ตอนที่ 596 ท่านพ่อน่าจะไม่ใจอ่อนเช่นนั้น

เหล่าขุนนางในราชสำนักเพิ่งจะรู้ตัวว่า ศัตรูของพวกเขาที่แท้ก็คือองค์ชายหกของเย่เหลียง องค์ชายหกมีเจตนารมณ์ที่ไม่ดีลับหลังนั้นพยายามสร้างกลอุบายเพื่อยุยงให้เกิดความบาดหมางกันระหว่างจักรพรรดิและขุนนาง พวกเขาเกือบจะถูกองค์ชายหกหลอกใช้เสียแล้ว

พวกเขาควรที่จะสามัคคีกันไว้ ไม่ควรที่จะสร้างความขัดแย้งกันภายใน ในสถานการณ์ที่เย่เหลียงนั้นกำลังจ้องจะใช้โอกาสนี้เล่นงานพวกเขา

โชคดีที่ครั้งนี้หมอหลวงนั้นได้เข้ามาควบคุมสถานการณ์ของจักรพรรดินีและองค์ชายใหญ่ไว้ได้ทันท่วงที องครักษ์วังหลวงเข้าค้นหาตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของพระตำหนักฉีเล่อ เมื่อหาเจอสิ่งที่คล้ายว่าจะเป็นยาถอนพิษได้จึงนำมาช่วยชีวิตของจักรพรรดินีและองค์ชายใหญ่ได้ และซูเจ๋อก็ได้รับยาถอนพิษนั้นไปด้วย

ในเวลาต่อมา แม่ลูกสองคนที่ดูเหมือนจะไม่มีความอ่อนเพลียอะไรหลังจากอาการเจ็บป่วย นั่งอยู่บนพรมในห้องบรรทมกำลังตรวจสอบของเล่นที่ยึดมาได้จากพระตำหนักฉีเล่อกันอยู่อย่างละเอียด สิ่งของพวกนี้เป็นของที่เย่ซวิ่นนำติดตัวมาจากเย่เหลียงเพื่อเอาไว้เล่นฆ่าเวลา

ภายหลังก็ยังมีของเล่นใหม่ๆที่น่าสนใจคอยทยอยส่งมาให้อยู่เรื่อยๆ

ขณะที่แม่ลูกทั้งสองคนกำลังตื่นตาตื่นใจกับการค้นหาของอยู่นั้น เฮ่อโยวผู้รับผิดชอบการตรวจสอบสิ่งของก็ได้นำของบางอย่างมาที่พระตำหนักไท่เหอ บอกว่าต้องนำไปให้ถึงมือของเฉินเสียนด้วยตัวเอง

เฮ่อโยวถือถาดรองอยู่ในมือ สิ่งของภายในถาดรองนั้นถูกคลุมด้วยผ้าไหมแดง จึงไม่สามารถมองเห็นได้ว่าสิ่งของข้างในนั้นคืออะไร

เฮ่อโยวพูด “นี่คือสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่ยึดมาได้จากพระตำหนักฉีเล่อขององค์ชายหก กระหม่อมคิดว่าฝ่าบาทจำเป็นจะต้องได้ทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนแสดงสีหน้าบอกเป็นนัยให้เขาเป็นคนเปิดผ้าไหมแดงนั้นออก

เฮ่อโยวค่อยๆเปิดผ้าไหมแดงออก เฉินเสียนที่นั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เมื่อได้เห็นของสิ่งนั้นสีหน้าก็หยุดนิ่งลง แล้วค่อยๆเปลี่ยนอริยาบทลุกขึ้นมา

สิ่งของบนถาดรองนั้นก็คือมงกุฎราชินีสีเหลืองทองอร่าม หงส์สีเหลืองทองที่ประดับไปด้วยหยกและเพชรพลอยอย่างงดงามเหมือนดั่งกับมีชีวิตจริง ที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นตาขึ้นมา

เฮ่อโยวกล่าว“นี่คือมงกุฎราชินีของฝ่าบาท มันได้หายไปหลังจากที่มีผู้นิรนามได้ซื้อไป คิดไม่ถึงว่าผู้นรินามที่ซื้อไปนั้นจะเป็นองค์ชายหกพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนแสดงสีหน้าออกมาอย่างสับสน พูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นหรือเปล่า”

เฮ่อโยวไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่นำมงกุฎราชินีถวายให้แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ก็ถือว่าสิ่งนี้ได้กลับคืนสู่เจ้าของแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากนั้นไม่นานเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนักก็ได้ลงนามกราบบังคมทูล ขอให้จักรพรรดินีส่งองค์ชายหกกลับเย่เหลียงไป นับแต่นี้ต่อไปก็ห้ามกลับมาเหยียบที่ต้าฉู่อีก นี่คือสิ่งที่เฉินเสียนตั้งใจไว้ตั้งแต่ตอนแรก

มงกุฎราชินีนั้นถูกวางไว้บนแท่นวางสองวัน โดยที่ไม่มีการขยับไปไหน

ซูเซี่ยนถามขึ้นว่า“ท่านแม่จะส่งเขากลับไป หรือจะขังเขาไว้อย่างนี้ไปตลอด？”

เฉินเสียนกำลังคิด ใช้มือดีดเล่นไปที่บนหยกที่ประดับอยู่บนมงกุฎราชินี แล้วพูดว่า“เจ้าคิดว่าถ้าเกิดเป็นท่านพ่อเจ้า จะส่งเขากลับไปหรือขังเขาไว้？”

ซูเซี่ยนพูด “มีคำพูดหนึ่งที่ว่าปล่อยเสือเข้าป่าใช่หรือไม่ ท่านพ่อน่าจะไม่ใจอ่อนเช่นนั้น”

เฉินเสียนแสดงสีหน้ายิ้มออกมาอย่างไม่ชัดเจน

ช่วงเวลาที่ทั้งราชสำนักรอให้เฉินเสียนได้ตัดสินลงโทษองค์ชายหก เฉินเสียนก็ได้ไปเยี่ยมเขา

ห้องขังของต้าฉู่ไม่เหมาะสมที่จะมากักขังจักรพรรดิของอาณาจักรเอาอื่นไว้ ดังนั้นช่วงเวลานี้เย่ซวิ่นจึงถูกกักบริเวณไว้อยู่ที่วังหลัง