บทที่95 ให้นางได้ลิ้มลองรสชาตินี้

เฉินเสียนคล้ายกับสาธยายเรื่องราวของบุคคลอื่นเลย เธอเอ่ยเล่าเรื่องราวพอประมาณไปหนึ่งรอบ

ฉินหรูเหลียงถาม “นักดาบพเนจรมีลักษณะเช่นไรกัน?”

เฉินเสียน“ข้าไม่รู้ คลุมหน้าอยู่ ข้าก็ไม่ใช่ว่าจะมองทะลุปรุโปร่งหรอกนะ”

“มีทั้งหมดกี่คน?”

“สามถึงห้าคนได้”

“สามคนหรือว่าห้าคนกันเล่า?”

เฉินเสียนนอนอยู่บนเตียง ยื่นมือจับหน้าผาก เอ่ยอย่างเหนื่อยล้า“ แม่ทัพฉิน ท่านกำลังเป็นห่วงข้าใช่หรือไม่?”

ฉินหรูเหลียงสีหน้าชะงักงัน เอ่ยอย่างเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก“ข้าเป็นห่วงท่านหรือ? ฝันกลางวันให้น้อยหน่อยเถิด！”

เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่สะท้าน“ในเมื่อท่านไม่ได้เป็นห่วงข้า ยังมาที่สวนสระวสันตฤดูด้วยตนเองและถามนั่นถามนี่ แม่ทัพฉินท่านมีความผิดปกติหรือไม่?”

“ข้าเพียงแค่กำลังปฏิบัติตามหน้าที่ ”ฉินหรูเหลียงเอ่ยด้วยใบหน้าเขียว

“ท่านปฏิบัติหน้าที่ที่ไร้สาระของท่าน เกี่ยวอันใดกับข้าหรือ”เฉินเสียนก็ขี้เกียจที่จะมองเขา เอ่ยอย่างสงบจิตสงบใจ“ท่านแม่ทัพใหญ่ที่ภูมิฐานไม่ใช่ว่ามีฝีมือหรือ ไปตรวจสอบเองสิ ไม่รู้ว่าใครให้ความมั่นใจกับท่าน ทำให้ท่านรู้สึกว่าอยู่ที่ของข้าเช่นนี้แล้วเป็นที่นิยมชมชอบมากหรือ?”

ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงเอ่ย เฉินเสียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด“อวี้เยี่ยน ส่งแขกให้ข้า ไม่ใช่ว่าใครก็ปล่อยให้เข้ามาตามอำเภอใจ”

อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างสะเปะสะปะ “เชิญท่านแม่ทัพกลับเถิดเจ้าค่ะ องค์หญิงของบ่าวต้องการพักผ่อนเจ้าค่ะ”

สุดท้ายฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้อะไรสักอย่างเลย กำลังจะไปแล้วมองเฉินเสียนที่หลับตานอนอยู่ เอ่ยอย่างเยือกเย็น “ต่อไปหากไม่มีอันใดก็อย่าวิ่งออกไปเรื่อย ครั้งต่อไปไม่ได้โชคดีเช่นนี้หรอก”

เฉินเสียนหัวเราะเยาะเอ่ย“หากเป็นเช่นนั้นจริง หากหวังให้แม่ทัพฉินปฏิบัติหน้าที่ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะถูกตัดเป็นชิ้นเล็กๆตั้งนานแล้ว”

หลังจากที่ฉินหรูเหลียงออกไป แม่บ้านจ้าวเข้ามา เอ่ย“ช่วงที่องค์หญิงไม่อยู่ ท่านแม่ทัพออกตามหาองค์หญิงทุกวันนะเพคะ เหตุใดองค์หญิงต้อง.......”

