั้นตอน

สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ แม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉู่ที่ชายแดนได้ส่งกองกำลังไปปราบปรามพวกโจรในระยะเวลาอันสั้น

ตอนนี้จาวหยางอยู่ในถ้ำโจร แม้ว่าจะไม่มีชีวิตที่รุ่งโรจน์และสะดวกสบาย แต่ก็ยังมีอาหารและเครื่องดื่มที่อุดมสมบูรณ์

เพราะนางเป็นองค์หญิง โจรพวกนี้จึงไม่กล้าแตะต้องนางในตอนนี้ และในช่วงเวลานี้ย้ายจากเป่ยเซี่ยไปยังต้าฉู่ และนางก็พอใจมากเช่นกัน

ครั้งนี้นางจึงไม่ต้องพยายามวิ่งหนีออกจากบ้านด้วยตัวเอง เพราะมีคนช่วยพานางออกจากเมืองหลวงเป่ยเซี่ย

จาวหยางคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะถูกล้อมรอบด้วยเจ้าหน้าที่ทหารของต้าฉู่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

กลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งได้ต่อสู้กันจากตีนเขาขึ้นมาเป็นทาง กับการสู้รบภายนอกนั้นสู้กันอย่างดุเดือด

ในเวลานี้จาวหยางกำลังกินไก่ป่าย่างที่เพิ่งหยิบขึ้นมาจากภูเขาเมื่อเช้านี้ที่ห้องพักชั่วคราวอย่างเรียบง่าย

หัวหน้าโจรนำผู้ลูกน้องสองคนมาด้วย และเตะประตูเปิดออกด้วยความโกรธ และจับจาวหยางลุกขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเป็นอย่างมาก และความคิดที่จะหัวใจของจาวหยางให้ตายก็มีแล้ว

น่าเสียดายมาก ที่ในมือจาวหยางมีไก่ย่างที่ยังไม่ทันได้กัดกินแม้แต่นิดเดียวได้กลิ้งตกลงไปอยู่ใต้โต๊ะแล้ว

หัวหน้าโจรพูดกับนางอย่างดุร้ายว่า "ท่านไม่ใช่บอกว่าถ้าออกไปถึงต้าฉู่ก็จะปลอดภัยไม่ใช่หรือ แล้วพี่น้องทั้งหมดที่ถูกล้อมและถูกฆ่าตอนนี้ล่ะคืออะไร?! เราปฏิบัติต่อท่านเหมือนเป็นคนในครอบครัวมาตลอดทาง พอถึงตอนนี้ท่านกับมาทำกับพวกเราเช่นนี้?"

จาวหยางกล่าวว่า "ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าต้าฉู่จะนำทหารออกมาเร็วขนาดนั้น ข้าก็เคยบอกพวกเจ้าแล้วว่าให้ปล่อยข้า จากนั้นให้ทุกคนหลบหนีไปพวกเจ้าก็ไม่เชื่อ และพ่อข้ารู้ว่าข้ายังอยู่ในมือพวกเจ้า ก็ไม่ใช่จะต้องตามมาหรอกหรือ"

หัวหน้าโจรหัวเราะด้วยความโกรธและพูดว่า "ดี ดีมาก! ยังไงก็ตามทางลงเขาก็ถูกปิดกั้นแล้ว ในเมื่อพวกเราจะไม่ตายดีแล้ว ข้าก็ทำให้เจ้าชีวิตอยู่อย่างไม่เป็นสุข! พวกเราปรนนิบัติท่านมาตั้งนาน ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้วที่จะปรนนิบัติเราแล้ว! รอให้สนุกท่านจนเสร็จแล้ว แล้วค่อยใช้ชีวิตท่านมาเป็นตัวประกันเพื่อเปลี่ยนทางลงเขา บางทีอาจจะมีชีวิตอยู่รอดเป็นได้!"

ขณะที่เขาพูดก็ได้จับจาวหยางเบาๆ แล้วโยนลงบนเตียง จากนั้นตัวเองก็พุ่งขึ้นบนเตียงแล้วหัวเราะอีกครั้ง "ยังไงก็ตามในชีวิตข้าก็ไม่เคยสนุกกับผู้หญิงที่สูงศักดิ์อย่างพวกท่าน และครั้งนี้ยังเป็นองค์หญิง ข้าจะเป็นผีก็ขอเป็นผีบ้ากาม!"