ตอนที่ 598 เจอกันโดนบังเอิญ

โคมไฟสีสันหลากหลายถูกแขวนประดับอยู่สองข้างทาง เมื่อมองดูแล้วเหมือนราวกับมีเชือกริบบิ้นแขวนกันเป็นแถวยาว ภายใต้โคมไฟที่ถูกแขวนไว้นั้นก็มีซุ้มขายอยู่หลากหลาย มีทั้งเครื่องประดับไข่มุกติดผมที่เหล่าพวกผู้หญิงชอบกัน ขนมของกินเล่นที่ทำสดๆใหม่เพิ่งออกจากเตา และยังมีโคมไฟ หน้ากากและอื่นๆอีกมากมาย

ตลอดทางที่ซูเซี่ยนเดินไปนั้นก็มองไปรอบๆ ดวงตาคู่นั้นของเขาถูกย้อมไปด้วยสีสันอันเจิดจ้าของแสงไฟ

เฉินเสียนขยับเข้าใกล้แล้วพูดข้างหูเขาว่า“ถ้าเกิดมีสิ่งที่ชอบ ก็สามารถซื้อกลับไปได้”

ซูเซี่ยนพยักหน้าเข้าใจ

ยากที่จะมีโอกาสอย่างเช่นนี้อีกสักครั้ง เฉินเสียนเลยอยากจะเอาใจซูเซี่ยน เมื่อคิดๆดูแล้วก็รู้ว่าอาจจะมีบางอย่างที่ทำให้ซูเซี่ยนชอบแล้วอยากนำกลับไป ตลอดทางเขาได้แต่มองไม่ได้ขอร้องที่จะต้องการซื้ออะไร

ค่ำคืนนี้มีผู้คนมากมาย เฉินเสียนกลัวว่าซูเซี่ยนจะเดินพลัดหลงทาง จึงจูงมือเขาไว้ตลอดเวลา และซูเจ๋อก็จูงมืออีกข้างหนึ่งของเฉินเสียนไว้ ในมุมมองของประชาชนทั่วไปที่ได้เห็น ก็คือสามคนพ่อแม่ลูกออกมาเดินเที่ยวเล่นกัน แต่เมื่อได้เห็นพ่อและแม่ที่สวยหล่อเหมาะสมกัน ลูกชายนั้นก็โดดเด่น ยากที่จะหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คนได้

ด้านหน้านั้นมีการเล่าเรื่องอยู่ ซูเซี่ยนชื่นชอบที่จะฟัง เพื่อให้เข้ากับค่ำคืนวันเทศกาลสารทจีน การเล่าเรื่องนั้นจะเป็นเล่าเกี่ยวกับภูตผี ผู้คนที่มารับฟังการเล่าเรื่องบริเวณนั้นก็จะส่งเสียงหวาดกลัวออกมาในบางครั้ง

ซูเซี่ยนนั้นตัวเล็กมาก ไม่สามารถที่จะไปถึงด้านหน้าได้ ในเวลานั้นมือข้างหนึ่งของซูเจ๋อจับเฉินเสียนเอาไว้ แล้วก็ก้มตัว ลงไปอุ้มซูเซี่ยนมากอดไว้แล้ววางไปบนไหล่ของตัวเขาเอง เขาโอบกอดขาเล็กๆของซูเซี่ยนเพื่อให้ซูเซี่ยนนั่งได้อย่างมั่นคง

ซูเซี่ยนตกตะลึง จากนั้นใบหน้าก็ยิ้มแย้มขึ้นมา แม้จะเงียบสงบแต่ก็มองออกว่าเขานั้นดีใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่เขาได้นั่งบนไหล่ของพ่อตัวเองแล้ว สายตาก็จดจ่อกับการเล่าเรื่องภูตผีอย่างตั้งใจ ตอนที่ผู้คนต่างตกใจหวาดกลัว เขาเพียงแต่กระพริบตา

เฉินเสียนหันไปมองสองพ่อลูก ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าไหล่ของซูเจ๋อนั้นแข็งแรงกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก ทำให้เธอรู้สึกได้ว่าการได้เป็นพ่อคนนั้นสูงตระหง่านและมั่นคงดั่งขุนเขา

ซูเจ๋อก้มลงมามองเฉินเสียน แววตาที่เรียวยาอย่างลึกซึ้งนั้นก็ถูกย้อมไปด้วยแสงไฟจากโคม เขายิ้มมุมปากให้กับเธอ แล้วยกมือที่ประสานมือกับเธอขึ้นมาจูบอย่างนุ่มนวล