“แม่บ้านจ้าว แม่ทัพฉินแค่กลัวว่าจะรับผิดชอบไม่ไหว”

ไม่นาน ด้านในพระราชวังทราบข่าว ก็ได้ส่งหมอหลวงมาตรวจวินิจฉัยให้กับเฉินเสียน เห็นเฉินเสียนไม่ได้ถูกทำร้ายเจ็บไข้ได้ป่วย ก็กลับเข้าไปรายงานผลในพระราชวัง

นึกไม่ถึงว่าหลังจากกินอาหารมื้อเย็นเสร็จเฉินเสียนออกมาเดินเล่น ได้พบเจอกับหลิ่วเหมยอู่ในสวนดอกไม้

แสงแดดจ้าที่สวนดอกไม้ สาดส่องที่บนตัวของหลิ่วเหมยอู่ ร่างสะโอดสะอง อ่อนหวานอรชรอ้อนแอ้น ท่าทางเทียบกับดอกบัวหลวงแล้วยังอ่อนช้อยกว่า

เฉินเสียนหรี่ตามองนาง ราวกับจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม “เหมยอู่คล้ายกับว่าสีหน้าไม่สู้ดีนะ”

หลิ่วเหมยอู่หน้าซีดเผือด เอ่ย“ขอบพระทัยองค์หญิงที่เป็นห่วงหม่อมฉันเพคะ เหมยอู่เพียงแค่เดินแล้วเหนื่อยเพคะ นี่กำลังจะกลับ ไม่รบกวนองค์หญิงแล้วเพคะ ”

หลิ่วเหมยอู่เดินไปตามถนนเส้นเล็กริมทะเลสาบ คิดไม่ถึงว่าเฉินเสียนก็อยากจะเดินไปทางเดียวกันกับนางเช่นกัน

เฉินเสียนเอ่ยอย่างอ้อยอิ่ง“เห็นว่าข้ากลับมาอย่างปลอดภัยไม่เสียหายอันใด คงจะทำให้เจ้ารู้สึกผิดหวัง”

“องค์หญิงพูดสิ่งใดกันเพคะ เหมยอู่ฟังไม่เข้าใจเพคะ”

เฉินเสียนก้าวเท้าไปเดินข้างนาง เงยหน้าขึ้นมองทะเลสาบตรงหน้า แววตาสดใสสงบนิ่ง เอ่ย“ฟังไม่เข้าใจก็มิเป็นไร ครั้งนี้ข้าได้ประสบการณ์ที่เสี่ยงภัยอันตราย ถ้าหากว่าข้ารู้ว่าใครมันต้องการชีวิตของข้า ยังต้องการให้ข้าแหกท้องด้วย เมื่อข้าไม่เป็นไรก็จะทำให้นางได้ลิ้มลองรสชาตินี้”

หลิ่วเหมยอู่ก้มหัวลง นิ้วมือหยิกที่ฝ่ามือ ความรู้สึกเกลียดและกลัวถ่าโถมเข้ามา

เวลานี้เฉินเสียนเอ่ยเสียงดังอย่างกะทันหัน“ไอหยา เหมยอู่ มุมกระโปรงของเจ้าคือสิ่งใดนั่น? คล้ายว่าจะเป็นงูนะ”

ทันใดนั้นหลิ่วเหมยอู่ร้องเสียงแหลมขึ้นมา และกระทืบเท้าอย่างตกใจสุดขีด ตบปัดที่บริเวณมุมกระโปรง

สุดท้ายเซียงหลิงขวางไว้ไม่ได้ เท้าของนางเคล็ด ตามด้วยเสียงหวีดร้องและตกลงไปในทะเลสาบ

หลิ่วเหมยอู่สำลักน้ำในทะเลสาบอย่างรุนแรง เซียงหลิงรีบร้องให้คนมาช่วยชีวิตด้วยเสียงดัง บ่าวคนอื่นๆก็พากันมาดู

เฉินเสียนยืนอยู่ตรงขอบอย่างสงบนิ่งยิ้มขบขันให้นางอยู่ สะบัดกระโปรงแล้วเอ่ย“คงจะทำให้เจ้าตื่นตระหนกแล้ว เพียงแค่ข้าตาลายเองนะ มองผิดไป”