ความหวานและความสุขของสามคนพ่อแม่ลูกนั้น มันอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่มีอะไรมาเทียบได้

เมื่อออกมาจากการฟังเล่าเรื่องแล้ว ซูเจ๋อก็ไม่ได้ปล่อยซูเซี่ยนลงเดิน ให้เขาได้นั่งอยู่บนไหล่ของตัวเองต่อไป เป็นเช่นนี้เขาสามารถที่จะมองออกไปได้กว้างไกลขึ้น ยื่นมือออกไปราวกับได้สัมผัสโคมไฟที่อยู่ข้างทาง

จากนั้นเมื่อถึงร้านขายหน้ากากปีศาจ สามคนพ่อแม่ลูกจึงเลือกหน้ากากปีศาจร้ายอันใหญ่มาสองอัน และอันเล็กอีกหนึ่งอัน แล้วก็สวมใส่หน้ากากเดินเข้าในกลับกลุ่มคน

เมื่อตอนที่เดินเข้าใกล้แม่น้ำหยางชุน เฉินเสียนก็ได้ซื้อโคมดอกบัวมาสองอัน เวลานั้นในแม่น้ำก็เต็มไปด้วยโคมดอกบัวที่ส่องแสงไฟประกายระยิบระยับ ราวกับมีทางช้างเผือกมาส่งแสงแวววาวอยู่บนผิวน้ำ

“อาเซี่ยน อยากไปลอยโคมดอกบัวหรือไม่？”

ซูเซี่ยนจึงปีนลงมาจากไหล่ของซูเจ๋อ แม่และลูกทั้งสองนั่งยองๆอยู่ริมน้ำโดยที่มีไม้ค้ำยันเอาไว้ เมื่อจุดไฟที่โคมดอกบัวแล้ว ทั้งสองก็ค่อยๆวางโคมดอกบัวให้ลอยไปบนผิวน้ำ

เป็นช่วงเวลาที่เฉินเสียนและซูเซี่ยนมีความสุข ซูเจ๋อที่อยู่คอยเฝ้าอยู่ด้านหลังของสองแม่ลูกอย่างเงียบๆก็ได้ยิ้มออกมา เขายังจำได้ว่าเมื่อเทศกาลไหว้พระจันทร์ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้เขาได้พาเฉินเสียนมาที่ดูโคมไฟที่ริมแม่น้ำ พริบตาเดียวก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เขาปรารถนาที่ยังได้เฝ้าอยู่ข้างกายสองแม่ลูกนี้ตลอดไป

เมื่อเดินเล่นกันอยู่ที่ริมแม่น้ำหยางชุนกันอยู่สักครู่ สามคนพ่อแม่ลูกก็ได้เดินไปตามริมแม่น้ำที่มีต้นหลิวพัดพลิ้วไหว

มีมันเทศย่างขายอยู่ข้างทาง ส่งกลิ่นหอมลอยเย้ายวนมาแต่ไกล

เมื่อเฉินเสียนยืนอยู่หน้าร้านขายมันเทศย่าง ซูเซี่ยนถามขึ้นว่า“อร่อยกว่าผลไม้เคลือบน้ำตาลหรือเปล่า？”

“เจ้าอยากกินผลไม้เคลือบน้ำตาลหรือ？”

“ข้าไม่ชอบ มันเปรี้ยวจนเข็ดฟัน”

เฉินเสียนหัวเราะแล้วพูดว่า“อันนี้ไม่เปรี้ยวเข็ดฟัน แต่มันจะร้อนๆปากหน่อย”

เมื่อเดินไปถึงสะพานที่อยู่ไม่ไกล สามคนพ่อแม่ลูกก็ค่อยๆห่างออกมาจากบริเวณถนนที่มีคนพลุกพล่าน ราวจับบนสะพานไม้นั้นกว้างและหนา เฉินเสียนจึงนั่งเอนพิงตัวลงไปแล้วอุ้มเจ้าน่องน้อยไว้ข้างกาย

เธอเริ่มปลอกมันเทศย่างแล้วส่งให้กับซูเซี่ยน

ซูเซี่ยนเมื่อได้เห็นสีเหลืองทองของมันเทศย่างนั้น ก็เกิดความอยากอาหารขึ้นมาทันที เขาจึงถอดหน้ากากลงแล้วถือมันเทศเอาไว้ด้วยสองมือ ค่อยๆกินอย่างเอร็ดอร่อย

ในมือเฉินเสียนที่กำลังปลอกมันเทศย่างอีกอันหนึ่งอยู่ ถามขึ้นว่า“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง？”

ซูเซี่ยนนึกถึงรสชาติอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“หวานมาก”